บทที่ 1 โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง (5)

“หึ...ทำเป็นกลัวไปได้ เธอเองก็ชอบไม่ใช่เหรอ” มุมปากหยักของเคย์เดนยกขึ้นพร้อมกับมองสาวร่างเล็กที่ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความกลัว

            “ฉันไม่ชอบไอ้เซ็กซ์วิปริตของคุณหรอกเคย์เดน อย่ามาทำอย่างนี้กับฉัน!!” ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ความเย็นชาของเขามันเต็มไปด้วยความรุนแรง มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ และเข้าใจเป็นอย่างดี

            เคย์เดนเป็นพวกคลั่งไคล้เซ็กซ์เป็นที่สุด เขามีความซาดิสม์อยู่ในตัวเอง ซึ่งเมื่อก่อนเธอรักเขา เธอเลยยอมให้ชายหนุ่มกระทำกับร่างกายของเธอราวกับสัตว์

            “วิปริตอย่างนั้นเหรอ ไม่ใช่เธอหรอกเหรอที่ชอบอะไรแบบนี้ เธอไม่รู้ตัวเองหรือไงน้ำตาล!”

            “มะ...ไม่” น้ำตาลแทบร้องไห้เมื่อเขาพูดสิ่งนี้ออกมา

            เมื่อก่อนเธอก็มีความรู้สึกชื่นชอบให้คนตรงหน้ากระทำรุนแรงใส่ ชอบให้เขาทำรุนแรงยามที่มีเซ็กซ์กัน แต่สิ่งที่เขาทำกับเธอมันไม่ใช่แค่ความรู้สึกทางด้านร่างกาย แต่มันคือด้านจิตใจด้วยต่างหาก เธอแบกรับความเจ็บปวดไม่ไหวเลยเลือกที่จะหนีมา

            “เหรอ...งั้นเดี๋ยวคืนนี้มาลองเอากันอีกสักที ถ้าปฏิเสธร่างกายของตัวเองได้ ฉันจะปล่อยเธอไป!” ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กในชุดพนักงาน จนเขาอยากจะเอามือหนาของตัวเองฉีกกระชากชุดนี้ออกให้เหลือเพียงร่างเปล่าเปลือยที่จะต้องเต็มไปด้วยรอยฟัน และรอยมือของเขา

            “กรี๊ด! ไม่เอา” นรินดากรีดร้องออกมากระทั่งมือหนาของเคย์เดนยกขึ้นมาจับที่ข้อมือบาง จากนั้นก็เหวี่ยงร่างเล็กลงไปที่เตียงนอนอย่างแรง

            “เอา...ฉันจะเอาเธอคืนนี้ คิดว่าหนีไปสี่ปีแล้วฉันจะไม่ลงโทษผู้หญิงอย่างเธอเหรอ ฝันไปเถอะน้ำตาล คนอย่างเธอแม่งต้องโดนฉันเอาให้ลืมเดือนลืมตะวันไปเลย!”

เคย์เดนบอกด้วยความโกรธจัด เขาโกรธเธอที่หนีเขาไป หนีหายอย่างไร้ร่องรอย จนชายหนุ่มต้องสั่งคนตามหาตัวให้วุ่น แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พบ เขาว้าวุ่นใจในการตามหาตัวหญิงสาวเกือบหนึ่งเดือนเต็ม แต่ก็ไม่มีใครพบเธออีกเลย กระทั่งตอนนี้ซึ่งผ่านมาสี่ปีแล้ว สวรรค์ก็เข้าข้างเขาอีกครั้งโดยการส่งให้เธอมาเจอที่งานแต่งของกองทัพและไลลา และครั้งนี้อย่าได้ฝันเลยว่าตัวเขาจะปล่อยนรินดาไปอีก เธอต้องชดใช้ที่ทำให้เขาต้องบ้าคลั่งแบบนี้!

            “กรี๊ด! ไอ้สารเลว ไอ้ชั่ว อย่าเข้ามานะ”

            น้ำตาของนรินดาไหลออกมา เมื่อร่างสูงใหญ่ของเคย์เดนกระโดดขึ้นมาบนเตียง แล้วเขาก็จัดการปลดเข็มขัดหนังสีดำของตัวเองออก เสียงยามที่หัวเข็มขัดกระทบกันทำเอาหัวใจสาวตกลงไปที่ตาตุ่ม

            เคล้ง!

            “หึ...”

            “ยะ...อย่า”

            ตอนนี้นรินดารู้สึกอับจนหนทางทุกอย่าง ยิ่งยามที่เคย์เดนกำลังเอื้อมมาจับข้อมือบาง จากนั้นเขาก็ใช้สายเข็มขัดรัดรึงที่ข้อมือของเธอ แล้วใช้ปลายอีกด้านผูกกับหัวเตียงเอาไว้ ทำเอาหัวใจสาวหวั่นใจ

            “ยะ...อย่า...ขอร้อง”

            “เธอรู้ปะว่าผู้หญิงอย่างเธอเข้ากับฉันได้คนเดียว เราเหมือนกันน้ำตาล และอย่าคิดว่าการที่ฉันเจอเธอแบบนี้แล้วฉันจะปล่อยเธอไปนะ เพราะครั้งนี้ต่อให้เธอหนีฉันไปไกลแค่ไหน ฉันก็จะลากเธอกลับมา!”

            มือทั้งสองข้างของนรินดาโดนรวบด้วยสายเข็มขัดจนเธอหมดทางหนีแล้วจริงๆ ตอนนี้ลมหายใจของน้ำตาลเริ่มขาดห้วงเมื่อมือหนาของเคย์เดนจัดการปลดกระโปรงทรงเอสำหรับทำงานออก ส่งผลให้ท่อนล่างของเธอเปล่าเปลือยไม่มีอะไรปกปิดอีกต่อไป

            “ไหนดูซิว่าสี่ปีแล้วยังดีอยู่หรือเปล่า” มือหนาของเคย์เดนจัดการแยกเข่าที่กำลังบดเบียดเข้าหากัน แต่เพราะนรินดาพยายามขืนตัวเองไว้ ทำให้เขาอดทนไม่ไหวที่จะใช้มือทั้งสองข้างกระชากเรียวขาเล็กออกจากกันอย่างแรง จนเธอกรีดร้องเลยทีเดียว

            “กรี๊ด...เจ็บนะ”

            นรินดาร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อชายหนุ่มกระชากเรียวขาของเธอออกรุนแรงอย่างไม่ปรานีใดๆ ทั้งสิ้น

            “บอกมาซิน้ำตาล สี่ปีที่ผ่านมาผ่านผู้ชายมาแล้วกี่คน...” ขณะที่พูด สายตาของเคย์เดนก็จ้องมองใบหน้าหวาน และเขาคาดหวังให้เธอตอบในสิ่งที่เขาต้องการ แต่สิ่งที่นรินดาตอบกลับมาทำเขาถึงกับฟิวส์ขาด

            “ก็มากพอที่จะทำให้ลืมคุณได้ในระยะเวลาอันรวดเร็ว”