บทที่ 9

เผี๊ยะ!!!...

สิ้นเสียงเนื้อกระทบเนื้อ ร่างอรชรก็ลอยหวือเข้าไปปะทะอกกว้างซึ่งขวางเต็มไปด้วยลอนมัดกล้ามทันที ชยุญจ์เปิดฉากทะเลาะกันด้วยการฉกริมฝีปากหยักลงแนบกับกลีบปากอิ่มสีระเรื่ออย่างถึงพริกถึงขิง

“อื้อ...อื้อ...”

หญิงสาวตาเบิกกว้าง ยืนตัวแข็งอยู่กับที่เพราะไม่คาดคิดว่าจะเสีย ‘จูบแรก’ ให้กับฆาตกรที่ฆ่าบิดาตัวเองเช่นนี้ ในขณะที่ชยุตม์เองก็เพิ่มแรงบดจูบมากกว่าเดิม ลิ้นสากระคายร้อนๆ ตวัดซอกซอนไปตามช่องว่างของกระพุ้งแก้มนุ่มๆ สลับกับกวาดเซาะเลาะเล็มด้วยลีลาสุดเร่าร้อน จนเวลัญจ์แทบขาดใจตาย ร่างกายค่อยๆ อ่อนระทวย ทว่าก็ยังพยายามผลักไสเขาให้ออกห่างเพื่อที่หล่อนจะได้หลุดพ้นจากความวาบหวามนี้เสียที

แต่มีหรือที่ชยุตม์จะยอมให้ลูกกวางน้อยหลุดรอดได้ง่ายๆ มือหนาเลื่อนไปตรึงท้ายทอยเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็โอบกระชับเอวกิ่วแน่นหนึบ ทำเอาเวลัญจ์แทบหมดแรง แขนทั้งสองข้างร่วงพรูลงห้อยต่องแต่ง เวลานี้หล่อนถูกหลอกล่อให้ดำดิ่งลงสู่ห้วงสวาทราวกับต้องมนต์สะกดยังไงยังงั้น

“ปะ...ปล่อยฉัน…อ๊า...” เสียงหวานครางประท้วงเบาหวิวพร้อมกับเบือนหน้าหนีเพื่อสูดอากาศเข้าเต็มปอด หลังจากที่ชยุตม์ถ่ายถอนใบหน้าออกมาเพียงนิดเพื่อให้หล่อนได้หายใจ

“เก่งนักไม่ใช่เหรอ เห็นประกาศปาวๆ ว่าจะเอาผมเข้าคุกเข้าตารางให้ได้” เขากระตุกมุมปากยิ้มหยามหมิ่น ก่อนจะใช้ฝ่ามือบีบขย้ำบั้นท้ายกลมมนหมุบหมับราวกับก้อนเยลลี “แค่โดนจูบนิดๆ หน่อยๆ ก็ถึงกับเข่าทรุดลงแล้ว อ่อนหัดชะมัด”

คำพูดเชิงปรามาสนั้นยังผลให้เวลัญจ์ถึงกับย่นคิ้ว ก่อนจะทำท่าคล้ายจะอาเจียน “แหวะ! จูบห่วยๆ สิไม่ว่า” พูดจบก็รีบหุบปากฉับ และรักษาระยะห่างใบหน้าตนกับเขาให้มากที่สุด

“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า” ชยุตม์หัวเราะร่วนชอบใจ กลอกตาไปมาราวกับหมาป่าต้อนเหยื่อ “ผมล่ะสงสารคุณวสันต์จริงๆ เลย มีลูกคนเดียว แต่ก็เหมือนไม่มี แล้วแบบนี้เมกาผับจะไปรอดเหรอ”

“นี่! อย่ามาลามปามถึงพ่อของฉันนะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจ้องมอง ชยุตม์เห็นความมุ่งมั่นที่ส่งผ่านออกมาจากดวงตากลมโตก็ยิ่งเป็นห่วงหล่อนมากขึ้น

“บนเส้นทางสายโลกีย์นั้นสกปรกกว่าที่คุณคิดเอาไว้เยอะ บอบบางและอ่อนเดียงสาชนิดว่าจูบไม่เป็นจะไปทันเล่ห์เหลี่ยมพวกเสือสิงห์กระทิงเปลี่ยวได้ยังไง ต่อให้จบเมืองนอกเมืองนามาก็เถอะ”

“อย่ามาสบประมาทกันให้มากนัก” เวลัญจ์เค้นเสียงลอดไรฟันซี่เล็กๆ “ถึงจะไม่มีคุณพ่อแล้ว แต่เมกาก็ยังมีฉัน มีอาณรงค์ ที่คอยเป็นเสาหลักค้ำจุนต่อไป”

“อาณรงค์งั้นรึ?” เขาทำหน้าหยันๆ พร้อมยักไหล่ไม่ยีหระ “ผมจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ หลังจากที่พ่อของคุณมีปัญหาเรื่องสุขภาพมาหลายปี งานทุกอย่างของเมกาก็ถูกถ่ายโอนไปให้นายณรงค์โดยมีพนักงานหลายคนรู้เห็นอีกด้วย”

“อาณรงค์เป็นเพื่อนรักที่เคียงบ่าเคียงไหล่กับพ่อฉันมาตลอด อย่าเอาคำพูดสกปรกของนายมาสร้างความร้าวฉานในครอบครัวของฉันนะ ไอ้คนเจ้าเล่ห์” หญิงสาวตวาดด่าดังลั่น ทั้งแค้นที่เขาฆ่าผู้เป็นบิดา ทั้งโมโหที่ถูกเขาฉุดมารังแกแบบนี้

