บทที่ 5

ทางด้านเดช หลังจากหลบแสงไฟของรถของชยุตม์ได้แล้ว เขาก็ลัดเลาะซ่อนกายไปตามพุ่มไม้ จนกระทั่งไปใกล้ศาลาพักศพของเจ้านาย

“คุณหนู…”

เดชมองร่างโปร่งระหงของเวลัญจ์ที่ยืนอยู่เพียงลำพัง จึงตัดสินใจเตรียมจะก้าวเข้าไปหาแต่ก็ต้องชะงักเท้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเร้นกายกลับไปหลบซ่อนที่พุ่มไม้ตามเดิมเพราะเห็นณรงค์และเกศนีย์เดินออกมาจากศาลา

ณรงค์ยืนหรี่ตาลงแคบๆ มองไปรอบๆ บริเวณนั้นอย่างจับพิรุธ เมื่อไม่มีอะไรผิดสังเกตก็เดินตรงไปที่รถ แต่ก่อนจะไปก็สั่งงานชายกรรจ์ที่อยู่เฝ้าศาลาพักศพ

“จับตาดูให้ดี ฉันเชื่อว่าไอ้เดชมันต้องมาไหว้ศพเจ้านายมันแน่”

เวลัญจ์นั่งมองอยู่ในรถแวนกับเกศนีย์ ความเคร่งเครียดและการแสดงออกทำให้หญิงสาวไม่ได้คลางแคลงใจในตัวของเพื่อนรักบิดาแต่อย่างใด เมื่อณรงค์ขึ้นมานั่งในรถก็หันไปคุยกับเวลัญจ์และเกศนีย์ที่นั่งอยู่ด้านหลัง

“กลับไปพักก่อนนะลัญจ์ หลังงานศพของวสันต์ค่อยคุยกันอีกทีว่าจะเอายังไงกันต่อ ช่วงนี้อาจะเข้าไปดูแลเมกาให้ก่อน” ณรงค์บอกเสียงเรียบ แต่เวลัญจ์อยากดูแลงานแทนบิดาให้เร็วที่สุด เพราะเรือที่ขาดหางเสือจะระส่ำระสายมาก

“ลัญจ์อยากให้ปิดเมกาและกิจการต่างๆ ในเครือทั้งหมดจนกว่าจะเสร็จงานศพพ่อ เพราะพนักงานทุกคนคือครอบครัวของเรา พ่อคงอยากให้พวกเขาได้มาร่วมงานศพ”

“ถ้าปิดรายได้เราจะหายไปไม่รู้เท่าไหร่นะหลาน” ณรงค์ลืมตัวบอกเสียงแข็งกระด้างจนเวลัญจ์มองอย่างไม่ชอบใจนัก เกศนีย์จึงรีบเตือนณรงค์ด้วยสายตาอย่างรวดเร็วเพื่อให้รู้สึกตัว

“เงินไม่สำคัญเท่ากับทำเพื่อคุณพ่อเป็นครั้งสุดท้ายหรอกนะคะ พรุ่งนี้คุณอาประกาศให้พนักงานทุกคนรู้และให้รถรับส่งพนักงานมาร่วมพิธีเผาศพได้เลยค่ะ” หญิงสาวสั่งราวกับประกาศให้ณรงค์รู้ว่า เมื่อไม่มีบิดาหล่อนก็จะเข้ามานั่งบริหารงานด้วยตัวเองแทน ทำเอาณรงค์ไม่พอใจอยู่ลึกๆ เด็กเมื่อวานซืนจะทำอะไรได้ ทุกอย่างจะต้องเป็นของเขาทั้งหมด!

ที่โต๊ะอาหารในคฤหาสน์หลังใหญ่แถบชานเมือง ชยุตม์นั่งอ่านตัวหนังสือซึ่งถูกพาดเป็นหัวข้อข่าวของเช้าวันนี้ผ่านจอแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอย่างยากจะคาดเดาอารมณ์

“การตายของนายวสันต์เจ้าของเมกาผับ มีเจ้าพ่ออ่างชื่อดังเข้ามาเกี่ยวข้อง?” ราชิตซึ่งยืนอยู่ด้านหลังผู้เป็นนายพอเห็นการเต้าข่าวจากสื่อสังคมออนไลน์แบบนั้นก็ถึงกับหน้าเครียดลงฉับพลัน เพราะไม่คิดว่าพระเอกอย่างเจ้านายจะกลายเป็นผู้ร้ายไปดื้อๆ “ฮึ...พาดหัวข่าวอย่างนี้ มันแรงไปนะครับนาย”

แต่ดูเหมือนคนที่ถูกกล่าวหาจะไม่เดือดร้อนเลยด้วยซ้ำ ชยุตม์บุ้ยปากพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ แล้วยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ ก่อนจะวางลงบนจานรองตามเดิม

“ช้าเร็วยังไงฉันก็ต้องเข้าไปเกี่ยวข้องอยู่ดี สืบให้หน่อยว่าใครเป็นผู้ให้ข่าว” เจ้าพ่อหนุ่มบอกเสียงเรียบๆ ขณะลุกจากเก้าอี้เดินตรงไปที่รถซึ่งติดเครื่องรออยู่ก่อนแล้ว ส่วนราชิตค้อมศีรษะลงเพียงนิด จากนั้นก็รีบจัดการโทร.สั่งลูกน้องต่ออีกทอด

รถเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์มุ่งหน้าสู่ถนนสายหลักไม่ถึงครึ่งชั่วโมง โทรศัพท์ของราชิตก็ดังขึ้น และเมื่อเห็นเบอร์ลูกน้องโชว์อยู่หน้าจอก็รีบกดรับสายทันที

“ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง…”

“คนที่ให้ข่าวเป็นหลานสาวของนายณรงค์ครับ เธอทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายการเงินของเมกาผับ”

ราชิตฟังรายละเอียดต่ออีกไม่นานก็วางสายแล้วหันไปมองเจ้านายที่เบาะหลัง “คนให้ข่าวเป็นหลานสาวของนายณรงค์ครับนาย ชื่อ...จัสมิน”

ชยุตม์ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นเป็นปมเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว และมั่นใจว่าลูกน้องคนสนิทของตนยังรายงานไม่หมดเสียทีเดียว

“มีอะไรที่มากกว่านั้นใช่ไหม?”

