Share

บทที่ 4

Author: มู่เฉิงซินสวี่
นางหานชำเลืองมองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่ง

หางตาเจียงโย่วหนิงเห็นจ้าวหยวนเช่อเงยหน้า เหมือนจะมองมาทางนี้เช่นกัน

นางแสร้งทำใจเย็น คีบขนมพุทราขึ้นมาใหม่แล้ววางหน้าตัวเอง แล้วกัดคำเล็กไปหนึ่งคำ

จืดชืดราวกับเคี้ยวขี้ผึ้ง

เหตุใดนางหานจึงถามเช่นนี้กะทันหัน? ไม่ได้ตั้งใจหรือ? หรือดูบางอย่างออก จึงจงใจเหยียดหยามนาง?

แต่ไม่ว่าอย่างไร นางฟังออกว่านางหานไม่ชอบใจ

จ้าวหยวนเช่อสีหน้าเรียบเฉย “เหตุใดท่านแม่จึงกล่าวเช่นนี้?”

นางหานยื่นมือไปสัมผัสรอยฟันตรงลำคอของเขา ขมวดคิ้วกล่าว “สตรีที่ดี จะมีใครที่ไหนทิ้งร่องรอยเช่นนี้เอาไว้บนร่างกายบุรุษ?”

แม้ไม่เคยพบหน้า แต่นางไม่ชอบสตรีผู้นี้เอาเสียเลย ในตระกูลใหญ่ ต่อให้เป็นอนุที่ไม่มีความสำคัญ ก็ต้องเลือกเฟ้นอย่างดี

ใบหน้าเจียงโย่วหนิงร้อนผ่าวขึ้นมา ก้มหน้าต่ำลงมากขึ้น แล้วกัดขนมพุทราที่ไม่รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไรอีกหนึ่งคำ

ตอนนั้นนางปวดเกินไป อายเกินกว่าจะส่งเสียง นี่เป็นพฤติกรรมตามสัญชาตญาณ

ที่แท้นี่คือไม่ใช่คนดีหรอกหรือ?

จ้าวหยวนเช่อไม่พูดไม่จา หลบหลีกการสัมผัสจากนางหาน ม้วนแขนเสื้อรินชานมสองถ้วย วางไว้ตรงหน้าเจียงโย่วหนิงกับนางหานคนละหนึ่งถ้วย

เจียงโย่วหนิงกวาดมองชานมสีขาวนวล นางชอบกินหวาน แต่สถานการณ์เช่นนี้จะมีความอยากได้อย่างไร? แค่อยากรีบกินรีบกลับ

นางหานเห็นจ้าวหยวนเช่อไม่ตอบ จึงถามต่อ “สตรีผู้นั้นมีสถานะอย่างไร?”

“เหมือนเจียงโย่วหนิง” จ้าวหยวนเช่อเอ่ยเสียงเรียบ

หัวใจเจียงโย่วหนิงบีบรัด ตะเกียบในมือเกือบจับไม่อยู่ ขนลุกชันทั่วร่างพร้อมกันโดยพลัน

“ไม่มีผู้ใดให้พึ่งพิง”

จ้าวหยวนเช่อมองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดเสริมด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เจียงโย่วหนิงตกใจจนเหงื่อแตกไปทั้งตัว เวลาเช่นนี้เขาพูดถึงนางทำไม? ไม่กลัวนางหานพบพิรุธหรือ!

“โย่วหนิงจะไร้ที่พึ่งพิงได้อย่างไร? นางยังมีครอบครัวเรา” นางหานรีบกล่าว หยุดไปสักครู่ก็กล่าวต่อ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าคิดจะเลี้ยงดูนางไว้ข้างนอกตลอดหรือ?”

นางวางใจแล้ว ในเมื่อสตรีสาวผู้นั้นไร้ที่พึ่ง ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่นางจะควบคุมสินะ?

“ท่านแม่จะจัดการหรือ?”