“คำตอบทุกอย่างอยู่ที่นายเดชเท่านั้น แต่ตอนนี้คุณต้องใช้สมองคิดและใช้ตามองว่าคนรอบข้างของคุณเป็นยังไง และที่สำคัญอย่าให้คนอื่นรู้เท่าทันความคิดเรา เพราะมันอันตรายมาก อาจถึงชีวิตเลย”

ประโยคดังกล่าวทำเอาอาการเกรี้ยวกราดของเวลัญจ์สงบลงทันที หล่อนมองใบหน้าคมเข้มนั้นเนิ่นนานและจ้องลึกเข้าไปในดวงตายาวรีสีน้ำตาลเพื่อหวังจะเห็นสิ่งที่เขาคิด แม้จะสัมผัสถึงความจริงใจที่เหมือนจะส่งผ่านออกมา แต่หล่อนก็ไม่มีวันเชื่อเรื่องนี้เด็ดขาด เพราะหลักฐานหลายๆ อย่างนั้นชี้ชัดว่าเขาอยู่กับบิดาหล่อนเป็นคนสุดท้าย

“ฉันไม่มีวันเชื่อ ‘ฆาตกร’ อย่างนายเด็ดขาด!”

“แล้วคุณจะต้องเสียใจ จนรีบแจ้นมาซบอกผมพร้อมกับบอกว่า...ลัญจ์ขอโทษนะคะยอดรัก” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มมุมปาก จงใจส่งสายตาเจ้าชู้หรี่มอง

“ให้ฉันตายเหมือนหมาข้างถนนยังจะดีกว่าที่จะต้อง...อุ๊บ!”

หญิงสาวพูดยังไม่ทันจบ สุ้มเสียงก็ถูกกลืนหายวับเข้าไปในลำคอทันที ร่างบางพยายามดีดดิ้นเท่าที่จะทำได้ จนชยุตม์ต้องจับกรอบหน้างามให้อยู่นิ่งๆ ก่อนจะล้วงลิ้นลงลึก พลิกเล่นเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นนุ่มลุ่นอย่างหยอกเอินระคนปลุกเร้าอยู่ในที ความหวานล้ำปานน้ำผึ้งป่าที่ได้ดื่มด่ำทำให้เจ้าพ่อหนุ่มอยากประกาศความเป็นเจ้าของให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้เสียก่อน เพราะเขากับหล่อนยังมีเวลาสู้รบกันอีกหลายยก

“วันนี้เรียนเลิฟซีนพอเป็นออเดิฟก่อน...” ชยุตม์ใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไปตามกลีบปากนุ่มหอมเบาๆ “...วันหลังค่อยเรียนในส่วนที่สำคัญของ ‘ตำรารักสวาท’ ชนิดที่คุณจะต้องร้องครวญครางกระเส่าอยู่ใต้ร่างบึกบึนของผมตลอดทั้งคืน”

“นายมันเลวที่สุด! ฉันจะไม่มีวันให้อภัยนายเลย! ไม่มีวัน!” เวลัญจ์ตะโกนใส่หน้าเขา จากนั้นก็รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดระดมกำปั้นน้อยๆ ทุบลงที่แผงอกแกร่งเพื่อระบายความคับแค้นใจ

ถึงแม้จะเจ็บอยู่บ้าง หากชายหนุ่มก็ไม่คิดจะปัดป้องใดๆ “ทุบอีก ทุกเข้าไป ทุกแรงๆ เลยนะคนสวย เวลาที่ผมถอนทุนกลับคืนจากคุณ มันจะได้ทบต้นทบดอกอย่างเต็มที่...” เขาก้มลงไปกระซิบพร่าที่ข้างหูเล็กๆ และมันก็ได้ผลทันที หญิงสาวหยุดอารมณ์เกรี้ยวกราดลงฉับพลันราวกับเครื่องใช้ไฟฟ้าถูกถอดปลั๊ก ความหวาดหวั่นค่อยๆ ปรากฏอยู่ในแววตากลมแป๋วที่ตอนนี้เริ่มมีหยดใสๆ เป็นเงารื้นขึ้นมาคลอรอบเบ้า

“ไอ้คนบ้า! ไอ้คนเจ้าเล่ห์! ฮือๆๆๆ”

เมื่อไม่สามารถโต้ตอบหรือทำอะไรเขาได้ เวลัญจ์ก็ร้องไห้ระงมออกมาแทน ร่างบางค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงบนพื้น ชยุตม์ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยท่าทีเรียบเฉย หากภายในใจนั้นกลับกระตุกวูบไหวอย่างอธิบายไม่ถูก ที่น่าแปลกคือเขาไม่เคยมีความรู้สึกเป็นห่วงผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่กับหล่อนนั้นไม่ใช่ ร่างสูงใหญ่จึงตัดสินใจเดินออกจากห้องเพื่อตัดปัญหาความฟุ้งซ่านในหัวและปล่อยให้อีกฝ่ายอยู่กับตัวเองลำพัง เพราะไม่เช่นนั้นเขาเสียเองที่จะกลายเป็นฝ่ายตกลงไปในกับดักที่ตนสร้างขึ้นมา...