Se connecterPartager
บทที่ 176
Dernier chapitre
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 466
เจียงโย่วหนิงไม่อยากให้เขารื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมาพูดอีกนางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่ล่ะ”ยามนี้นางจะมีกะจิตกะใจไปคิดเรื่องแต่งงานได้อย่างไร“เจ้าฟังข้าพูดก่อน อย่าเพิ่งด่วนปฏิเสธ” เซี่ยหวยอวี่ไม่ได้ร้อนรน เขาโบกมือพลางเอ่ยต่อ “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้มีใจให้ข้าฉันชู้สาว แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าจวนเจิ้นกั๋วกงไม่อาจเลี้ยงดูเจ้าไปชั่วชีวิต ไม่ช้าก็เร็วเจ้าต้องออกเรือนไปอยู่ดี? ในบรรดาบุรุษทั่วเมืองหลวง ยังจะมีใครดีเลิศไปกว่าข้าได้อีก? ข้าคือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเจ้า ในภายภาคหน้า ไม่ว่าเจ้าปรารถนาจะทำสิ่งใด ข้าล้วนเป็นกำลังสนับสนุนให้เจ้าได้ ลองเก็บไปไตร่ตรองดูเถิด อาหนิง?”เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนทุ้มละมุน แฝงแววล่อลวงใจอยู่หลายส่วนเมื่อเจียงโย่วหนิงได้ฟังคำพูดของเขา นางก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ รวบรวมความคิดอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาน้ำเสียงของนางค่อนข้างอ่อนโยน เอื้อนเอ่ยอย่างเนิบช้า “เซี่ยหวยอวี่ ข้ารู้ว่าท่านดีต่อข้า ทว่าข้าเป็นเพียงบุตรบุญธรรมของจวนเจิ้นกั๋วกง ส่วนท่านเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ เป็นรุ่ยอ๋องที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานมากที่สุ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 465
จ้าวหยวนเช่อมองไปทางเซี่ยหวยอวี่รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่แย้มกว้างยิ่งขึ้น นัยน์ตาจิ้งจอกอันงดงามหรี่ลงแฝงแววท้าทายจ้าวหยวนเช่อหมุนตัวกลับ เอียงคอปรายตามองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่งยามที่เขาหันศีรษะ สายตาของเซี่ยหวยอวี่ก็ตกลงบนลำคอของเขา ก่อนจะชะงักงันในฉับพลันตรงนั้นมีรอยจาง ๆ รอยหนึ่งซ่อนอยู่ใต้คอเสื้อ เผยให้เห็นเพียงเศษเสี้ยวเล็ก ๆ ตอนที่จ้าวหยวนเช่อหันหน้าเท่านั้นดูเหมือนจะเป็นรอยฟัน ทั้งยังเป็นรอยฟันที่ถูกกัดมาหลายวันแล้ว และเริ่มจะเลือนลางลงทุกทีรอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่แข็งค้างในทันตา ประกายอำมหิตวาบผ่านก้นบึ้งของดวงตา“พูดกับเขาให้รู้เรื่อง”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อราบเรียบ ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียวให้เจียงโย่วหนิง แล้วสาวเท้าเดินออกไปเจียงโย่วหนิงมองเขาเดินพ้นประตูไปยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตรงนั้น เพียงเขาหันกลับมาก็สามารถมองเห็นนางได้ แต่คงไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างนางกับเซี่ยหวยอวี่ชนบทในยามค่ำคืนเงียบสงัด สิ่งที่นางได้ยินมีเพียงเสียงแมลงร้องระงมแว่วมาจากที่ไกล ๆแสงเทียนสีเหลืองนวลสลัวไหววูบวาบ ตกกระทบลงบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่นางมองไม่ออกว่าสีหน้าของเข
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 464
การที่เขาออกแบบสถานที่ซ่อนสมบัติให้เป็นเช่นนี้ เดิมทีสมควรจะไร้ข้อผิดพลาดโดยสิ้นเชิงไฉนจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?จ้าวหยวนเช่อไม่สนใจเขา ชายหนุ่มก้าวเท้าขึ้นมาจากหลุมลึกชิงหลิวไปตักน้ำมาให้จ้าวหยวนเช่อล้างคราบดินโคลนบนมือจนสะอาด ก่อนจะเบือนหน้าไปมองเจี่ยงเว่ยเฟิงยามนี้ใบหน้าของเจี่ยงเว่ยเฟิงไร้สีเลือด เหงื่อไหลซึมเต็มหน้าผากจบสิ้นแล้ว หากของที่ซ่อนอยู่ใต้ดินถูกขุดขึ้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเพียรพยายามสร้างมาตลอดค่อนชีวิตก็เป็นอันจบสิ้นลงอย่างแท้จริง!พลั่วเหล็กขุดแซะไปตามเส้นที่จ้าวหยวนเช่อขีดเอาไว้ ขุดชั้นดินแข็งที่หนาไม่ถึงหนึ่งฉื่อบนผิวดินออกไปทีละจั้งทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังกังวานใส... ปลายจอบกระทบเข้ากับของแข็งบางอย่าง“นายท่าน เป็นแผ่นหินขอรับ!”ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งเอ่ยรายงานเจียงโย่วหนิงมองดูพวกเขาใช้แรงงัดของสิ่งนั้นขึ้นมา และพบว่ามันคือแผ่นหินศิลาแลงผิวเรียบขนาดใหญ่แผ่นหนึ่งจริง ๆในที่สุดนางก็ตระหนักขึ้นมาได้ในวินาทีนี้เจี่ยงเว่ยเฟิงผู้นี้ช่างเป็นผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์เสียจริงถึงกับขุดสถานที่ซ่อนสมบัติแบ่งออกเป็นสองชั้น หากคนทั่วไปขุดลงมาถึงชั้นแรกแล้วพบของ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 463
พลั่วเหล็กขุดเจาะพื้นดินลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า เศษดินค่อย ๆ พอกพูนกลายเป็นเนินขนาดย่อมอยู่ด้านข้างเจียงโย่วหนิงกำมือแน่น ชะโงกหน้ามองพลั่วเหล็กที่กำลังขุดเปิดหน้าดินลงไปอย่างต่อเนื่องเจี่ยงเว่ยเฟิงนั่งอยู่บนพื้น บนใบหน้าประดับรอยยิ้มเย้ยหยัน จับจ้องพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา“ใต้เท้าจ้าว ข้าขอเตือนให้ท่านสั่งพวกเขาหยุดขุดเสียเถิด” เขาเอ่ยปากอย่างเชื่องช้า “แม้เรือนของข้าน้อยหลังนี้จะซอมซ่อ ทว่าก็เป็นสมบัติที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ท่านขุดทำลายเช่นนี้ ข้าเกรงว่าจะเสียฮวงจุ้ยตระกูลของเราไปเปล่า ๆ”จ้าวหยวนเช่อคล้ายกับไม่ได้ยินคำพูดของเขา ทำเพียงจดจ่ออยู่กับพื้นดินเบื้องหน้ากลุ่มคนขุดหลุมตื้นกว้างยาวด้านละราวสามฉื่ออย่างรวดเร็ว เจียงโย่วหนิงพิศมองอย่างละเอียด ด้านล่างเป็นเพียงดินเหลืองที่ถูกอัดแน่นธรรมดา ดูแล้วไม่ได้มีสิ่งใดผิดปกติหรือว่านางจะรู้สึกไปเอง แท้จริงแล้วด้านล่างนี้ไม่ได้กลวงเปล่าเลยกระนั้นหรือ?กลุ่มคนขุดลึกลงไปอีกกว่าครึ่งฉื่อนอกจากดินแล้ว ก็ยังมีแต่ดินชิงเจี้ยนหันมองจ้าวหยวนเช่ออย่างลังเล“ขุดต่อไป”จ้าวหยวนเช่อสั่งการเจี่ยงเว่ยเฟิงได้ยินดังนั้น แววตาก็พลันวูบไหว
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 462
“ออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า”จ้าวหยวนเช่อเอ่ยเสียงเรียบ แววตาหม่นลง“นายท่าน คนฟื้นแล้วขอรับ”ชิงเจี้ยนที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเจี่ยงเว่ยเฟิงหันกลับมารายงานจ้าวหยวนเช่อเดินเข้าไปหาเจี่ยงเว่ยเฟิงถูกสาดด้วยน้ำเย็นจนเปียกโชกไปทั้งศีรษะและใบหน้า เขาลืมตาขึ้นมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง“นายท่าน...”