จ้าวหยวนเช่อย้อนถาม

นางหานกล่าว “ข้าคิดว่า มอบนางให้ข้าเลี้ยงดูอยู่ข้างนอกแทนเจ้าไปก่อน พวกเจ้าอย่าเพิ่งพบกันชั่วคราว รอให้เจ้าแต่งงานแล้ว ค่อยใช้เกี้ยวหลังเล็ก ไปรับมาทางประตูเล็กให้เป็นอนุก็พอ อย่างไรบัดนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญในการทาบทามของเจ้า หากมีข่าวว่าเลี้ยงเมียนอกบ้าน เกรงว่าชื่อเสียงจะไม่ดี”

นางกลับไม่กลุ้มใจว่าลูกชายจะหาภรรยาไม่ได้ ลูกนางเพิ่งกลับเมืองหลวงแค่กี่วัน? แม่สื่อที่มาทาบทามก็มีมากกว่าสิบคนแล้ว

นางแค่ไม่อยากให้สตรีไม่รู้กาลเทศะข้างนอกนั่น ทำชื่อเสียงบุตรชายแปดเปื้อน

“เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”

จ้าวหยวนเช่อมองเจียงโย่วหนิง ดวงตาใสกระจ่าง ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย ดูน่าเกรงขาม

ในใจเจียงโย่วหนิงลนลาน ลำคอเหมือนจุกจนพูดไม่ออก ทำไมเขาต้องลากนางเข้าไปเกี่ยวด้วยทุกที?

นี่ยังต้องถามหรือ? แน่นอนว่ามอบนางให้นางหานไม่ได้ นางยิ่งไม่ยอมเป็นอนุของเขา

นางเองก็ไม่ใช่เมียนอกบ้านของเขา

เรื่องในคืนนั้นเป็นอุบัติเหตุ ต่อไปจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก

รอให้เก็บเงินอีกสักหน่อย นางจะพาอู๋มามาย้ายออกจากจวนเจิ้นกั๋วกง ไปให้ไกลจากเขาและเรื่องวุ่นวายของครอบครัวนี้

“โย่วหนิงเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง จะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?” นางหานหัวเราะ นึกว่าจ้าวหยวนเช่อไม่อยากมอบคนให้ จึงไม่บังคับ แล้วเปลี่ยนหัวข้อ “แต่ว่า หากเจ้าอยากไปดูตัวแม่นางคนไหน โย่วหนิงสามารถช่วยเป็นหูเป็นตาได้”

เจียงโย่วหนิงหลุบตาลง เงียบเชียบไม่พูดจา คำพูดของนางหานให้เกียรตินางเกินไปแล้ว นางมีสิทธิ์อะไรไปช่วยจ้าวหยวนเช่อดูตัวกัน?

“ท่านแม่มีคนที่เหมาะสมแล้วหรือ?”

จ้าวหยวนเช่อถามเสียงเรียบ

“มีสิ” นางหานยิ้มแล้วกล่าว “คุณหนูจวนราชครูหวัง เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

เจียงโย่วหนิงที่กำลังเคี้ยวขนมพุทราหยุดชะงัก แพขนตายาวหลุบต่ำ

คุณหนูจวนราชครูหวัง ย่อมต้องเป็นคุณหนูสามในภรรยาเอกเป็นแน่ ตอนสาว ๆ ฮูหยินราชครูหวังคือสตรีงามที่เลื่องชื่อ คุณหนูสามย่อมเป็นลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

คุณชายตระกูลขุนนาง คุณหนูตระกูลใหญ่ ฐานะเหมาะสม กิ่งทองใบหยก

ก็ดีแล้วนี่

จ้าวหยวนเช่อมองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่ง ไม่ได้ว่าอะไร

นางหานกล่าวอย่างดีใจ “หากเจ้ายินดีดูตัว งั้นพรุ่งนี้ดีหรือไม่?”

นางคาดหวังในการหมั้นหมายครั้งนี้มาก

ราชครูหวังเป็นอาจารย์ของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน บัดนี้เป็นสมุหกลาโหม ซึ่งก็คือประมุขแห่งสภากลาโหม คนในราชสำนักต่างเรียกเขาว่า ‘อัครมหาเสนาบดีฝ่ายทหาร’

หลังจ้าวหยวนเช่อชนะศึกกลับมา ได้รับพระกรุณาจากฮ่องเต้แต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการหน้าพระที่นั่ง เป็นขุนนางระดับสอง อายุยังน้อยเช่นนี้กลับได้รับตำแหน่งสูงสุดสายขุนนางบู้แล้ว มีเขาเพียงผู้เดียวในหมู่คนรุ่นใหม่

แต่นางยังอยากให้ลูกชายที่อยู่จุดสูงสุดก้าวหน้าไปอีก แต่งกับบุตรสาวราชครูหวัง ลูกชายจะได้เข้าสภากลาโหม อนาคตภายหน้ายิ่งไม่อาจประเมิน

