บทนำ รสนิยมทางเพศ (4)

“หึ...ฉันบอกแล้วไงว่าวันนี้จะพาเธอมาเล่นของเล่น”

            “มะ...ไม่เอา”

             นรารักษ์เริ่มหวาดกลัว เนื่องจากว่าเธอไม่เคยแม้แต่มีสัมพันธ์สวาทกับใครสักคนเดียว และต้องมาเจอเคย์เดนอีกเธอคงรับไม่ไหวอย่างแน่นอน

            “เอา...เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธมันทั้งนั้น ฉันจะทำให้เธอได้เรียนรู้เซ็กซ์แบบใหม่ และมันอาจจะเป็นแบบที่เธอชอบก็ได้...”

            “จะทำอะไร...อย่านะ”

ดวงตากลมโตมองอย่างหวาดกลัวเมื่อเคย์เดนกำลังเดินไปหยิบของเล่นชิ้นใหม่ที่ทำเอาเธอกลัวมากกว่าเดิม มันคือแส้ที่ปลายเป็นพู่ๆ จนคิดว่าถ้าเขาฟาดบนร่างกายของเธอมันคงเจ็บมาก

            “คุณจะตีน้ำตาลเหรอ ไม่เอานะ น้ำตาลกลัว”

            ดวงตาราวกับเหยี่ยวของเคย์เดนจ้องมองไปยังร่างเปล่าเปลือยของนรารักษ์อย่างปรารถนา ใครจะไปคิดว่าเด็กอายุสิบแปดปีอย่างเธอจะอวบอั๋นได้มากขนาดนี้ ยิ่งเห็นเนื้อขาวๆ ของเธอมันก็ทำเอาเขากลืนน้ำลายลงคอ และอยากจะรู้ว่าถ้าเกิดมีรอยแดง เพราะฝีมือของเขามันจะดีสักแค่ไหน

            “เจ็บนิดเดียวคนสวย แล้วคืนนี้เราจะสนุกสุดเหวี่ยงกัน”

            เปรี๊ยะ!!!

            ปลายแส้ที่อยู่ในมือของเคย์เดนฟาดไปที่ต้นขาของนรารักษ์ด้วยน้ำหนักมือที่ไม่แรงมาก แต่มันก็สร้างความเจ็บให้คนตัวเล็กได้เช่นเดียวกัน

            “อ๊า...” เสียงที่เปล่งออกมาแสดงถึงความเจ็บปวดของนรารักษ์กระตุ้นความต้องการของเคย์เดนเป็นอย่างมาก และแค่เสียงเล็กๆ ที่ร้องออกมานั้น ทำให้เขาเริ่มรับรู้บางอย่างได้

            มือหนาไม่รอช้าที่จะฟาดปลายแส้ไปบนหน้าท้องแบนราบของหญิงสาวอย่างพยายามเบามือมากที่สุด แต่ถึงจะเบามือแค่ไหน ผิวเนื้ออ่อนของนรารักษ์ก็แดงไปทั่ว จนเขาอดใจแทบไม่ได้

เคย์เดนปล่อยมือจากแส้ แล้วทำการปลดกางเกงขายาวของตัวเองออกด้วยความต้องการที่ไม่สามารถทนไหวอีกต่อไป เรือนร่างเล็กแต่เย้ายวนของนรารักษ์ทำเอาอารมณ์ของเขาขาดผึง

            “ยะ...อย่าทำอะไรน้ำตาล ขอร้อง...”

