บทที่ 6

“วันเกิดเหตุคุณชยุตม์ไปอยู่กับคุณวสันต์ได้ยังไงครับ” ทรงยศเริ่มเข้ากระบวนการสอบสวนหลังจากให้สัญญาณลูกน้องเตรียมบันทึกคำให้การของจำเลยเอาไว้

“ผมออกจากแฮปปีไนท์เพื่อจะกลับบ้าน ก็เห็นคนวิ่งออกมาจากเมกาผับ และมีกลุ่มชายฉกรรจ์อีกหลายคนวิ่งตามมา ก็เลยตามไปดู พอไปถึงก็เห็นคุณวสันต์ถูกยิงอาการสาหัส ส่วนนายเดชก็วิ่งหนีไปเสียก่อน”

“ไม่จริง ฉันไม่มีทางเชื่อคำพูดของคุณ น้าเดชไม่เคยทิ้งคุณพ่อ” เวลัญจ์แว้ดเสียงแทรก พร้อมกับลุกขึ้นยืนมองเขาอย่างไม่พอใจ

“อันนั้นผมไม่รู้ ความจริงคือพ่อของคุณถูกไล่ยิงออกมาจากเมกาผับ ไม่ใช่ผมเป็นคนไล่ยิง เข้าใจเสียใหม่ด้วย” ชยุตม์ยืนยันเสียงหนักแน่น

“ใครๆ ก็รู้ว่าคุณอยากได้เมกาผับมากแค่ไหน ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใครได้ล่ะ???” เวลัญจ์ไม่ยอมหยุด ขณะที่ตาคมโตลุกวาวด้วยอาการโกรธกรุ่น

“หยุดพูด แล้วใช้สมองคิด ขืนใช้อารมณ์แบบนี้คุณก็จะเห็นดำเป็นขาว” คราวนี้ชายหนุ่มเริ่มเดือดขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่ว่าโกรธที่ถูกกล่าวหาให้เสียหาย แต่โกรธเพราะห่วงความปลอดภัยของหล่อนมากว่า

“เอาล่ะครับ ใจเย็นๆ กันทั้งคู่ นั่งครับนั่ง...” ทรงยศรีบห้ามทัพเมื่อเห็นสงครามน้ำลายเริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ

“สารวัตรดูกล้องวงจรปิดภายในเมกาหรือยัง” ชยุตม์ถามเพราะเชื่อว่าวสันต์น่าจะมีปัญหากับใครสักคนอย่างรุนแรงในเมกาผับ

“ผมเช็คแล้ว กล้องในห้องโถงกับหน้าผับเสีย ทำให้เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จากการสอบสวนพนักงานที่ทำงานในวันนั้น พวกเขาบอกว่า ไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยเพราะผับปิดก็พากันกลับบ้าน แต่คุณจัสมินให้การว่าวันนั้นมีแขกสองกลุ่มที่ไม่ยอมกลับทั้งๆ ที่ผับปิดแล้ว ทำให้คุณวสันต์ออกมาเตือนจนไม่พอใจชักปืนออกมายิงใส่ คุณวสันต์วิ่งหนีไปที่หน้าผับ จากนั้นก็พากันรีบแจ้งตำรวจ”

ทรงยศส่งรายละเอียดให้ชยุตม์และเวลัญจ์ดู แต่ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเปิดอ่าน หญิงสาวก็รีบแย่งไปถือและสงสัยการกระทำของสารวัตรหนุ่ม ที่ดูจะเกรงอกเกรงใจเจ้าพ่อชื่อดังคนนี้ไม่น้อย หรือจะเป็นอย่างที่อาณรงค์พูดไว้ว่าเงินสามารถงัดกุญแจห้องขังได้

“สารวัตรให้ผู้ต้องสงสัยอ่านรายงานแบบนี้ก็เสียรูปคดีหมดสิคะ”

ชยุตม์เหยียดยิ้ม แล้วหันไปมองใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นนางยักษ์ไปแล้ว “หาหลักฐานมาเอาผมเข้าคุกให้ได้ก่อน ค่อยบอกว่าผมเป็นคนทำ”

“ฉันทำแน่ เพราะเจ้าพ่ออ่างอย่างคุณ มันรวยบนความทุกข์ของคนอื่นมานานแล้ว คนอื่นกลัวคุณจนหัวหด แต่ไม่ใช่ฉัน และฉันนี่แหละจะเปิดโปงความชั่วของคุณให้คนได้รับรู้กัน ฮึ!” เวลัญจ์วางเอกสารลงบนโต๊ะแล้วเดินฉับๆ ออกจากห้องไป ชยุตม์ถึงกับถอนหายใจออกมายาวๆ ทำเอาทรงยศระบายยิ้ม

“ถึงกับถอนหายใจเลยเหรอเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่”