เจียงโย่วหนิงได้สติจากนิ้วมือที่ปวด ถึงได้พบว่าจับตะเกียบหยกแน่นเกินไป ทำให้บนนิ้วมือปรากฏรอยกดที่ลึกลงไป

นางคลายมือออก สิ่งที่ไม่ใช่ของนาง จับแน่นไปก็ไม่มีประโยชน์

“ท่านแม่จัดการเถอะ”

จ้าวหยวนเช่อพยักหน้า

เจียงโย่วหนิงจุกอกจนอึดอัด ยากจะกลืนลงคอ จึงวางตะเกียบลงแล้วพูดเหมือนไม่เป็นไร “ข้ากินอิ่มแล้ว ท่านแม่กับท่านพี่ค่อย ๆ รับประทานนะเจ้าคะ”

นางแอบถูรอยกดบนนิ้วมือ

พรุ่งนี้หรือ?

เร็วเสียจริง

หากไม่ใช่ว่าเสียมารยาทเกินไป นางอยากลุกขึ้นขอตัวเดี๋ยวนี้เลย

รู้สึกว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนี้เป็นการหาเรื่องให้ตัวเองอับอาย

“ฮูหยิน นายท่านอยู่ในห้องหนังสือ บอกว่ามีจดหมายสำคัญฉบับหนึ่ง ให้มาถามท่านว่าเก็บไว้ที่ใดเจ้าค่ะ”

เฝิงมามาเข้ามารายงาน

“ข้าจะไปเอาให้นายท่าน” นางหานลุกขึ้นเดินไปข้างนอก ปากก็สั่งการเจียงโย่วหนิงกับจ้าวหยวนเช่อ “พวกเจ้ากินกันก่อน”

เมื่อปิดประตู ภายในห้องก็เงียบสงัด

จ้าวหยวนเช่อนั่งอยู่ตรงข้าม

เขาพูดไม่เก่ง ไม่มีทางเอ่ยปากพูดก่อน

สองมือเจียงโย่วหนิงประสาน ก้มหน้านั่งไม่เป็นสุข เหมือนมีตาข่ายที่มองไม่เห็นกำลังปกคลุมนางไว้แน่นหนา ทำให้นางหายใจไม่ออก

“ท่านพี่ค่อย ๆ รับประทานนะเจ้าคะ ข้าจะกลับเรือนแล้ว”

ในที่สุดนางก็นั่งไม่ติด ทิ้งท้ายคำพูดไว้ก็รีบลุกขึ้นแล้วออกไปเหมือนกำลังหนีอะไรอยู่

น้ำเสียงคมกริบของจ้าวหยวนเช่อดังขึ้นด้านหลัง “ยังเจ็บอยู่หรือไม่?”

ร่างเจียงโย่วหนิงแข็งทื่อ รู้ดีว่าเขากำลังถามสิ่งใด เกือบจะพูดออกมาไม่ได้

นางกระทั่งรับรู้ได้ว่าเขากำลังจ้องนาง อึดอัดเหมือนหนามทิ่มหลัง

“ไม่ ไม่เจ็บแล้ว...”

“เอาสิ่งนี้ไป”

จ้าวหยวนเช่อเอ่ยปากอีกครั้ง

เจียงโย่วหนิงหันมองแวบหนึ่ง เป็นกล่องยาหยกขาวกะทัดรัดเมื่อวาน

“ไม่ต้อง ข้าทายาแล้ว”

ใบหน้านางแดงเถือก ปฏิเสธเสียงเบา

นางไม่มียาทา เพียงแค่ไม่อยากรับของจากเขา

คนที่เป็นไปไม่ได้ อย่าเกี่ยวข้องกันอีกจะดีกว่า

“ข้าขอดูหน่อย”

จ้าวหยวนเช่อลุกขึ้น

เจียงโย่วหนิงได้ยินเสียงเขาดันเก้าอี้ ก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ทันใดนั้นก็หมายจะวิ่งไปข้างนอกทันที

วินาทีต่อมา สองขาของนางก็ลอยอยู่ในกลางอากาศ

จ้าวหยวนเช่อช้อนตัวอุ้มนางขึ้นจากด้านหลังอย่างง่ายดาย

เจียงโย่วหนิงตกใจลนลาน สองมือดันแผงอกเขา สองขาถีบสะเปะสะปะ ใบหน้าตื่นตระหนก “ท่านพี่ ทำเช่นนี้ไม่เหมาะสมเจ้าค่ะ”

