Compartilhar

บทที่ 0007

Autor: หลีลี่
อวี๋จื่ออิ๋งถึงได้หยุดสะอื้น "งั้นฉันขอให้พี่รับปากกับฉันสามเรื่อง"

เฮ่อชิงเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่กลับแฝงความเอาอกเอาใจ "ได้ เธอพูดมาสิ"

"ข้อแรก หลายวันนี้พี่ห้ามไปหาพี่ลั่วเซิงเด็ดขาด ต้องคอยอยู่กับฉันตลอดเวลา"

"ได้"

"ข้อสอง อีกไม่กี่วันฉันมีงานเต้นรำ พี่ต้องไปร่วมงานกับฉันในฐานะแฟน!"

"ได้"

"ข้อสาม ฉันอยากให้พี่ขอฉันแต่งงานสักครั้ง สวมแหวนเพชรให้ฉันด้วยมือของพี่เอง แล้วบอกว่าจะรักฉันตลอดไป"

เมื่อได้ยินดังนั้นเฮ่อชิงเหิงก็เงียบไป

อวี๋จื่ออิ๋งเริ่มร้องไห้อีกครั้ง "ฉันไม่ได้จะให้พี่ทำจริงสักหน่อย ฉันก็รู้ว่าพี่ไม่มีวันทิ้งพี่ลั่วเซิงหรอก ฉันแค่อยากให้ผู้ชายที่ฉันรักที่สุดขอฉันแต่งงานสักครั้ง เล่นละครก็ได้ แค่นี้ยังไม่ได้อีกเหรอ"

น้ำตาของเธอทลายแนวป้องกันสุดท้ายในใจเขาจนพังหมด หลังจากผ่านไปนาน อิ่นลั่วเซิงก็ได้ยินเสียงอันทุ้มต่ำและแฝงความเอ็นดูของเขาดังขึ้น

"ได้ ตามใจเธอทุกอย่าง มา ให้พี่จูบหน่อย"

ในไม่ช้า ทั้งสองคนในห้องพักผู้ป่วยก็จูบกันอย่างดูดดื่มอีกครั้ง ลิ้นกับฟันสอดประสานพัวพัน

เธอพอจะรู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ จึงหันร่างอันสั่นเทากลับมา แล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร

หลังจากนั้นไม่กี่วันเฮ่อชิงเหิงก็ไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ มีเพียงข้อความที่ส่งมานาน ๆ ที บอกว่ากำลังไปติดต่องานต่างเมือง

อิ่นลั่วเซิงไม่ได้ตอบกลับเลยสักข้อความ เขาเองก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาเช่นกัน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงสังเกตเห็นความผิดปกติ แล้วรีบเดินทางมาหาเธอโดยไม่หยุดพักแล้ว

แต่ในตอนนี้ เขากลับเอาแต่คอยอยู่ดูแลอวี๋จื่ออิ๋ง

บางครั้งตอนพยาบาลพาเธอไปตรวจร่างกาย ก็มักจะคุยเรื่องเม้าท์ในโรงพยาบาลกับหมอ

"ได้ยินมาว่าชั้นหกถูกมหาเศรษฐีลึกลับเหมาทั้งชั้นเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ถ้าไม่มีคำสั่งห้ามใครขึ้นไปเด็ดขาดเลยนะ!"

"หลายวันนี้มีคนขนพวกเครื่องประดับแบรนด์หรูขึ้นไปตลอด ไม่รู้ว่าเป็นใคร ดวงดีอะไรขนาดนั้น"

อิ่นลั่วเซิงรับฟังเงียบ ๆ กดเปิดโทรศัพท์มือถือ มองดูรูปถ่ายมากมายที่อวี๋จื่ออิ๋งส่งมาให้ตลอดหลายวันนี้

กระเป๋าแอร์แมสเรียงเป็นแถว ชุดเครื่องประดับอัญมณีเข้าชุด แล้วยังมีรอยรอยจูบเขียวช้ำตามร่างกายด้วย

