บทที่ 1 โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง (6)

            “น้ำตาล!!” กรามแกร่งของเคย์เดนขบเข้าหากันอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่น่าฟังสักเท่าไร

            “ทำไมคะ...รับไม่ได้เหรอ ถึงคุณจะเป็นคนแรกของฉัน มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนสุดท้ายนะจำเอาไว้ ฉันเคยรักเคยบูชาคุณ ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้จะรู้สึกแบบนั้น”

            “หึ...งั้นเดี๋ยวคืนนี้จะล้างคราบคาวไอ้พวกเหี้...นั่นให้หมด เพราะหลังจากนี้เธอต้องจำรสชาติของฉันคนเดียวน้ำตาล!”

            “ไม่! ถ้าคุณจะขังฉันอีก ฉันก็จะหนี หนีไปให้ไกลจากคุณ จนกว่าฉันจะตายนั่นแหละ” นรินดาบอกด้วยความเจ็บช้ำ แค่เห็นหน้าเขา ความรู้สึกเจ็บปวดมันก็ถาโถมเข้าใส่

            “ถ้าคิดว่าทำได้อีกรอบก็ลองดู! แต่รอบนี้ถ้าเธอหายไปแล้วฉันเจอเธออีก รับรองเลยว่าชีวิตของเธอแม่งจะโคตรบัดซบอย่างแน่นอน!”

            “เลว...คุณมันเลวไม่มีที่สิ้นสุด ฉันเกลียดคุณ!”

            “เกลียดแต่อย่าลืมว่าฉันก็ผัวเธอ ผัวที่เอาเธอทุกวันไม่เคยหยุดพัก และเธอเองก็เรียกร้องหาฉันตลอดน้ำตาล เธอคงลืมไปแล้ว”

            “อึก...ไม่ ตอนนี้มันไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว” นรินดาพยายามควบคุมไม่ให้ตัวเองน้ำตาไหล แต่ก็ทำไม่ได้

            ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังถกเถียงกันอยู่ เสียงโทรศัพท์ของนรินดาก็ดังขึ้น ซึ่งจังหวะนั้นหญิงสาวจะหันไปคว้าโทรศัพท์ แต่ด้วยความเร็วของเคย์เดน ทำให้เขาหยิบมันขึ้นมาก่อนแล้วมองที่หน้าจอ

            ‘คินน์’

            “เบอร์นี้ของใคร ไอ้เหี้...นี่มันเป็นใคร”

            “ผัวใหม่ฉันเอง”

            “น้ำตาล!” เคย์เดนตะคอกใส่สาวร่างบางเมื่อเธอให้คำตอบนี้กับเขา

            “เอาโทรศัพท์ฉันคืนมานะ เอาคืนมา!”

            “อยากจะรู้จัง ถ้าผัวใหม่เธอรู้ว่าผัวเก่าอย่างฉันเป็นคนรับสายจะเกิดอะไรขึ้น” มุมปากของเคย์เดนยกขึ้นแล้วมองคนที่นอนอยู่ใต้ร่างกำลังทำหน้าซีดเผือดอยู่

            “จะ...ทำอะไร อย่านะ” มือเล็กพยายามคว้าโทรศัพท์ และเคย์เดนก็ทำในสิ่งที่เธอกลัวมากที่สุด

            (น้ำตาล...จะกลับบ้านยังครับ พี่กับลูกรออยู่นะ รีบกลับมานะครับ) เสียงทุ้มนุ่มที่เปล่งออกมาจากปลายสายทำเอานรินดาแทบอยากจะร้องไห้ เธอกำลังกลัวบางอย่างที่ตัวเองปกปิดเอาไว้

            (คุณแม่ขา...รีบกลับมานะคะ น้องควีนรออยู่นะคะ)

            เสียงเด็กน้อยที่ดังลอดมาจากปลายสายทำให้เคย์เดนที่ถือโทรศัพท์อยู่หันมาจ้องมองใบหน้าหวานของคนใต้ร่างด้วยความเดือดดาล จากนั้นเขาก็จัดการตัดสายทิ้งทั้งๆ ที่นรินดายังไม่ได้ตอบอะไรลูกเลย

            “มีลูกกับมันด้วยเหรอน้ำตาล!”

