บทที่ 8

กลางดึกคืนนั้น คนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงก็เริ่มขยับตัวยุกยิก ก่อนจะค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น กลิ่นหอมที่ไม่คุ้นเคยทำให้เวลัญจ์ต้องขมวดคิ้วมุ่น พร้อมกับมองไปรอบๆ สมองพยายามทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ภาพสุดท้ายคือหล่อนกำลังถูกยิง!

“นี่เรายังไม่ตายงั้นเหรอ...”

หญิงสาวก้มลงมองหาบาดแผลบนเรือนกาย ขณะที่มือบางยกขึ้นเกาะกุมที่หน้าอก และก็พบว่าชุดที่ตนใส่อยู่ได้ถูกถอดออกไป แล้วกลับกลายเป็นเสื้อเชิ้ตตัวหลวมโคร่งแทน

“เสื้อผ้าของเราหายไปไหน???”

ร่างอรชรรีบลุกขึ้นยืนสำรวจตัวเองทุกซอกทุกมุมแบบละเอียดยิบ แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ จึงถอนหายใจออกมายาวๆ อย่างโล่งอก

“เอ๊ะ...ที่นี่ที่ไหนกัน” เท้าเรียวเล็กก้าวไปแนบหูที่ประตูเพื่อฟังการเคลื่อนไหวด้านนอก เมื่อหัวสมองลื่นไหล เวลัญจ์ก็คิดหาทางหนีทันที

“ไม่มีใครอยู่หน้าห้องด้วย...” เสียงหวานพึมพำแล้วยิ้มอย่างดีใจ ดึกขนาดนี้พวกมันคงหลับกันหมดแล้ว มือบางรีบออกแรงผลักประตูให้เปิดออก

กึก…กึก…

ทว่าประตูกลับไม่ยอมขยับเลยสักนิด หญิงสาวจึงออกแรงผลักอีกหลายๆ ครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ เม็ดเหงื่อใสๆ เริ่มซึมออกมาตามไรผม สุดท้ายได้แต่เอามือเท้าสะเอวมองดูประตูอย่างโมโห

“ไม่ออกใช่ไหม ก็ได้...ต้องเจอแบบนี้ล่ะกัน ฮึ!” เวลัญจ์กัดฟันกรอด แล้วค่อยๆ ถอยห่างออกมาสามสี่ก้าว ก่อนจะซอยเท้าวิ่งยิกๆ เข้าไปหมายจะกระแทกประตู แต่จู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกเอาดื้อๆ หญิงสาวเบรกไม่ทันจึงวิ่งชนคนที่เปิดเข้ามาดังโครม!

“โอ้ยยย...”

เวลัญจ์จุกจนมึนซวนเซมองเห็นดาวระยิบระยับเต็มไปหมด หญิงสาวค่อยๆ ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างเพื่อปรับประสาทต่างๆ ให้เข้าสู่สภาวะปกติ ในขณะที่ชยุตม์เองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นหล่อนวิ่งมาชนเขาเต็มๆ แบบนี้ จากนั้นวงแขนแข็งแรงก็รีบโอบกอดเอวคอดเอาไว้อย่างรวดเร็วราวกับหนวดปลาหมึก ก่อนจะย่อตัวลงช้อนอุ้มเอาร่างอ้อนแอ้นลอยขึ้นมาแนบอก แล้วเดินไปทิ้งลงบนเตียงหนานุ่มตามเดิม

“วิ่งออกกำลังกายกลางดึกหรือไง...” ชายหนุ่มประชดหลังจากถอยออกมายืนดูอีกฝ่ายด้วยประกายตาขบขัน เวลัญจ์มองเขาตาเขียวปั๊ดพร้อมทั้งสูดหายใจเข้าปอดยาวๆ

“อีตาบ้า ใครจะพิเรนออกกำลังกายตอนนี้ละยะ ฉันจะหนีจากฆาตกรโรคจิตอย่างนายต่างหาก ฆ่าพ่อฉันยังไม่พอ นี่คิดจะฆ่าฉันตามไปอีกคน ก็ลงมือจัดการซะเลยสิ รออะไรอยู่” หญิงสาวชูคอเชิดอย่างถือดี ชยุตม์เห็นท่าทางอวดเก่งก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา

“ยัดเหยียดข้อหาให้กันแบบนี้ จับแก้ผ้าลงโทษเลยดีไหมน๊อ...” เขาทำสายตาหื่นๆ มองดูสัดส่วนโค้งเว้าต่างๆ ที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตขึ้นมาให้เห็นเป็นเงาลางๆ เวลัญจ์หน้าแดงแปร๊ดรีบห่อไหล่ตัวเองอย่างว่องไว