วินาทีต่อมา ข้อความของเฮ่อชิงเหิงก็ส่งเข้ามา

"เซิงเอ๋อร์ ช่วงบ่ายเธอออกจากโรงพยาบาล ฉันให้เลขามารับเธอดีไหมครับ ฉันยังมีงานที่ต่างประเทศต้องจัดการนิดหน่อย คงกลับไปได้วันมะรืน"

ต่างประเทศงั้นเหรอ

ชั้นหกของโรงพยาบาลเหอเสีย ถือเป็นต่างประเทศไปแล้วงั้นเหรอ

เมื่อมองดูรูปไปเรื่อย ๆ อิ่นลั่วเซิงก็หัวเราะออกมาแบบไร้เสียง หัวเราะจนน้ำตาไหลริน จากนั้นถึงหันไปมองปฏิทินตั้งโต๊ะ

วันที่ 17 ธันวาคม เหลือเวลาอีกแค่นิดก่อนที่เธอจะได้หลุดพ้นอย่างถาวรแล้ว

ยังเหลือเวลาอีก แค่สามวันสุดท้าย

นับถอยหลังเข้าสู่วันที่สาม อิ่นลั่วเซิงเดินทางไปโรงพยาบาลจิตเวชรอบหนึ่ง ไปเยี่ยมอิ่นซิวหยวน

ไม่ได้พบกันสามปี เขาแก่ชราลงไปมาก ผมขาวโพลนทั้งหัว ดวงตาฝ้าฟาง ไม่เหลือแม้แต่ความจำที่จะจำลูกสาวคนนี้ได้แล้ว

ผ่านหน้าต่างกระจก เธอจ้องมองตัวการใหญ่ที่ทำให้เธอต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่เด็ก เธออดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเขา

"คุณนึกเสียใจบ้างไหม"

อิ่นซิวหยวนฟังไม่รู้เรื่องเลยว่าเธอถามอะไร เอาแต่สั่นศีรษะ แล้วก็พยักหน้า

อิ่นลั่วเซิงรู้ดีว่าคงไม่ได้คำตอบแล้ว จึงกวาดสายตามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเดินจากมา

พอเดินพ้นประตูออกมา เธอก็เห็นเฮ่อชิงเหิงกำลังยืนรออยู่ด้านนอก

พอเห็นเธอ เขาก็รีบซอยเท้าก้าวเข้ามาหา ทั้งถอดเสื้อสูทมาคลุมให้ ทั้งจูงมือเธอเข้าไปซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อเพื่อเพิ่มไออุ่น

"เด็กดี ทำไมวันนี้ถึงนึกอยากมาที่นี่ล่ะ ทำไมไม่โทรบอกฉัน อากาศหนาวขนาดนี้ ถ้าเธอหนาวจนล้มป่วยจะทำยังไง"

อิ่นลั่วเซิงจ้องมองเขาอย่างแน่วแน่ แล้วเอ่ยปากขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เมื่อคืนฝันถึงแม่ เลยมาดูแทนท่านหน่อย ว่าคนที่ทรยศ สุดท้ายแล้วจะมีจุดจบยังไง"

พอได้ยินประโยคนี้ ในดวงตาของเฮ่อชิงเหิงฉายแววตื่นตระหนกขึ้นวูบหนึ่ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงสองสามที

แต่ในไม่ช้า เขาก็ควบคุมอารมณ์ไว้ได้ แล้วยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู "ในเมื่อดูเสร็จแล้ว พวกเราก็กลับบ้านกันเถอะ ไปต่างประเทศรอบนี้ฉันซื้อของขวัญมาให้เธอตั้งเยอะแยะ ลองดูสิว่าถูกใจไหม"

ทั้งสองไม่ได้อยู่ที่นี่นาน ก้าวขึ้นรถไปแล้ว

พอมาถึงบ้าน ก็บังเอิญเห็นอวี๋จื่ออิ๋งกำลังหิ้วกระเป๋าเดินทางเดินลงมาจากชั้นบนพอดี