            “ถ้าใช่แล้วจะทำไม ปล่อยฉันไปซะ คุณกำลังทำลายครอบครัวของฉันนะ” นรินดาคิดว่าสิ่งนี้มันอาจจะทำให้เคย์เดนยอมปล่อยเธอไป เพราะอย่างน้อยเขาคงไม่เลวทรามที่จะแยกครอบครัวออกจากกัน แต่หญิงสาวต้องช็อกกับคำตอบที่เขาพูดหลังจากนี้

            “มีครอบครัวแล้วยังไงวะ ฉันมาก่อน ฉันเป็นผัวเธอก่อนน้ำตาล มันมีลูกกับเธอได้ ฉันก็มีกับเธอได้เหมือนกัน!!”

            เคย์เดนตะโกนบอกอย่างหงุดหงิดเมื่อรับรู้ความจริงว่าที่หญิงสาวหนีหายไปตั้งสี่ปีเพราะเธอแอบไปแต่งงานมีลูกกับชายอื่น แต่แล้วไงใครจะแคร์ ในเมื่อคนใต้ร่างเคยเป็นเมียเขามาก่อน และเขาจะไม่มีทางแบ่งนรินดาให้ใครอีกแล้ว

            “มะ...ไม่ อย่าทำฉัน” สาวร่างเล็กบอกด้วยน้ำเสียงหวาดผวา เพราะสิ่งที่เขาเอ่ยเมื่อครู่มันไม่ควรเกิดขึ้นซ้ำสองอีก

“คิดว่าฉันจะปล่อยเพราะเธอแต่งงานมีลูกแล้วอย่างนั้นเหรอ แต่งได้ก็เลิกได้ ส่วนลูกของเธอก็ให้พ่อมันเลี้ยงซะ เพราะหลังจากนี้เธอจะต้องกลับมาอยู่กับฉัน ฉันที่เป็นทั้งเจ้านายทั้งผัวของเธอ!” เคย์เดนบอกอย่างหงุดหงิด ในหัวใจของเขาตอนนี้มันรุ่มร้อนไปหมดเมื่อรับรู้ความจริง แต่จะไม่ยอม ในเมื่อเขาเจอเธอแล้ว เธอก็จะไม่มีทางหนีไปไหนได้พ้น

            “ไม่....ตอนนี้ฉันไม่ใช่เบี้ยล่างของคุณแล้ว เรื่องมันผ่านไปตั้งนานแล้ว จะมายุ่งกันอีกทำไม”

            “เหอะ...นานอย่างนั้นเหรอ ใช่มันนาน! แต่ตอนที่เธอหายไปเธอขอฉันหรือยัง ฉันบอกเหรอว่าจะปล่อยเธอไป!”

กลายเป็นเคย์เดนที่ตะโกนกลับมาด้วยความหงุดหงิดเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อสี่ปีก่อน ตอนนั้นตัวเองต้องบินไปบินกลับสวิตเซอร์แลนด์เป็นว่าเล่น เนื่องจากช่วงนั้นเริ่มทำการทดลองวัคซีนที่ใช้สำหรับรักษาโรคตัวใหม่ พอกลับมาอีกทีนรินดาก็ตีปีกหายไปแล้ว หายไปแบบไร้ร่องรอย ขนาดจ้างนักสืบตามหาก็ไม่พบ หรือแม้กระทั่งมหาวิทยาลัยทุกแห่ง เพราะคิดว่านรินดาจะกลับไปเรียน แต่เปล่าเลย เธอไม่มีชื่อเข้าเรียนที่ไหนเลย