นี่อยู่ในเรือนใหญ่นะ

นางหานอาจกลับมาได้ตลอดเวลา หากเห็นภาพนี้เข้า สำหรับนางคือฟ้าถล่มดินทลายเลย

จ้าวหยวนเช่อไม่สนใจนางที่ดิ้นรน อุ้มนางไปวางไว้หลังฉากกั้นไม้หนานมู่[1] แล้วแบมือให้นาง

ในฝ่ามือมีกล่องยาหยกขาววางไว้

เจียงโย่วหนิงเม้มปากไม่ยอมรับของ

“ต้องให้ข้าช่วยเจ้าหรือ?”

จ้าวหยวนเช่อมองนาง ดวงสีดำราวกับแอ่งน้ำเย็นล้ำลึก มืดลึกจนมองไม่เห็นก้น

“ข้าทำเอง”

เจียงโย่วหนิงคว้ากล่องยาในมือเขามา แล้วหันหลัง ปลดสายเสื้อ ลำคอด้านหลังที่ขาวผ่องกลายเป็นสีชมพูเพราะความอาย

จ้าวหยวนเช่อมองแผ่นหลังของนาง ดวงตาฉาบความมืด

เจียงโย่วหนิงอายสุดขีด ใบหูแดงเถือก นางทายาส่งเดชไปเล็กน้อย หันหลังวางกล่องยาเอาไว้ในมือจ้าวหยวนเช่อ

“ทำไมเลือดยังไหลอยู่อีก?”

จ้าวหยวนเช่อขมวดคิ้ว

เจียงโย่วหนิงถึงสังเกตเห็นมือตัวเองที่เปื้อนหยดเลือด

นางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีเลือดไหลอย่างต่อเนื่อง คืนก่อนมี หลังอาบน้ำมี จนถึงตอนนี้ก็ยังมี

ยังดีที่เลือดไหลไม่มาก

ตอนนี้นางไม่มีเวลาสนใจ แค่อยากรีบจากไปเท่านั้น

กำลังจะหันหลังไปจัดแจงเสื้อผ้า มือก็ถูกจ้าวหยวนเช่อจับไว้กะทันหัน

เจียงโย่วหนิงตัวแข็งทื่อ พลันเห็นเขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา จับมือนางแล้วเช็ดออกทีละนิ้ว

เขาที่สีหน้าจริงจังกำลังทำเรื่องเหลวไหลที่สุดในใต้หล้า ผ้าเช็ดหน้าสีขาวนวลถูกย้อมด้วยสีแดงเป็นจุด ๆ

บรรยากาศเงียบสงัด ความละมุนละไมค่อย ๆ เคลื่อนตัว

เจียงโย่วหนิงเบือนหน้าหนี ใบหน้าร้อนผ่าว ไม่กล้ามองตรง ๆ

กว่าจะรอให้เขาปล่อยมือได้ นางรีบหันหลังให้เขา ผูกผ้าคาดเอวอย่างลนลาน

จ้าวหยวนเช่อจ้องแผ่นหลังลนลานของนาง เก็บผ้าเช็ดหน้ากลับไปที่หน้าอกอย่างเชื่องช้า

“อวี้เหิง?”