พอเห็นอิ่นลั่วเซิง เธอก็ยิ้มหวานหยด ยื่นกล่องของขวัญกล่องหนึ่งมาให้ "พี่ลั่วเซิง ฉันจะย้ายออกแล้วนะคะ หลายวันที่มา

อาศัยอยู่ที่บ้านพี่ รบกวนจริง ๆ ค่ะ นี่เป็นของขวัญที่ฉันตั้งใจเลือกให้พี่ในช่วงที่พี่นอนโรงพยาบาล พี่ต้องชอบแน่ ๆ ค่ะ"

ประโยคสุดท้าย เธอกัดฟันพูดอย่างมีเจตนาแอบแฝง

พอยังไม่ทันที่อิ่นลั่วเซิงจะเอ่ยพูดอะไรเฮ่อชิงเหิงก็ยื่นมือไปรับกระเป๋าเดินทางของอวี๋จื่ออิ๋งมา แล้วหันมาทางเธอ "เซิงเอ๋อร์ ฉันขอไปส่งน้องเขาหน่อยนะ ไม่งั้นเดี๋ยวอธิบายกับพี่ชายเขาลำบาก เธออยู่บ้านดี ๆ นะ พอจัดการเสร็จฉันจะรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนโอเคไหม"

อิ่นลั่วเซิงไม่ได้พูดอะไร ยืนเฝ้ามองแผ่นหลังของพวกเขาเดินจากไปเงียบ ๆ

จนกระทั่งรถแล่นหายลับไปจากสายตา เธอถึงได้ยื่นมือออกไป ค่อย ๆ เปิดกล่องของขวัญที่อวี๋จื่ออิ๋งมอบให้

แค่เปิดฝากล่องออกเล็กน้อย กลิ่นอายอันคาวเหมือนดอกโฟทิเนียก็ลอยโชยออกมา

มือของเธอชะงักไม่กี่วินาที ก่อนจะเปิดฝากล่องออกโดยสมบูรณ์

ถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วอัดแน่นเต็มกล่องไปหมด

หนึ่งอัน สองอัน สามอัน…สามสิบหกอัน…

ในช่วงเวลาที่เธอนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเฮ่อชิงเหิงและอวี๋จื่ออิ๋งมีอะไรกันไปถึงสามสิบหกครั้ง!

อิ่นลั่วเซิงคิดว่าตัวเองคงจะเจ็บปวด

แต่สุดท้าย เธอทำได้เพียงแค่หัวเราะไปเรื่อย ๆ หัวเราะจนน้ำตาไหลออกมา

เธอจ้องมองหิมะโปรยปรายนอกหน้าต่าง เก็บกล่องใบนี้เอาไว้ แล้วนำไปวางไว้ในห้องหนังสือของเฮ่อชิงเหิง

ในตำแหน่งที่เขาเดินกลับเข้ามาแล้ว สามารถมองเห็นได้ในทันที
Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App

Último capítulo

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0025

    เด็กเติบโตขึ้นวันแล้ววันเล่า คนตระกูลเฮ่อก็ค่อย ๆ สังเกตเห็นว่า เฮ่อเฉิงโจวดูเหมือนจะพูดช้ากว่าเด็กในวัยเดียวกัน แต่กลับมีกำลังวังชาล้นเหลือกว่ามากพวกเขาไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ คิดแค่ว่าเด็กพัฒนาการช้า จึงซื้ออาหารเสริมบำรุงร่างกายมาให้ทานมากมายจนกระทั่งเด็กอายุได้สี่ขวบ ก็ยังพูดได้แค่คำพยางค์เดียวง่าย ๆ แม้แต่ประโยคสั้น ๆ ก็ยังพูดไม่เป็นคำ ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบพาเด็กไปตรวจที่โรงพยาบาลพอตรวจดู ถึงได้พบว่ายาทำแท้งในตอนนั้น ได้สร้างความเสียหายรุนแรงแบบที่ไม่สามารถฟื้นฟูได้ต่อสมองของเด็กสติปัญญาของเฮ่อเฉิงโจว จะหยุดไว้ในระดับที่เท่าเด็กอายุแปดเก้าขวบเท่านั้นหลังจากได้ยินข่าวนี้ อวี๋จื่ออิ๋งรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มเธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเด็กที่เธอลำบากลำบนแลกชีวิตปกป้องเอาไว้ จะกลายเป็นเด็กที่มีความบกพร่องทางปัญญาเธอเอาแต่กอดลูกร้องไห้ บ่นพร่ำรำพันไม่จบสิ้นอยู่ทุกวัน คนตระกูลอวี๋เองก็มาหาเรื่องถึงบ้านอยู่เป็นระยะแม่ของเฮ่อชิงเหิงที่มีความทุกข์สะสมอยู่แล้วทนรับเรื่องกระทบกระเทือนใจนี้ไม่ไหว ผ่านไปไม่ถึงสองเดือนก็ตรอมใจตายส่วนพ่อของเขาก็ความโมโห จึ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0024