นางว่านอดไม่ได้ที่จะร้องไห้คร่ำครวญออกมา“พาทั้งสองคนออกไป”จ้าวหยวนเช่อสั่งการนางว่านและเจี่ยงเจียเหวินถูกลากตัวออกไปอย่างรวดเร็ว“ใต้เท้าจ้าว” ในที่สุดเจี่ยงเว่ยเฟิงก็สติแจ่มใสเต็มที่และตระหนักถึงสถานการณ์ของตนเอง เขาก้มมองเชือกป่านที่มัดอยู่บนตัวแล้วถามว่า “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”มาถึงขั้นนี้ เขากลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่มีท่าทีสงบเยือกเย็นและแสดงท่าทีตั้งคำถามจ้าวหยวนเช่อมองเขาโดยไม่เอ่ยอะไรอยู่ครู่หนึ่ง“นายท่าน นั่งขอรับ”ชิงเจี้ยนดึงเก้าอี้มาให้ตัวหนึ่งจ้าวหยวนเช่อนั่งลง มองเจี่ยงเว่ยเฟิง “ใต้เท้าเจี่ยงไม่รู้หรือว่าข้าหมายความว่าอย่างไร?”“ข้าน้อยไม่ทราบ” เจี่ยงเว่ยเฟิงขยับตัวถอยหลังไปพิงกำแพง เชิดคางขึ้นกล่าวว่า “หากใต้เท้าจ้าวมีหลักฐานว่าข้าน้อยรับสินบน ทำผิดกฎหมาย ข้า
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 461
“อืม” เจียงโย่วหนิงพยักหน้า เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหลุบขนตายาวลงพลางกล่าวเสียงเบา “พวกนางอยากจับข้า ข้าจึงแกล้งทำเป็นโรคหัวใจกำเริบ อาศัยจังหวะที่นางว่านไม่ทันระวัง เอาไข่มุกบนรองเท้ายัดใส่ปากนาง หลอกว่าเป็นยาพิษ ถึงได้สยบสองแม่ลูกลงได้”นางพูดพลางปรายตามองสองแม่ลูกนางว่านทุกครั้งที่มองสองคนนี้ที่ถูกมัดติดกัน ความรู้สึกภาคภูมิใจในใจนางก็จะเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อยหากเป็นเมื่อก่อน เมื่อถูกสองแม่ลูกคู่นี้จับตัวมา นางคงไม่กล้าคิดต่อต้านแม้แต่น้อย คงได้แต่หวาดกลัวจนร้องไห้มาตอนนี้นางก็รู้สึกได้ว่าตนเองแตกต่างไปจากเมื่อก่อนมากไม่รู้ว่าหากจ้าวหยวนเช่อเห็นสิ่งที่นางทำไปเมื่อครู่ จะรู้สึกว่านางก้าวร้าวเกินงามหรือไม่?“อะไรนะ นั่นเป็นแค่ไข่มุกงั้นหรือ...” นางว่านมีสีหน้าตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมาตอนนั้นนางเอาแต่ลนลาน ไม่ได้คิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนเลยว่านังตัวดีนี่จู่ ๆ จะมียาพิษมาจากไหนตอนนี้ถึงได้รู้ว่านั่นไม่ใช่ยาพิษเลยสักนิดนางถูกนังตัวดีนี่ทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ถึงกับเชื่อทุกอย่างเป็นตุเป็นตะเจี่ยงเจียเหวินอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ชิงหลิวที่อยู
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 2
“ลองเปิดประตูดูสิ”เสียงของนางหานดังขึ้นอีกครั้งได้ยินแบบนั้นในหัวของเจียงโย่วหนิงก็ดังหึ่ง หัวใจหยุดเต้นในพริบตา หนังหัวชาวาบ ชั่วขณะนั้นแทบจะเป็นลมหมดสตินางแทบจะคิดอะไรไม่ได้ ในสมองมีเพียงความคิดเดียว... ถ้าประตูเปิดก็คือหายนะ ทั่วทั้งร่างเหมือนถูกยึดตรึงเอาไว้ขยับไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 1
เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบางภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่นเจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่าง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 8
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 7
เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียง
Vous vous intéresseriez aussi à
ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา32.1K Vuesท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.9K Vuesหลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง640.3K Vuesทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า87.1K Vuesท่านอ๋องผู้นี้…เป็นของข้า
Selena143 Vuesฮูหยินแม่ทัพคือหมอผ่าตัดมือทอง
ไป๋เหลียน/ฑริกา319 Vuesพระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์984 Vuesเชลยเสน่หา
อักษรามณี262 Vues