ขณะนี้ ประตูเปิดออกกะทันหัน นางหานไปแล้วกลับมา

เจียงโย่วหนิงตกใจจนตัวสั่นสะท้าน หน้าขาวซีดทันใด กลั้นหายใจตามสัญชาตญาณ

_____________________

[1] ไม้หนานมู่ เป็นไม้เนื้อหอมหายากของจีน ลักษณะเด่นคือมีเนื้อไม้สีทองอร่าม

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 466

    เจียงโย่วหนิงไม่อยากให้เขารื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมาพูดอีกนางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่ล่ะ”ยามนี้นางจะมีกะจิตกะใจไปคิดเรื่องแต่งงานได้อย่างไร“เจ้าฟังข้าพูดก่อน อย่าเพิ่งด่วนปฏิเสธ” เซี่ยหวยอวี่ไม่ได้ร้อนรน เขาโบกมือพลางเอ่ยต่อ “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้มีใจให้ข้าฉันชู้สาว แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าจวนเจิ้นกั๋วกงไม่อาจเลี้ยงดูเจ้าไปชั่วชีวิต ไม่ช้าก็เร็วเจ้าต้องออกเรือนไปอยู่ดี? ในบรรดาบุรุษทั่วเมืองหลวง ยังจะมีใครดีเลิศไปกว่าข้าได้อีก? ข้าคือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเจ้า ในภายภาคหน้า ไม่ว่าเจ้าปรารถนาจะทำสิ่งใด ข้าล้วนเป็นกำลังสนับสนุนให้เจ้าได้ ลองเก็บไปไตร่ตรองดูเถิด อาหนิง?”เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนทุ้มละมุน แฝงแววล่อลวงใจอยู่หลายส่วนเมื่อเจียงโย่วหนิงได้ฟังคำพูดของเขา นางก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ รวบรวมความคิดอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาน้ำเสียงของนางค่อนข้างอ่อนโยน เอื้อนเอ่ยอย่างเนิบช้า “เซี่ยหวยอวี่ ข้ารู้ว่าท่านดีต่อข้า ทว่าข้าเป็นเพียงบุตรบุญธรรมของจวนเจิ้นกั๋วกง ส่วนท่านเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ เป็นรุ่ยอ๋องที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานมากที่สุ

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 465

    จ้าวหยวนเช่อมองไปทางเซี่ยหวยอวี่รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่แย้มกว้างยิ่งขึ้น นัยน์ตาจิ้งจอกอันงดงามหรี่ลงแฝงแววท้าทายจ้าวหยวนเช่อหมุนตัวกลับ เอียงคอปรายตามองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่งยามที่เขาหันศีรษะ สายตาของเซี่ยหวยอวี่ก็ตกลงบนลำคอของเขา ก่อนจะชะงักงันในฉับพลันตรงนั้นมีรอยจาง ๆ รอยหนึ่งซ่อนอยู่ใต้คอเสื้อ เผยให้เห็นเพียงเศษเสี้ยวเล็ก ๆ ตอนที่จ้าวหยวนเช่อหันหน้าเท่านั้นดูเหมือนจะเป็นรอยฟัน ทั้งยังเป็นรอยฟันที่ถูกกัดมาหลายวันแล้ว และเริ่มจะเลือนลางลงทุกทีรอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่แข็งค้างในทันตา ประกายอำมหิตวาบผ่านก้นบึ้งของดวงตา“พูดกับเขาให้รู้เรื่อง”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อราบเรียบ ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียวให้เจียงโย่วหนิง แล้วสาวเท้าเดินออกไปเจียงโย่วหนิงมองเขาเดินพ้นประตูไปยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตรงนั้น เพียงเขาหันกลับมาก็สามารถมองเห็นนางได้ แต่คงไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างนางกับเซี่ยหวยอวี่ชนบทในยามค่ำคืนเงียบสงัด สิ่งที่นางได้ยินมีเพียงเสียงแมลงร้องระงมแว่วมาจากที่ไกล ๆแสงเทียนสีเหลืองนวลสลัวไหววูบวาบ ตกกระทบลงบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่นางมองไม่ออกว่าสีหน้าของเข

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 464

    การที่เขาออกแบบสถานที่ซ่อนสมบัติให้เป็นเช่นนี้ เดิมทีสมควรจะไร้ข้อผิดพลาดโดยสิ้นเชิงไฉนจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?จ้าวหยวนเช่อไม่สนใจเขา ชายหนุ่มก้าวเท้าขึ้นมาจากหลุมลึกชิงหลิวไปตักน้ำมาให้จ้าวหยวนเช่อล้างคราบดินโคลนบนมือจนสะอาด ก่อนจะเบือนหน้าไปมองเจี่ยงเว่ยเฟิงยามนี้ใบหน้าของเจี่ยงเว่ยเฟิงไร้สีเลือด เหงื่อไหลซึมเต็มหน้าผากจบสิ้นแล้ว หากของที่ซ่อนอยู่ใต้ดินถูกขุดขึ้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเพียรพยายามสร้างมาตลอดค่อนชีวิตก็เป็นอันจบสิ้นลงอย่างแท้จริง!พลั่วเหล็กขุดแซะไปตามเส้นที่จ้าวหยวนเช่อขีดเอาไว้ ขุดชั้นดินแข็งที่หนาไม่ถึงหนึ่งฉื่อบนผิวดินออกไปทีละจั้งทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังกังวานใส... ปลายจอบกระทบเข้ากับของแข็งบางอย่าง“นายท่าน เป็นแผ่นหินขอรับ!”ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งเอ่ยรายงานเจียงโย่วหนิงมองดูพวกเขาใช้แรงงัดของสิ่งนั้นขึ้นมา และพบว่ามันคือแผ่นหินศิลาแลงผิวเรียบขนาดใหญ่แผ่นหนึ่งจริง ๆในที่สุดนางก็ตระหนักขึ้นมาได้ในวินาทีนี้เจี่ยงเว่ยเฟิงผู้นี้ช่างเป็นผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์เสียจริงถึงกับขุดสถานที่ซ่อนสมบัติแบ่งออกเป็นสองชั้น หากคนทั่วไปขุดลงมาถึงชั้นแรกแล้วพบของ