“แค่ห่วงเธอน่ะ เพราะดูจากคนที่ตายในวันเกิดเหตุ หากมองเผินๆ เหมือนนักเที่ยวแต่ฝีมือการต่อสู้ไม่ต่างอะไรจากมือปืนชัดๆ ยิ่งกล้องวงจรปิดจุดสำคัญเสียแบบนั้น ก็ยิ่งน่าสงสัยมากกว่าเดิมเพราะมันบังเอิญเกินไป”

“คิดเหมือนกัน นี่ก็กะว่าจะส่งสายเข้าไปทำงานในเมกาผับ เผื่อจะได้เบาะแสอะไรเพิ่มเติม” ทรงยศบอกแผนการ แต่ถึงตำรวจไม่ทำ ชยุตม์ก็ส่งคนไปที่นั่นทุกคืนอยู่แล้วตั้งแต่เกิดเรื่อง จากนั้นการสนทนาก็มีอันต้องหยุดลงเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของราชิตดังขึ้น สีหน้าเคร่งเครียดของลูกน้องคนสนิททำให้เจ้าพ่อหนุ่มรู้ได้ทันทีว่าเกิดเรื่องไม่ดีแน่นอน

“คนของเรารายงานมาว่ามีบิ๊กไบค์คันหนึ่งกำลังขับตามรถของคุณเวลัญจ์ไปครับนาย”

“เดี๋ยวฉันจะให้ตั้งด่านสกัดไว้”

“ไม่ต้อง ฉันขอเป็นคนจัดการพวกมันเอง” ชยุตม์บอกเพื่อนเสร็จก็รีบตามไปช่วยหญิงสาวทันที

ด้านเวลัญจ์พอขับรถออกจากการจราจรที่แออัดไปยังโรงงานแปรรูปแถวๆ บางปะกง ด้วยความที่ไม่ชินกับถนนในเมืองไทยทำให้หล่อนต้องขับอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ แต่แล้วจู่ๆ ก็มีรถบิ๊กไบค์คันหนึ่งวิ่งแซงทะลุขึ้นมาจากฝั่งขวามือ ก่อนจะจอดขวางลำถนนเอาไว้ จนรถของเวลัญจ์ที่ขับมาในระยะกระชั้นชิดต้องรีบเบรกแทบหัวคะมำ

เอี๊ยดดด!!!...

หญิงสาวพยายามบังคับรถให้หยุดห่างเกือบสิบเมตร ชายฉกรรจ์ในชุดดำที่นั่งซ้อนท้ายมากับบิ๊กไบค์รีบตวัดเท้าลงมายืนมองรถของเป้าหมายตาเขม็ง จากนั้นก็สอดมือเข้าไปในเสื้อหนังช้าๆ สัญชาตญาณทำให้เวลัญจ์เย็นยะเยือกไปทั้งตัว และเมื่อสังเกตเห็นวัตถุดำเมี่ยมที่ชายคนนั้นหยิบออกมา หล่อนก็ถึงกับเบิกตาโพลง

“พระเจ้า…”

เสียงหวานอุทานอย่างหวาดหวั่น หัวใจเต้นแรงระรัว มือกำพวงมาลัยแน่น ในขณะที่กลุ่มนักฆ่าค่อยๆ เล็งปลายกระบอกปืนมายังหล่อน

ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!!

“กรี๊ดดด…”

หญิงสาวหลับตาและกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นสติก็ล่องลอยดับวูบลงเพราะคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว

ส่วนคนขับรถบิ๊กไบค์เมื่อเห็นเพื่อนถูกยิงตายก็รีบบึ่งรถหนีไปอย่างรวดเร็ว ชยุตม์เปิดประตูรถฝั่งคนขับออก เห็นเวลัญจ์นอนไร้สติด้วยใบหน้าซีดเซียวก็จัดการช้อนอุ้มเอาร่างบางมาไว้ที่รถของตนแทน ราชิตเดินไปดูนักฆ่าที่นอนตายจมกองเลือดและมองปืนที่มันใช้

“Kimber CDP ขนาด 9 มม.” ราชิตหน้าเครียด เพราะปืนพวกนี้มีเพียงมือปืนในซุ้มดังทางปักษ์ใต้เท่านั้นที่ใช้ พวกนี้จะรับงานก็ต่อเมื่อได้ค่าจ้างเป็นเงินดอลลาร์เท่านั้น “เก็บหลักฐานให้เกลี้ยง ฉันไม่อยากมีปัญหากับพวกตำรวจ” ราชิตสั่งการ์ดที่มาด้วย แล้วจึงไปทำหน้าที่ขับรถแทนการ์ดด้วยตัวเอง “ไปโรงพยาบาลไหนครับนาย”

“ฉันว่าไปที่บ้านดีกว่า คงตกใจเท่านั้นเอง ตามหมอวิรุณมาดูก็พอ” ชยุตม์มองคนในอ้อมกอด มือปัดปรอยผมที่ละอยู่ข้างแก้มออกเบาๆ เผยให้เห็นดวงหน้าสวยหวานชัดเจนกว่าเดิม