MasukShare
บทที่ 6
Tanggal publikasi:
2026-11-02 09:16:52วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วใบหม่อนลากกระเป๋าเดินทางมายังสนามบินพร้อมกับใบบัวมารดาของเธอและเพื่อนๆ ที่ตามมาส่ง ระยะเวลาเพียงสองเดือนช่างสั้นนักในความรู้สึก เธอต้องบินไกลถึงต่างประเทศจะมีโอกาสกลับมาก็ต่อเมื่อเรียนจบเพราะฐานะเธอไม่ได้ดีจนสามารถบินไปกลับบ้านได้ในทุกๆ ปี
"หนูคงคิดถึงแม่มากแน่ๆ เลยค่ะ" ใบหม่อนกอดเอวหนาของมารดาอย่างออดอ้อนนัยน์ตามีหยดน้ำใสใสเอ่อคลออยู่ "แม่ก็คิดถึงหม่อนนะลูก ตั้งใจเรียนให้จบนะ แม่จะรอดูความสำเร็จหนูอยู่ที่บ้าน แค่กๆ " ใบบัวลูบผมนุ่มสลวยของบุตรสาวอย่างอ่อนโยน "พักนี้แม่ไอบ่อยๆ ไปตรวจหน่อยก็ดีนะจ้ะ" ใบหม่อนเอ่ยอย่างรู้สึกเป็นห่วงมารดา ยิ่งเธอไม่อยู่ด้วยแล้วเกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับแม่เธอ "แม่ไม่เป็นไรหรอก โรคคนแก่ทั่วไปนั่นแหละ" ใบบัวเอ่ยปฏิเสธด้วยไม่อยากให้ลูกเป็นห่วง "แม่ยังไม่แก่ซะหน่อย ยังสาวอยู่เลย ฮิฮิ" ใบหม่อนยิ้มแป้นสดใส "ดูแลตัวเองด้วยนะแก ถึงแล้วโทร.หาฉันด้วยนะ ฉันเป็นห่วง" หยกเอ่ยบอกเพื่อนสาวก่อนจะเข้ามาโอบกอด "อื้อ ฉันจะโทร.หาพวกแกบ่อยๆ นะ" "มีเพื่อนใหม่แล้วอย่าลืมพวกฉันนะใบหม่อน ถ้าแกเรียนจบเมื่อไหร่เราจะไปฉลองกัน" เบลล์เข้าไปกอดเพื่อนบ้าง แอบน้ำตาซึมเล็กน้อยเมื่อรู้สึกคิดถึงเพื่อนรัก "รู้แล้วน่า ใครจะไปลืมพวกแกลง" "เดินทางปลอดภัยนะแก" โยจับมืออย่างให้กำลังใจ ก่อนที่ทั้งสี่คนจะโอบกอดกันก่อนจากลา "เราต้องไปแล้วนะหม่อน เดี๋ยวตกเครื่อง" คุณครูเอ่ยบอกเด็กสาวก่อนจะเอ่ยลาใบบัวและเพื่อนๆ ของเธอ "ฝากใบหม่อนด้วยนะคะ" ใบบัวบอกกล่าวคุณครู "ค่ะ ครูจะดูใบหม่อนให้นะ ส่วนเรื่องที่พักไม่ต้องห่วงค่ะ มีหอพักสำหรับนักศึกษา" "ขอบคุณคุณครูมากนะคะ หม่อนดูแลตัวเองดีๆ นะลูก แม่จะโทร.หาบ่อยๆ หนูโตแล้วต้องดูแลตัวเองได้ แม่เชื่อว่าหนูจะทำให้แม่ภูมิใจ แม่จะรอหนูที่บ้านเรานะ" สองแม่ลูกกอดกันแนบแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างรู้สึกใจหาย ใบบัวเช็ดน้ำตาเพื่อไม่ให้ลูกต้องกังวลกับเธอ "หนูจะเอาความสำเร็จกลับมาให้แม่นะจ้ะ" เสียงอำลาสุดท้ายของเด็กสาวก่อนที่เธอจะโบกมือลาทุกคน เธอต้องไปเรียนภาษาที่ญี่ปุ่นสามเดือนก่อนที่จะเปิดเทอม ค่ากินค่าอยู่เธอใช้ทุนที่ได้จัดการตัวเองโชคดีที่คุณครูมีเพื่อนอยู่ที่นั่นหากมีปัญหาอะไรเธอยังคอยพึ่งพาได้ ข้างกันเป็นเวลาเดียวกับที่ครอบครัวของ 'คุซามิยะ' เดินทางมาส่งบุตรชายคนโตของบ้าน มินาเสะโอบกอดบุตรชายด้วยความคิดถึงเจอกันแค่ไม่กี่วันลูกชายก็ต้องกลับเสียแล้ว "เดินทางกลับดีๆ นะลูก ถึงแล้วโทร.