“ใช่ครับ เธอเป็นผู้จัดการฝ่ายการเงินแถมประวัติไม่ธรรมดา เคยเป็นผู้ต้องสงสัยในการลักลอบจัดหาสาวๆ ไปทำงานแบบผิดกฏหมายยังต่างประเทศอีกด้วยครับ”

“เวลัญจ์เจอพวก เสือ-สิงห์-กระทิง-แรด เข้าแล้วล่ะ” ชยุตม์กระตุกมุมปาก ยิ้มนิดๆ แล้วยกมือลูบแก้มข้างที่ถูกหญิงสาวตีตราด้วยฝ่ามือ ราชิตรอฟังคำสั่งจากเจ้านายแต่ก็ไม่มีเสียงใดๆ หลุดออกมาจากปากหยัก จนกระทั่งถึงสถานีตำรวจ

เมื่อรถจอดสนิทและชยุตม์เพียงแค่เปิดประตูก้าวเท้าลงมาเท่านั้น กองทัพนักข่าวจากหลายสำนักก็ต่างกรูเข้ามาขอสัมภาษณ์กันจ้าละหวั่น ราชิตและการ์ดอีกสี่คนที่มาด้วยรีบปรี่เข้าไปกันนักข่าวออกอย่างรวดเร็ว

“คุณชยุตม์จะแก้ต่างเรื่องนี้ยังไงครับ”

ชยุตม์ยิ้มให้กับทุกคนอย่างเปิดเผย ก่อนจะตอบคำถามนักข่าวด้วยท่าทีสบายๆ “ผมคงไม่ต้องแก้ต่างอะไร เพราะผมไม่ใช่คนทำ รอให้ความจริงปรากฎดีกว่านะครับทุกคน” เจ้าพ่อหนุ่มพูดเพียงแค่นั้นก็หันไปมองเวลัญจ์ซึ่งกำลังเดินมาอีกทาง ทั้งสองสบตากันในระยะไกลจนนักข่าวต้องมองตาม เมื่อเห็นการปรากฏตัวของบุตรสาวเจ้าของเมกาผับ กลุ่มนักข่าวก็รีบเปลี่ยนเป้าหมายทันที เวลัญจ์เดินมาหากองทัพนักข่าวและเว้นระยะห่างจากคู่กรณีของหล่อนเพียงสองเมตร ทำให้เป็นการเผชิญหน้าระหว่างโจทย์และจำเลยโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า

“คุณเวลัญจ์จะทำยังไงต่อไปกับอนาคตของเมกาคะ”

“สิ้นคุณพ่อก็ไม่ใช่ว่าเมกาจะสิ้นชื่อด้วยนี่คะ ฉันจะสานต่องานทุกอย่างทั้งหมดเอง และขอฝากบอกคนที่อยากได้เมกาด้วยนะคะว่าเตรียมอกหักได้เลย เพราะเมกาจะต้องยิ่งใหญ่เหมือนกับวันที่คุณพ่อยังมีชิวิตอยู่” หญิงสาวชี้แจงนักข่าวเป็นข้อๆ ขณะสบประสานสายตากับเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลอย่างหาญกล้า ชยุตม์เห็นท่าทีแข็งกร้าวของลูกกวางน้อยแสนดื้อที่ประกาศก้องว่าจะเข้ามาบริหารเมกาเองนั้นก็รู้สึกเป็นกังวลไม่น้อย เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังในการตายของบิดาหล่อนคงจะไม่ต้องการเสียผลประโยชน์เป็นแน่ งานนี้คงต้องเหนื่อยกันอีกพักใหญ่ๆ เลย

“พูดอย่างนั้นเท่ากับท้าทายคนทำนะคะ คุณไม่กลัวเหรอคะ” นักข่าวถามต่อ เวลัญจ์คลี่ยิ้มให้กับชยุตม์ แต่เป็นยิ้มที่ทำเอาชายหนุ่มนิ่งไป ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ทรงยศเดินเข้ามาห้ามศึกเสียก่อน

“บ้านเมืองมีกฎหมายนะครับ ยังไงผมคงไม่ปล่อยให้ใครทำอะไรได้ตามอำเภอใจเป็นแน่” ทุกคนเบนสายตาไปมองเจ้าของเสียงและเปิดทางให้เดินเข้ามาในวงล้อม “เชิญที่ห้องทำงานผมดีกว่าครับ” สารวัตรหนุ่มอนาคตไกลผายมือเชิญชยุตม์และเวลัญจ์ ทั้งสองจึงเดินตามเข้าไป โดยที่นักข่าวยังคงปักหลักรออยู่ด้านนอกกันเหนียวแน่น

“ฉันมาฟังการสอบสวนค่ะ”

ชยุตม์กระตุกยิ้มแล้วเดินเฉียดร่างอรชรไปนั่งหน้าโต๊ะทำงานของทรงยศ เวลัญจ์เบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทันและเดินหน้าบึ้งไปนั่งข้างเขา