    น้ำเสียงของเฮ่อชิงเหิงเรียบเฉยเหมือนน้ำนิ่งในบ่อแต่พอตกกระทบถึงข้างหูของอวี๋จื่ออิ๋ง มันกลับเหมือนเสียงฟ้าผ่าเธอประคองหน้าท้องถอยหลังหนีไปตามสัญชาตญาณ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและวิงวอน"พี่เหิง นี่เลือดเนื้อเชื้อไขแท้ ๆ ของพี่นะ พี่ทำลงไปได้ยังไง ถ้าคุณลุงคุณป้ารู้เข้า ต้องโกรธมากแน่ ๆ"เมื่อเห็นเธอมีท่าทางหวาดกลัวจนถอยหนีไปมุมห้อง เฮ่อชิงเหิงก็หัวเราะในลำคอเบา ๆวินาทีต่อมา แววตาอันเย็นชาคู่นั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นคมกริบยิ่งกว่าใบมีด "ฉันไม่ลงมือเองหรอก ยังไงซะฉันก็ผ่อนหนักผ่อนเบาไม่เป็น เกิดตายทั้งกลมขึ้นมา พี่ชายเธอคงจะมาฆ่าฉันแน่ คิดไปคิดมา ฉันเลยคิดว่ายาทำแท้งน่าจะปลอดภัยกว่า เธอคิดว่างั้นไหมล่ะ"พอได้ยินคำว่า 'ยาทำแท้ง' ใบหน้าของอวี๋จื่ออิ๋งก็ซีดเผือดลงทันทีเธอมองแก้วที่ว่างเปล่า ปฏิกิริยาแรกคือใช้นิ้วล้วงคอเพื่อให้อาเจียนเมื่อเห็นเธอฟุบอาเจียนกับพื้นจนหมดสภาพ เฮ่อชิงเหิงก็รู้สึกสะใจมากเขาลุกขึ้นยืนก้มมองเธอ เงาร่างสูงใหญ่ดั่งขุนเขาปกคลุมตัวเธอไว้"ฉันบอกเธอตั้งกี่ครั้งแล้วว่าให้รับผิดชอบผลที่ตามมาเอง ทำไมเธอถึงไม่เคยฟังเลยสักครั้ง ทุกอย่างที่ฉันมอบให้อาเซิง ฉั

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0023

    วันเวลาล่วงเลยไปทีละวัน ไม่นานก็ล่วงเข้าสู่เดือนเมษายนในคืนวันที่สิบหก ด้วยการเกลี้ยกล่อมไม่หยุดหย่อนของคุณนายเฮ่อ ในที่สุดเฮ่อชิงเหิงก็ยอมตกลงว่าจะไปจดทะเบียนสมรสในวันพรุ่งนี้หลังจากอวี๋จื่ออิ๋งได้รู้ข่าวนี้ ก็ดีใจจนนอนแทบไม่หลับตลอดทั้งคืนวันต่อมาหลังจากเธอตื่นขึ้นมา พอเห็นเฮ่อชิงเหิงสวมชุดสูทเรียบกริบ แต่งทรงผมอย่างพิถีพิถัน เธอก็ยิ่งเผยสีหน้าปลื้มออกมามากขึ้นเธอประคองหน้าท้องเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร จู่ ๆ ก็อยากดื่มน้ำส้ม จึงลองเรียงแม่บ้านอยู่สองสามคำแต่ก็ไม่มีใครขานรับเฮ่อชิงเหิงกวาดตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าครัวไปแค่ประเดี๋ยวเดียว เขาก็ถือแก้วน้ำส้มคั้นสด ๆ เดินออกมา วางลงตรงหน้าเธอเธออุ้มท้องมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เฮ่อชิงเหิงทำสีหน้าดีด้วยอวี๋จื่ออิ๋งซาบซึ้งใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาตรงนั้น แล้วเริ่มออดอ้อนอีกครั้ง"พี่เหิง ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ปากแข็งใจอ่อน ในใจพี่ต้องมีฉันอยู่แน่ ๆ"เฮ่อชิงเหิง ไม่ได้สนใจคำพูดของเธอเลย สายตาของเขาจ้องตรงไปที่น้ำส้มแก้วนั้นอวี๋จื่ออิ๋งนึกไปว่าเขาเร่งให้เธอรีบชิม จึงรีบยกแก้วขึ้นดื่มไปคำหนึ่งตอนที่เธอกำ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0022

    หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลเฮ่อพร้อมเด็กในท้องอย่างชอบธรรม สีหน้าของอวี๋จื่ออิ๋งก็ค่อย ๆ มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้วแม้ตระกูลเฮ่อจะตกต่ำลงไปมาก แต่ตระกูลใหญ่ย่อมมีฐานแข็งแรง การดูแลเอาใจใส่คนท้องจึงยังคงถี่ถ้วนสมบูรณ์แบบอวี๋จื่ออิ๋งเดินขึ้นไปเยี่ยมเฮ่อชิงเหิงบนชั้นสองทุกวัน เธอนำขนมหวานและผลไม้ไปให้ พูดจาหวานซึ้ง หวังใช้ความรู้สึกในอดีตมาสั่นคลอนหัวใจเขาแต่นอกจากเขาจะไม่แยแสแล้ว ยังโยนของที่เธอนำมาทิ้งหมด ถึงขั้นวิ่งหนีออกจากห้องนอนที่ถูกลงกลอนอยู่หลายครั้ง อยากจะบังคับลากตัวเธอไปทำแท้งที่โรงพยาบาล อวี๋จื่ออิ๋งตกใจจนแข็งขาอ่อน พอเจอแบบนี้บ่อย ๆ เข้า เธอจึงไม่กล้าเอาเรื่องราวในอดีตมาสะกิดอารมณ์เขาอีกวันเวลาผ่านพ้นไปทีละวัน หน้าท้องของเธอเริ่มขยายใหญ่นูนขึ้นเรื่อย ๆทุกครั้งที่ไปตรวจครรภ์ หมอมักจะบอกว่าทารกสมบูรณ์แข็งแรงดี ทั้งสองครอบครัวมีความสุขมาก เฝ้ารอการมาถึงของเด็กคนนี้ยกเว้นเฮ่อชิงเหิงแค่คนเดียวเขาถูกขังอยู่ในห้องนอนนานถึงสองเดือน ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน ไม่พบเจอผู้คน อาศัยเหล้าย้อมใจ เมามายไม่ได้สติอยู่ทุกวันพ่อของเขาเห็นสภาพเขาตกต่ำแบบนี้ ก็โกรธจนโรคหัวใจแทบ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0021