หาม๊าด้วยนะ" "ครับม๊า" "ป๊าฝากดูงานทางนู้นด้วยนะเธียร์" ธีระตบบ่าบุตรชายอย่างให้กำลังใจ อายุอานามเขาก็มากวัยแล้วถึงจะอยากวางมือจากงานทั้งหมดก็ยังทำไม่ได้ด้วยว่าไม่มีใครดูแลงานที่ไทยต่อจากเขา ครั้นจะหวังพึ่งธามไทก็คงยาก ลำพังให้เธียเตอร์คุมงานที่ญี่ปุ่นบวกกับบินดูงานเรื่อยๆ ก็เกรงใจลูกมากพอแล้ว "ได้ครับป๊า" ****** ประเทศญี่ปุ่น หกชั่วโมงต่อมาเครื่องบินทะยานลงสู่พื้นสนาม เสียงสัญญาณจราจรแน่นขนัด อากาศที่หนาวเย็นทำให้ใบหม่อนต้องหยิบเสื้อกันหนาวในกระเป๋าขึ้นมาสวมเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย "ใบหม่อนนี่โมริซัง เพื่อนครูเองจ้ะ" "สวัสดีค่ะ" ใบหม่อนยกมือไหว้นอบน้อมอย่างลืมตัว เธอชินกับการไหว้แบบไทยเสียมากกว่า "โมริซัง นี่ใบหม่อน ลูกศิษย์ของฉันเอง" หลังจากแนะนำทักทายกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็พากันไปบ้านของโมริเพื่อนของคุณครูเธอ ระหว่างเรียนภาษาเธอต้องพักอยู่ที่นี่จนกว่าจะเปิดเทอมเธอจึงจะได้ย้ายไปอยู่หอนักศึกษาซึ่งเธอก็เห็นด้วยเนื่องจากเธอต้องใช้เวลาเรียนรู้ภาษาและสถานที่ให้แข็งแรงดีเสียก่อน "ใบหม่อนซัง เธอพักห้องนี้ไปก่อนนะจ้ะ ขาดเหลืออะไรบอกฉันได้ตลอดเลยนะ" โมริเอ่ยบอกเธอเสียงหวาน เธอพักอาศัยอยู่คนเดียวทำงานธุรการให้กับบริษัทแห่งหนึ่งในโตเกียวและมีโอกาสได้รู้จักครูส้ม คุณครูของใบหม่อนสมัยที่มาเรียนที่นี่ "อาริงาโตะ โมริซัง" เธอโค้งหัวให้อย่างขอบคุณ ภายในห้องตกแต่งธรรมดาเรียบง่าย โครงสร้างของตัวบ้านจะเป็นไม้และกระดาษเสียส่วนใหญ่ (กระดาษหนาที่แสงสว่างไม่สามารถลอดผ่านได้) ประตูเป็นตาข่ายไม้ที่พบเห็นได้ทั่วไป เธอมองไปยังห้องว่างที่มีเพียงเสื่อไว้ปูนอนกับโต๊ะอ่านหนังสือเท่านั้นใบหม่อนเลือกที่จะเอาเสื้อผ้าไปพับเก็บไว้ในตู้ขนาดเล็กภายในห้อง "โทร.หาแม่ดีกว่า" เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทร.หามารดาก็พบว่าไม่มีสัญญาณความคิดนั้นจึงถูกพับเก็บไป รุ่งเช้าของวันใหม่ ใบหม่อนตื่นสายกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาเนื่องจากไม่ชินกับเวลาและสถานที่ กว่าจะข่มตาหลับได้ก็เกือบรุ่งสาง เธอเลือกชุดสวมสบายๆ ตามด้วยเสื้อกันหนาวสวมทับอีกชั้น "อ้าว ใบหม่อนซังตื่นแล้วเหรอ วันนี้ฉันทำอุด้งกับเทมปุระแน่ะ มากินสิ" โมริกวักมือเรียกเด็กสาว เป็นจังหวะเดียวกับที่ครูส้มเดินออกมาพอดิบพอดี ทั้งสามคนจึงได้รับประทานอาหารกันพร้อมหน้าพร้อมตา "ใบหม่อนจ้ะ วันนี้ครูจะพาไปดูที่เรียนภาษานะจ้ะ จะได้พาไปเปิดหูเปิดตาด้วย" ครูส้มเอ่ยบอกแก่ลูกศิษย์ "ขอบคุณค่ะคุณครูที่ดูแลหนูเป็นอย่างดี หนูจะตั้งใจเรียนให้มากๆ เลยค่ะ" "ดีแล้วจ้ะ ครูอาจจะอยู่กับเราแค่ไม่กี่วันนะ เพราะครูมีธุระต้องกลับก่อน" "ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้หนูก็เกรงใจครูแย่" เธอเอ่ยอย่างรู้สึกเกรงใจจริงๆ คุณครูช่วยเหลือเธอทุกอย่างและจัดการทุกอย่างให้เธอ หากไม่ได้ครูเธอก็คงแย่อยู่เหมือนกัน "เกรงจงเกรงใจอะไรกัน ครูอยากเห็นเธอได้ดีนะใบหม่อน ครูสนับสนุนเต็มที่..ว่าแต่มีเงินใช้ไหม" "มีค่ะ แม่ให้มาอยู่ค่ะ" ในเวลาถัดมาคุณครูก็พาเธอมาดูสถานที่เพื่อเรียนภาษาและไปดูมาหาวิทยาลัยที่เธอสอบชิงทุนมาเรียนที่นี่อีกด้วย ด้วยความที่อยู่ในเมืองหลวงของญี่ปุ่นทำให้ได้รับกลิ่นอายของญี่ปุ่นโดยแท้ ดวงตากลมโตมองความเป็นอยู่ของคนญี่ปุ่นอย่างสนอกสนใจ ~ประเทศที่เธอไฝ่ฝัน~
Bab terbaru
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 16
ภายในห้องวีไอพีขนาดใหญ่ถูกจับจองด้วยชายหนุ่มสามคนข้างกายขนาบไปด้วยบรรดาสาวๆ ประจำร้านหกคน เรียกได้ว่าประกบซ้ายขวาเลยก็ว่าได้ เสียงกระหึ่มของเพลงดังกึกก้องไปทั่วอาคาร ขนมขบเคี้ยวถูกป้อนเข้าริมฝีปากหนาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตามด้วยน้ำสีเข้มที่บ่งบอกถึงปริมาตรของแอลกอฮอล์"ทานนี่หน่อยสิคะเฮียขา" 'กานรวี' หยิบเฟรนไฟล์มาป้อนที่ปากอย่างเอาใจ มืออีกข้างถือแก้วเหล้าสีเข้มไว้รอ ปากอวบอิ่มสีแดงเลือดนกยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อชายหนุ่มอ้าปากงับเอาเฟรนไฟล์ในมือพร้อมกับตวัดลิ้นเลียที่ปลายนิ้วของเธอ ร่างบางบดเบียดอกนุ่มเข้ากับท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างจงใจยั่วยวนรั้งเอามือหนาตะปบลงที่ต้นขาเธออย่างรู้สึกเสียวซ่าน "น้องเป็นเด็กใหม่เหรอคะ ทำไมเฮียไม่เคยเห็นหน้าน้องเลย" ธามไทเอ่ยถามหญิงสาวข้างกายพร้อมกับจับปลายผมเธอขึ้นมาสูดดมให้ชื่นใจ"ค่ะเฮีย พอดีกานเพิ่งมาทำงานวันแรกน่ะค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" กานรวีประนมมือไหว้แล้วกราบลงที่อกแกร่งอย่างเอาใจอย่างที่เธอถูกสอนมา ปากอิ่มยิ้มแย้มหากแต่ในใจหาได้รู้สึกอย่างนั้นไม่ มือหนารั้งเอวบางเข้าหาพลางก้มลงหอมที่ซอกคอหญิงสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว กานรวีร้องอย่างตกใจก่อนจะปรับสี
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 15