“อย่ามาขู่เสียให้ยาก ฉันไม่กลัวหรอก ถ้าออกไปได้ฉันจะลากคอนายเข้าคุก รับรองได้เลยโทษของนายคือประหารสถานเดียว!” ด้วยศักดิ์ศรีค้ำคอและเป็นคนไม่ยอมคน หล่อนจึงลุกขึ้นจากเตียงไปเผชิญหน้ากับเขาแล้วชำเลืองมองประตูเป็นระยะ

 “ป่านนี้ไอ้คนฆ่าพ่อของคุณคงได้นั่งหัวเราะเยาะอยู่เป็นแน่ ที่คุณออกมาเต้นแร้งเต้นกาแทนพวกมันแบบนี้” ชยุตม์แสยะยิ้ม

“พ่อฉันไม่เคยมีศัตรูที่ไหนนอกจากนายคนเดียว!”

“ถ้าผมคิดจะฆ่าพ่อของคุณ ผมคงไม่รอนานขนาดนี้หรอก อย่าปรักปรำกันให้มากนัก เดี๋ยวจะถูกปล้ำโดยไม่รู้ตัวแทน” เขาไม่ได้ขู่ แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่จะหยุดคนแสนรั้นให้อ่อนข้อลง

“เป็นโจรค้ามนุษย์แล้วยังจะเป็นโจรปล้นสวาทอีก ไอ้คนหื่นกามบ้าตัณหา” หญิงสาวพยายามสรรหาคำแสบๆ คันๆ มาด่าทอเขาเป็นชุด

“คุกตารางน่ะ เขามีไว้ขังเฉพาะผู้ร้ายโน้น” ชยุตม์ยิ้มยั่ว ดวงตารี่ลงแคบๆ “ส่วนพระเอกอย่างผมต้องอยู่บนเตียงเท่านั้นจ้ะคนสวย”

“คิดจะเอาเงินสกปรกปิดความผิดของตัวเอง มันไม่มีทางสำเร็จหรอกนะ เพราะฉันนี่แหละที่จะไปยื่นหลักฐานกับดีเอสไอ ฟ้องว่านายทำชั่วอะไรไว้บ้าง” เวลัญจ์กำมือเล็กๆ เข้าหากันแน่น และเตรียมจะขยับไปยังเป้าหมายนั่นก็คือ...ประตู

“งั้นผมก็คงปล่อยคุณไปไหนไม่ได้ตอนนี้ อยู่นอนกับเจ้าพ่ออ่างอย่างผมสักอาทิตย์แล้วค่อยกลับไปเต้นแร้งเต้นกาต่อดีไหม...หึหึ” ชายหนุ่มแกล้งแลบลิ้นออกมาเลียรอบริมฝีปากจนมันวาว ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับขนลุกซู่สุดสะท้านไปหมด

“ฝันไปเถอะ เพราะคนชั่วอย่างนายไม่มีสิทธิ์ลอยนวล” พูดจบเวลัญจ์ก็ตัดสินใจวิ่งตรงไปที่ประตู แต่ขาเล็กๆ ขยับได้เพียงสองสามก้าวก็ถูกมือหนาแกร่งคว้าหมับที่ไหล่กลมกลึงไว้ได้ หล่อนออกแรงสะบัดด้วยความตกใจ พลางรีบหันมาเตรียมทำท่าจะตบเขา

“อ๊ะ...อ๊ะ..อย่าเชียวนะ ถ้าคุณตบมา! ผมก็จะจูบกลับ! ถ้าตบเกินสามครั้ง! ผมจะไม่จูบปากคุณ! แต่ผมจะจูบตรงนั้นของคุณแทน! รับรองว่าคุณได้ชักดิ้นชักงอไม่ต่างจากปลาถูกทุบหัวแน่ๆ” ชายหนุ่มขยิบตาให้และทำเสียงจิ๊กจั๊กในลำคอ

“ไอ้...” เวลัญจ์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นจนทรวงอกพองขยาย “ฉันไม่กลัวหรอก อย่ามาใช้ลูกไม้ไก่กาแบบนี้กับฉัน”

“ผมทำจริงๆ จะลองดูก็ได้นะ” ว่าแล้วชยุตม์ก็ยื่นใบหน้าเข้าไปท้าทายโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นเอาจริง และในที่สุดความอดทนอดกลั้นของเวลัญจ์ก็ขาดสะบั้น มือเรียวสะบัดมาตามอากาศฟาดเปรี้ยงเข้ากระทบบริเวณโหนกแก้มของเขาอย่างจัง