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 463

    พลั่วเหล็กขุดเจาะพื้นดินลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า เศษดินค่อย ๆ พอกพูนกลายเป็นเนินขนาดย่อมอยู่ด้านข้างเจียงโย่วหนิงกำมือแน่น ชะโงกหน้ามองพลั่วเหล็กที่กำลังขุดเปิดหน้าดินลงไปอย่างต่อเนื่องเจี่ยงเว่ยเฟิงนั่งอยู่บนพื้น บนใบหน้าประดับรอยยิ้มเย้ยหยัน จับจ้องพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา“ใต้เท้าจ้าว ข้าขอเตือนให้ท่านสั่งพวกเขาหยุดขุดเสียเถิด” เขาเอ่ยปากอย่างเชื่องช้า “แม้เรือนของข้าน้อยหลังนี้จะซอมซ่อ ทว่าก็เป็นสมบัติที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ท่านขุดทำลายเช่นนี้ ข้าเกรงว่าจะเสียฮวงจุ้ยตระกูลของเราไปเปล่า ๆ”จ้าวหยวนเช่อคล้ายกับไม่ได้ยินคำพูดของเขา ทำเพียงจดจ่ออยู่กับพื้นดินเบื้องหน้ากลุ่มคนขุดหลุมตื้นกว้างยาวด้านละราวสามฉื่ออย่างรวดเร็ว เจียงโย่วหนิงพิศมองอย่างละเอียด ด้านล่างเป็นเพียงดินเหลืองที่ถูกอัดแน่นธรรมดา ดูแล้วไม่ได้มีสิ่งใดผิดปกติหรือว่านางจะรู้สึกไปเอง แท้จริงแล้วด้านล่างนี้ไม่ได้กลวงเปล่าเลยกระนั้นหรือ?กลุ่มคนขุดลึกลงไปอีกกว่าครึ่งฉื่อนอกจากดินแล้ว ก็ยังมีแต่ดินชิงเจี้ยนหันมองจ้าวหยวนเช่ออย่างลังเล“ขุดต่อไป”จ้าวหยวนเช่อสั่งการเจี่ยงเว่ยเฟิงได้ยินดังนั้น แววตาก็พลันวูบไหว

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 462

    “ออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า”จ้าวหยวนเช่อเอ่ยเสียงเรียบ แววตาหม่นลง“นายท่าน คนฟื้นแล้วขอรับ”ชิงเจี้ยนที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเจี่ยงเว่ยเฟิงหันกลับมารายงานจ้าวหยวนเช่อเดินเข้าไปหาเจี่ยงเว่ยเฟิงถูกสาดด้วยน้ำเย็นจนเปียกโชกไปทั้งศีรษะและใบหน้า เขาลืมตาขึ้นมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง“นายท่าน...”นางว่านอดไม่ได้ที่จะร้องไห้คร่ำครวญออกมา“พาทั้งสองคนออกไป”จ้าวหยวนเช่อสั่งการนางว่านและเจี่ยงเจียเหวินถูกลากตัวออกไปอย่างรวดเร็ว“ใต้เท้าจ้าว” ในที่สุดเจี่ยงเว่ยเฟิงก็สติแจ่มใสเต็มที่และตระหนักถึงสถานการณ์ของตนเอง เขาก้มมองเชือกป่านที่มัดอยู่บนตัวแล้วถามว่า “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”มาถึงขั้นนี้ เขากลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่มีท่าทีสงบเยือกเย็นและแสดงท่าทีตั้งคำถามจ้าวหยวนเช่อมองเขาโดยไม่เอ่ยอะไรอยู่ครู่หนึ่ง“นายท่าน นั่งขอรับ”ชิงเจี้ยนดึงเก้าอี้มาให้ตัวหนึ่งจ้าวหยวนเช่อนั่งลง มองเจี่ยงเว่ยเฟิง “ใต้เท้าเจี่ยงไม่รู้หรือว่าข้าหมายความว่าอย่างไร?”“ข้าน้อยไม่ทราบ” เจี่ยงเว่ยเฟิงขยับตัวถอยหลังไปพิงกำแพง เชิดคางขึ้นกล่าวว่า “หากใต้เท้าจ้าวมีหลักฐานว่าข้าน้อยรับสินบน ทำผิดกฎหมาย ข้า