เมื่อตะวันใกล้จะตกดินเป็นเวลาเดียวกับที่ฝนกำลังตั้งเค้ามา เมฆดำทะมึนจนดูน่ากลัวหญิงสาวรีบก้าวขาฉับๆ เพื่อไปให้ถึงหอพักเร็วที่สุด ซ่าา~~ไม่ทันจะถึงที่หมายฝนห่าใหญ่ก็เทลงมาไม่ขาดสายราวกับกลั่นแกล้ง ใบหม่อนยกกระเป๋าขึ้นบังสายน้ำที่เทกระหน่ำลงมาพลางวิ่งไปยังป้ายรถเมย์ที่อยู่ห่างไปเพียงร้อยเมตร เสื้อผ้าบางเฉียบเปียกลู่ไปกับลำตัวเผยผิวขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ภายใน โชคดีที่มีผู้หญิงเพียงแค่สามคนก่อนหน้า ไม่งั้นเธอคงได้อายแทบแทรกแผ่นดินหนีเป็นแน่"อ่า ฝนมาตกอะไรตอนนี้นะ" ปากกระจับสีชมพูระเรื่อพึมพำเบาๆ บัดนี้เริ่มซีดเผือดเมื่อความหนาวเย็นเข้าครอบงำ มือสองข้างยกขึ้นกอดอกเพื่อเพิ่มไออุ่นให้แก่ตนเอง ดวงตากลมโตมองสายฝนที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตกง่ายๆ ปากบางเริ่มสั่นระริกเนื่องจากลมเย็นมาปะทะผิวกาย รถคันหรูสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดที่หน้าป้ายรถเมย์ก่อนที่กระจกด้านหลังจะลดลงเผยให้เห็นคนที่คุ้นตาอยู่ด้านใน"ขึ้นมาสิ" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยบอกหญิงสาว ใบหม่อนทำหน้าหล่อเหลาด้วยคิดว่าเธอควรจะไปกับเขาดีไหม ครั้นจะยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่รู้ว่าฝนจะหยุดตกเมื่อไหร่"เร็วๆ สิ จะยืนให้เป็นปวดบวมตายหรือไง" เขาเร่งรัดเมื่อเห
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 14
หลังจากที่เธียเตอร์ขับรถออกไปแล้วจึงเหลือเพียงเด็กสาวที่ยืนยิ้มอยู่หน้าหอพัก นิ้วเรียวยกขึ้นแตะที่ริมฝีปากบางหวนให้นึกถึงรสจูบที่เร้าร้อนของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะก่อนที่เจ้าตัวจะสะบัดหัวราวกับต้องการให้เรื่องนี้หลุดออกจากหัวไป "ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้เนี่ย" ใบหม่อนเดินกลับเข้าไปในหอพัก แสงสว่างในภัตตาคารช่วยลดความน่ากลัวและวังเวงให้แก่เด็กสาว คีย์การ์ดของเธอแตะเข้ากับประตูก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปข้างใน และเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อภายในห้องนั้นเงียบสนิทแถมยังปิดไฟมืดราวกับว่าไม่มีคนอยู่ มือบางยื่นไปแตะสวิตซ์ไฟก่อนที่ไฟทั้งดวงจะสว่างจ้าขึ้นมา"คารูโตะซัง.. คารูโตะซังอยู่หรือเปล่า" ใบหม่อนเรียกหาเพื่อนรักพลางเดินสำรวจไปทั่วทั้งห้องแต่ก็ไร้วี่แววของเพื่อนสาว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะต่อสายหาคารูโตะทันที ด้วยกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนหล่อน"ฮัลโหล คารูโตะเธออยู่ที่ไหน เป็นอะไรหรือเปล่า" ทันทีที่เพื่อนรับสายเธอก็พ่นคำถามอย่างนึกเป็นห่วงทันที"ใจเย็นๆ ฉันไม่เป็นไร ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ พอดีว่าปะป๊าฉันเข้าโรงพยาบาลน่ะ เลยรีบมากะทันหัน ม่อนซังอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม" คารูโตะ
