บทที่ 1 โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง (4)

“อย่ามาดูถูกฉันนะคุณเคย์เดน ฉันไม่ใช่เบี้ยล่างอะไรสำหรับคุณอีกแล้ว!” นรินดาจ้องมองชายร่างใหญ่ที่ใช้สายตาดูถูกเธอราวกับผู้หญิงไร้ค่า สายตานี้มันคือสายตาเดียวที่เขาใช้มองเธอ มันทำให้เธอรู้สึกรังเกียจตัวเองที่ครั้งหนึ่งเคยใจง่ายยอมชายคนนี้ เพราะหวังว่าสักวันเขาจะรัก แต่เปล่าเลย สิ่งที่ทำมันกลับยิ่งสร้างการดูถูกมากยิ่งขึ้น

“อ๋อเหรอ...แล้วเธอมีอะไรดีล่ะ ผ่านไปสี่ปีเป็นได้แค่เด็กเสิร์ฟ นอนอ้าขาให้ฉันเอาไม่กี่ทีเธอกินข้าวร้านอาหารหรูๆ ได้เป็นสิบมื้อด้วยซ้ำ!” คำพูดหยามเหยียดทำเอาร่างกายของนรินดาสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกเสียใจ ทุกอย่างมันถาโถมกลับมาอีกครั้ง

            เพียะ!!

            “ไอ้คนทุเรศ! ไม่ว่าจะกี่ปีคุณแม่งก็ยังเหมือนเดิม ดูถูกฉันไม่เปลี่ยน” นรินดาพยายามควบคุมน้ำตาของตัวเองไม่ให้ไหลออกมา เธอไม่อยากเป็นคนอ่อนแอเหมือนเมื่อสี่ปีก่อน คนที่ยอมให้เขาทำร้ายร่างกายและจิตใจทุกอย่างเพียงเพราะคำว่ารัก ทั้งๆ ที่เขามองเธอเป็นเพียงผู้หญิงใจง่ายที่ปล่อยให้เขาเอาแบบไม่เสียเงินสักบาท

            “เหอะ! แล้วตัวเองดีให้ฉันไม่ดูถูกไหมล่ะ...ก็ไม่ แต่เดี๋ยวนี้คงไม่โง่เหมือนแต่ก่อนแล้วใช่ไหม...” มือหนาของเคย์เดนยกขึ้นมาลูบที่ต้นแขนของนรินดาจนเธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว

            “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” นรินดามองผู้ชายใจร้ายคนนี้ด้วยสายตารังเกียจ ถ้าให้เลือกระหว่างความตายกับการที่ต้องกลับไปอยู่กับเขา เธอยอมตายดีกว่า ถ้าไม่ติดอยู่เรื่องเดียว ถ้าไม่เพราะเขาคนนั้นที่ฉุดเธอขึ้นมาจากความเสียใจ เธอคงได้ตายไปจริงๆ

            “เล่นตัวเหลือเกินนะ ทีเมื่อก่อนปล่อยให้เอาเช้าเย็นไม่เห็นจะพูดอะไร!” เคย์เดนจ้องลึกไปยังใบหน้าหวานของนรินดา เขายอมรับว่าตอนนี้หญิงสาวสวยขึ้นมาก สวยขึ้นจนแทบจำไม่ได้ ยกเว้นเสียงของเธอที่เขาจำได้แม่นในความทรงจำ ยามที่สาวร่างเล็กร้องครางใต้ร่างมันคือสิ่งที่เขาชอบมากที่สุด

            “อย่ามาหยาบคายค่ะ และนั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงใจง่ายอย่างที่คุณว่าแล้ว กรุณาหลีกทางด้วย ฉันจะกลับไปทำงาน!” นรินดาบอกเสียงแข็งก่อนจะจ้องลึกไปยังใบหน้าหล่อเหลา ทว่าฉากหลังเหมือนปีศาจที่พร้อมฉุดกระชากเธอลงไปนรกพร้อมกับเขา

            “ไม่ต้องทำ...จะเอาเท่าไรสำหรับค่าตัวคืนนี้!”

            “อะไรนะ!”

            เวลามันไม่ได้เปลี่ยนอะไรได้เลยอย่างนั้นเหรอ ไม่ว่าจะกี่ปีเคย์เดนก็ยังเหมือนเดิม เป็นคนที่ชอบเอาเงินฟาดหัว ซึ่งเขากำลังทำมันกับเธอในตอนนี้

            “หูหนวกหรือไงวะ ฉันถามจะเอาเท่าไรสำหรับค่าตัวคืนนี้” เคย์เดนบอกด้วยความอารมณ์เสีย เมื่อเด็กเลี้ยงเก่ายังคงเล่นตัวไม่เลิก

            “ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้น เชิญเอาเงินของคุณไปให้คนอื่นเถอะ! คนอย่างฉันมันเอาเงินฟาดหัวไม่ได้แล้ว” นรินดาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งแสดงออกเหมือนไม่พอใจที่ถูกเธอปฏิเสธ

            “อย่างนั้นเหรอ ไม่เอาเงินไม่เป็นไร แต่วันนี้ฉันจะเอาเธอ จบนะ!!” ร่างหนาของเคย์เดนเดินเข้ามาใกล้จนนรินดาถอยร่นออกไปด้วยความหวาดกลัว แววตาที่เหมือนปีศาจของเขาทำเอาร่างกายของเธอชาดิกขึ้นมาทันที

            “ไม่!”

            “ชีวิตของเธอเป็นของฉัน ไม่ว่าจะสี่ปีที่แล้ว หรือตอนนี้ ชีวิตของเธอก็เป็นของฉันคนเดียว!” คำพูดถูกพ่นออกมาทำเอานรินดาใจเต้นแรงด้วยความกลัว ทำไมนะ ทำไมเธอต้องกลับมาเจอผู้ชายเลวๆ อย่างเขาด้วย

            “ไม่!! ชีวิตนี้เป็นของฉัน ฉันจะไม่มีวันยกมันให้คุณอีกแล้ว”

            “อ๋อเหรอ งั้นมาคอยดูกัน”

            ว่าจบเคย์เดนก็ปรี่เข้ามากระชากร่างเล็กของนรินดาเอาไว้ แล้วใช้มือหนาของตัวเองปิดที่ปากบางของหญิงสาวเพื่อป้องกันการส่งเสียงของเธอ จากนั้นก็ทำการลากเธอออกมาจากห้องเก็บของ

            “อื้อ!”

            หัวใจของนรินดาเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ตอนนี้เธอไม่ต่างจากคนที่ถูกลักพาตัว ซึ่งมันเกิดขึ้นจากน้ำมือของผู้ชายที่ข้างนอกดูนิ่งๆ แต่ข้างในของเขาแม่งโคตรโฉด และเลวกว่าที่ใครคิด

            เคย์เดนกึ่งดึงกึ่งลากคนตัวเล็กเข้ามาในห้องของโรงแรมได้สำเร็จ จากนั้นเขาก็กดล็อกประตูซึ่งจะออกไปได้ก็ต้องใช้รหัสผ่านเช่นเดียวกัน

            “คะ...คุณจะทำอะไรฉัน” ดวงตาสาวมองไปรอบๆ เพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่มองไปทางไหนก็ไม่เห็นทางเลย