    "เฮ่อชิงเหิง ในเมื่อแกกับอิ่นลั่วเซิงแต่งงานกันมาสี่ปียังไม่มีลูกด้วยกัน แถมตอนนี้เธอยังหนีหายไปไม่บอกกล่าว งั้นก็ไปหย่ากันซะ! เรื่องวุ่นวายที่แกก่อไว้ฉันไม่อยากจะยุ่ง แต่เด็กคนนี้...ต้องเก็บไว้!"เมื่อได้ยินคำพูดที่เด็ดขาดไม่ยอมให้โต้แย้งแบบนี้ เฮ่อชิงเหิงก็ร้อนใจขึ้นมาทันที"ผมไม่หย่ากับอาเซิงเด็ดขาด! เธอแค่กำลังโกรธ พอเธอหายโกรธเมื่อไร เธอก็จะกลับมา..."แม่ของเฮ่อชิงเหิงคิดไม่ถึงเลยว่า ทั้งที่อิ่นลั่วเซิงทำร้ายตระกูลเฮ่อจนตกต่ำขนาดนี้ ลูกชายยังคิดถึงเธออยู่อีก จึงอดเอ่ยปากขัดไม่ได้"กลับมาเหรอ กลับมาแล้วยังไง! เธอทำร้ายแกยังไม่พออีกหรือไง เธอนิสัยเหมือนแม่เธอไม่มีผิด หนีไปแบบนี้แล้วจะกลับมาได้ยังไง! หรือแกอยากจะเป็นเหมือนพ่อเธอ กลายเป็นคนบ้าอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชไปตลอดชีวิตน่ะ"พอได้ยินคนที่ใกล้ชิดที่สุดพูดจาแบบนี้ เฮ่อชิงเหิงรู้สึกเหมือนมีมีดมาทิ่มแทงใจเขากำหมัดแน่น ใบหน้าซีดไปหมด แต่ก็ยังดื้อดึงไม่ยอมรับความจริง ยังดันทุรังแก้ตัวต่อ"เธอต้องกลับมาแน่ ๆ พวกเราคบกันมาตั้งหลายปี เธอจะทิ้งผมไปได้ยังไง!""พี่เหิง ดึงสติหน่อยเถอะ เธอถอนชื่อออกจากทะเบียนราษฏร์ไปแล้ว จะเป็นไปได้ยั

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0020

    ภายในห้องอันมืดสลัว ทั้งสองครอบครัวนั่งเผชิญหน้ากัน ไม่มีใครสีหน้าดีสักคนบรรยากาศในห้องรับแขกตึงเครียดถึงขีดสุด ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่มีใครพูดอะไรสุดท้ายยังคงเป็นอวี๋จื่ออิ๋งที่รวบรวมความกล้า ประกาศข่าวสารนั้นออกมา"ฉัน... ฉันท้องค่ะ!"ประโยคนี้ราวกับสายฟ้าฟาด ทำลายความเงียบสงบปานน้ำนิ่งนี้ลงโดยสิ้นเชิงพ่อและแม่ของเฮ่อชิงเหิงเผยสีหน้าตกใจสุดขีด พวกเขามองมาที่เธอพร้อมกันเฮ่อชิงเหิงก็ยิ่งถูกข่าวนี้ทำให้ตกใจจนลุกพรวดในดวงตาที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดคู่นั้น มีแต่ความรู้สึกเหลือเชื่อ"เป็นไปไม่ได้!"พอได้ยินเขาปฏิเสธเสียงแข็ง อวี๋จื่อเยี่ยก็นั่งไม่ติดเช่นกัน กำหมัดแน่นแล้วเปิดฉากปะทะกับเขาทันที"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้! น้องสาวฉันมีแกเป็นแฟนคนเดียว เด็กก็เป็นลูกมแก อายุครรภ์ตั้งสองเดือนแล้ว แกยังคิดจะปฏิเสธอีกเหรอ!"สมองอันทื่อมึนของเฮ่อชิงเหิงประมวลผลอย่างรวดเร็ว ย้อนคำนวณเวลาถอยหลังไปสองเดือนเหรอ นั่นมันเป็นเรื่องช่วงกลางเดือนพฤศจิกายนแบบนั้นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่!เดือนนั้นเขาใช้ถุงยางอนามัยตลอด จะท้องได้ยังไง!หลังจากคำนวณและพิสูจน์แล้ว เฮ่อชิงเหิงก็มั่นใจว่าพวกเขากำ

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status