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 13
เสียงใบไม้กรอบแกรบดังเอื่อยๆ เมื่อลมเย็นพัดผ่านย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิตามกาลเวลา ต้นสนถูกปลูกเป็นแนวยาวตามเส้นทางฟุตบาท เสียงย่ำเท้าของนักศึกษากำลังเดินเข้าเรียนกันอย่างเนืองแน่น รวมถึงใบหม่อนด้วย มือเรียวหยิบมือถือขึ้นมาปิดเพลงพลางถอดสายสมอลทอร์คออกจากหูก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋าสะพาย "ม่อนซัง วันนี้ไปกินต็อกโบกีกันไหม"คารูโตะเอ่ยถามใบหม่อนพร้อมกับหยิบกระจกใบเล็กขึ้นมาสำรวจใบหน้าให้เรียบร้อย"อื้ม เอาสิ" ใบหม่อนหันไปยิ้มให้บางๆ เธอไม่ได้เล่าอะไรให้กับเพื่อนรักฟังจึงได้แต่เก็บไว้ในใจคนเดียวเมื่อเดินมาถึงหน้าลิฟท์ที่จะขึ้นไปยังห้องเรียน ก็พบว่าซายูริและพรรคพวกของเธอกำลังยืนพูดคุยกันอยู่สนุกสนาน ก่อนที่เสียงจะเงียบไปเมื่อเห็นเธอและคารูโตะเดินมา ซายูริเดินเข้ามาหาเธอใกล้ๆ พร้อมกับยืนกอดอกอย่างวางท่า "อุ๊ยตาย! มาเรียนได้ด้วยเหรอจ้ะใบหม่อน ได้ข่าวว่าเมื่อวาน 'โดน' หนักหนิ" ซายูริตั้งใจเน้นคำสื่อความหมาย เหมือนเธอรู้ว่าใบหม่อนไปเจออะไรมา แววตาตื่นตระหนกมองเธออย่างตกใจ ซายูริจะรู้ได้อย่างไรกัน"พูดอะไรของเธอซายูริ" คารูโตะเอ่ยปากถามอย่างไม่ค่อยพอใจเพื่อนต่างคณะเท่าไหร่นัก"ก็....""ค..คารูโต
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 12
ตะวันคล้อยจนลับตามีความมืดมาแทนที่ ในเวลาสองทุ่มกว่าๆ เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋านักเรียนอยู่หลายต่อหลายครั้งบ่งบอกถึงความร้อนใจของคนปลายสายได้เป็นอย่างดี มือหนาเอื้อมไปเปิดสวิตช์ไฟที่หัวเตียงอย่างนึกรำคาญใจ ก่อนจะมองผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆ ด้วยลมหายใจที่สม่ำเสมอ ก็เขาเล่นเธอไม่ได้หยุดพักตั้งแต่ช่วงเย็น เธอห่อไหล่ด้วยความหนาวเมื่อผิวกายปะทะกับแอร์ปรับอากาศ"นี่เธอ ตื่นได้แล้ว ไม่กลับบ้านหรือไง"เธียเตอร์เอ่ยก่อนจะลุกเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป "อื้อ"เด็กสาวยกมือขึ้นบิดขี้เกียจอย่างลืมตัว ก่อนจะค่อยๆ ลืมตา เธอลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นห้องที่ไม่คุ้นตา ใบหม่อนค่อยๆ ลำดับเหตุการณ์ช้าๆ ก่อนที่แก้มขาวๆ จะขึ้นเลือดฝาดอย่างนึกอาย บ้าจริง! ทำไมใจง่ายจังเด็กสาวบ่นกับตัวเองพร้อมกับตบหัวให้กับความโง่เง่าของเธอ แต่เธอกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนี่ ใบหม่อนลุกจากที่นอนก่อนจะรู้สึกเจ็บแปลบที่ตรงหว่างขา "ตื่นแล้วเหรอ" เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำ อีกแล้ว เขาทำให้เธอใจแตกอีกแล้ว"ค่ะ" เธอกำผ้าห่มไว้แน่นพร้อมกับก้มหน้างุดๆ ด้วยความอาย ไม่กล้าสบตาเขาเลยจริงๆ "
พันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ บทที่ 11
"เธอเรียกหาใคร?""เฮือก!" ใบหม่อนสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ เมื่อเสียงทุ้มเหมือนผู้ชายดังอยู่ด้านหลัง เมื่อหันกลับไปก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้จนใบหน้าเธอห่างกับแผงอกเขาไม่ถึงคืบ เธอเบิกตากว้างเมื่อสายตาปะทะกับผิวขาวๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ แสดงว่าเขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จมัดกล้ามที่เต่งตึงบ่งบอกถึงความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ เด็กสาวช้อนสายตาขึ้นมองสบตากับผู้ชายตัวโตที่ความสูงเธอเพียงแค่ระดับอกเขาเท่านั้น หยดน้ำที่เกาะพราวตามไรผมขลับให้เขาดูเซ็กซี่และมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก"ว่าไง" เธียเตอร์เอ่ยถามอีกครั้งเมื่อหญิงสาวเอาแต่นิ่งเงียบ ยิ่งมองหน้าเธอใกล้ๆ ยิ่งรู้สึกคุ้นตาราวกับเคยพบเจอที่ไหนมาก่อน ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความตื่นตกใจเหมือนกวางตัวน้อย ริมฝีปากเผลออ้าออกอย่างลืมตัว เขาอยากฉกชิมความหวานนั้นเสียจริง"อึก" ใบหม่อนได้แต่นิ่งค้างตะลึงงัน เมื่อได้พบกับชายคนนี้อีกครั้ง คนที่เธอเคยเก็บเอาไปเพ้อฝัน ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่เบื้องหน้าคือความฝันหรือความจริงกันหน๋อ เขาขยับเข้ามาใกล้ชิดกว่าเดิม ต้อนจนเธอต้องถอยหลังอย่างลืมตัว กลิ่นสบู่อ่อนๆ โชยเข้ามาเตะจมูก ให้ความรู้สึกชดชื่น..และอยากสัมผัส
Anda juga akan menyukai
ดอกรักของฟาร์ริก
Time To Love33.5K Dibacaบำเรอรักนายมาเฟีย
ลินญาร์27.4K DibacaDangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
Tiwa32.4K Dibacaขยี้รัก มาเฟีย
เด็กหญิงพุงกลม12.9K Dibacaเล่ห์สวาทแม่นักสืบ
เซนโด้435 Dibacaพันธะสารวัตรธีร์
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.5K Dibacaหนี้ลวงทวงคืนรัก
จิรณิกา331 Dibacaป๋าหนูเป็นมาเฟีย
เย้ายวน181 Dibaca