            “เก็บเสียงหวานๆ ของเธอไว้ครางดีกว่าน้ำตาล แม่งทำไมน่าเอาขนาดนี้วะ!!” แค่ได้เห็น และได้กลิ่นกายของสาวร่างบางก็ทำเอาเขาเสียการควบคุม ของเล่นที่กะจะเอามาใช้กับเธอแทบอยากจะเก็บแล้วเอานรารักษ์ให้จบๆ

            “อื้อ...อย่าค่ะ”

            เคย์เดนปลดกางเกงออกจนไม่เหลืออะไรปกปิดอีกต่อไป จากนั้นชายหนุ่มก็ก้าวขึ้นมาคร่อมร่างบอบบางบนเตียง จนนรารักษ์มองหน้าเขาอย่างหวาดกลัว เขาต่างจากที่เธอรู้จักและเห็นในชีวิตประจำวันเหลือเกิน

            “ยะ...อย่า”

            “อย่าอะไร อย่าเอาเธอน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ”

            “อย่าทำน้ำตาล น้ำตาลกลัว คุณปล่อยน้ำตาลไปเถอะนะคะ อย่าทำอะไรเลย...” เธอบอกชายร่างใหญ่ด้วยเสียงสั่นเพราะกลัวการกระทำแบบนี้ของเขาเหลือเกิน เขาเหมือนพวกซาดิสม์ เธอรู้ว่าบนโลกมีคนที่มีรสนิยมแบบนี้อยู่ แต่ไม่เคยเจอ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาเจอด้วยเช่นเดียวกัน เมื่อครู่จังหวะที่แส้ฟาดลงบนร่างกายเล็ก ทำเอาเธอทั้งแสบและเสียวอย่างประหลาด มันเป็นความรู้สึกเจ็บที่ตัวเองกลับชอบอย่างไม่เข้าใจเหมือนกัน

            “แค่จังหวะที่แส้ฟาดบนตัวเธอ ฉันก็รู้แล้วว่าเราเข้ากันได้” มุมปากของเคย์เดนยกยิ้มขึ้น เพราะเสียงครางหวานยามที่ตัวเองเอาแส้ฟาดมันบ่งบอกว่าเธอกำลังเจ็บและพึงพอใจ และนรารักษ์อาจจะเป็นคนที่มาเติมเต็มสิ่งที่เขาต้องการได้

            “คืออะไร”

            “เธอชอบให้ฉันทำรุนแรงยังไงล่ะ น้ำตาล...เธอชอบได้รับความเจ็บปวด ส่วนฉันชอบให้ความเจ็บปวด เราสองคนเข้ากันได้ดีเป็นไหนๆ”

            ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงใส่ร้ายว่าเธอเป็นพวกเสพติดความรุนแรง

            “อื้อ...”

            “งั้นคืนนี้เรามาลองดูกันคนสวย”

            มือหนาของเคย์เดนจับไปที่ปลายคางมนของนรารักษ์ให้หันมา พร้อมใช้มือกดที่คางอย่างแรง จากนั้นใบหน้าคมคายก็โน้มลงมามอบจูบให้กับคนที่นอนอยู่บนเตียงอย่างรวดเร็ว

            “อื้อ...”

            ฟันคมๆ ของเคย์เดนงับไปที่ริมฝีปากของนรารักษ์อย่างแรงจนเธอรับรู้ถึงความเจ็บ และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในปาก

            “อื้อ...”

            “เลือดเธอมันก็หวานดีนะ...” เลือดที่เกิดจากรอยแตกของริมฝีปากมันไปเลอะกับปากหยักของเคย์เดนด้วย และเขาก็รู้สึกชื่นชอบที่ปากของนรารักษ์แตกเพราะการกระทำของเขา

            “คุณมันโรคจิตคุณเคย์เดน!”

            “หึ...เธอรู้ไหม ตั้งแต่ฉันมีอะไรกับผู้หญิง เธอเป็นคนที่ฉันฟาดน้อยที่สุดแล้ว เพราะอะไรรู้ไหม...ก็เธอแม่งน่าเอาจนฉันแทบไม่อยากใช้อุปกรณ์มาปลุกเร้าความต้องการยังไงล่ะ แต่ถึงยังไงวันนี้ฉันจะต้องได้เอาเธอแรงๆ ด้วย!!”