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 461

    “อืม” เจียงโย่วหนิงพยักหน้า เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหลุบขนตายาวลงพลางกล่าวเสียงเบา “พวกนางอยากจับข้า ข้าจึงแกล้งทำเป็นโรคหัวใจกำเริบ อาศัยจังหวะที่นางว่านไม่ทันระวัง เอาไข่มุกบนรองเท้ายัดใส่ปากนาง หลอกว่าเป็นยาพิษ ถึงได้สยบสองแม่ลูกลงได้”นางพูดพลางปรายตามองสองแม่ลูกนางว่านทุกครั้งที่มองสองคนนี้ที่ถูกมัดติดกัน ความรู้สึกภาคภูมิใจในใจนางก็จะเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อยหากเป็นเมื่อก่อน เมื่อถูกสองแม่ลูกคู่นี้จับตัวมา นางคงไม่กล้าคิดต่อต้านแม้แต่น้อย คงได้แต่หวาดกลัวจนร้องไห้มาตอนนี้นางก็รู้สึกได้ว่าตนเองแตกต่างไปจากเมื่อก่อนมากไม่รู้ว่าหากจ้าวหยวนเช่อเห็นสิ่งที่นางทำไปเมื่อครู่ จะรู้สึกว่านางก้าวร้าวเกินงามหรือไม่?“อะไรนะ นั่นเป็นแค่ไข่มุกงั้นหรือ...” นางว่านมีสีหน้าตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมาตอนนั้นนางเอาแต่ลนลาน ไม่ได้คิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนเลยว่านังตัวดีนี่จู่ ๆ จะมียาพิษมาจากไหนตอนนี้ถึงได้รู้ว่านั่นไม่ใช่ยาพิษเลยสักนิดนางถูกนังตัวดีนี่ทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ถึงกับเชื่อทุกอย่างเป็นตุเป็นตะเจี่ยงเจียเหวินอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ชิงหลิวที่อยู

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 7

    เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียง

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 6

    “เจ้าช่างมีน้ำใจ มานั่งกับข้าตรงนี้มา”นางหานยิ้มพร้อมกวักมือเรียกเจียงโย่วหนิง ส่งสัญญาณให้นางมานั่งลงข้างตัวเองตอนนี้อยู่ข้างนอก ต้องดีกับเจียงโย่วหนิงหน่อย จะได้สร้างชื่อเสียงดีงามให้ตัวเองด้วยเจียงโย่วหนิงเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แล้วยื่นล่วมยาให้หมอจางหมอจางสบตากับนางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 5

    “โย่วหนิง? ไปไหนแล้วล่ะ?”นางหานเดินมาหลังฉากกั้น“ท่านแม่ ท่านอย่าเข้ามาเจ้าค่ะ ข้าไม่ระวังทำน้ำนมเลอะตัว กำลังเช็ดอยู่เจ้าค่ะ”ภายใต้ความคับขัน เจียงโย่วหนิงรีบหาข้ออ้าง ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อนางหานได้ยินดังนั้นจึงหยุดฝีเท้า ถามนาง “พี่ชายเจ้าล่ะ?”เจียงโย่วหนิงหันมองจ้าวหยวนเช่อ ในดวงตาคือค

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 3

    เมื่อเดินตามร่างสูงใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อที่อยู่ข้างหน้าออกจากศาลบรรพบุรุษ นางถึงพบว่าด้านนอกฝนตกแล้วฝนพรำโปรยปราย ความเปียกชื้นที่เจือความเย็นพัดมา ทำให้นางอดตัวสั่นไม่ได้“นายท่าน”ด้านข้าง ชิงเจี้ยนที่ติดตามจ้าวหยวนเช่อมาหลายปียื่นร่มกระดาษไขให้คันหนึ่งจ้าวหยวนเช่อกางร่มออก ปรายตาส่งสัญญาณให้เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status