เข้าสู่ระบบร่างกายของนรารักษ์คือสิ่งประหลาดที่เขาเพิ่งพบเจอ เพราะปกติจะต้องใช้อุปกรณ์เหล่านี้ในการทำริ้วทำรอยบนเรือนร่าง แต่กับนรารักษ์เขากลับอยากให้มีเพียงไม่กี่รอยก็พอ เพราะต่อไปร่างกายของเธอจะมีแค่รอยดูด และรอยฟันของเขาเท่านั้น
“อื้อ...น้ำตาลเป็นแค่คนใช้...อย่าทำแบบนี้” นรารักษ์วิงวอนเสียงสั่น เธอไม่ได้พร้อมจะมาเผชิญอะไรแบบนี้ เธอไม่คิดด้วยซ้ำว่าคนที่ภายนอกดูเย็นชา แต่ยามอยู่บนเตียง เขากลับกลายร่างเป็นคนละคน
“ใช่...เธอเป็นคนใช้ และตอนอยู่บนเตียงฉันก็เป็นเจ้านายของเธอเช่นเดียวกันน้ำตาล...งั้นก็ยอมฉันซะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้ก็นอนนิ่งๆ และเด้งรับกับจังหวะที่ฉันจะกระแทกใส่เธอเท่านั้นก็พอ”
ลมหายใจของนรารักษ์ขาดห้วงเมื่อสิ่งที่ชายหนุ่มบอกมันทำให้เธอคิดได้ว่าตัวเองหมดโอกาสหนีแล้ว เธอกำลังจะตกเป็นของเล่นของเขา และเป็นเหมือนเครื่องบำบัดเซ็กซ์ที่แสนวิปริตด้วยเช่นกัน
“มะ...ไม่”
“ร่างกายเธอเล็กมาก งั้นคืนนี้ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำแรงกับเธอ แต่เมื่อไรที่ร่างกายของเธอชินกับร่างกายของฉันแล้ว ถึงตอนนั้นถ้าเธอไม่คลานลงจากเตียงก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าเคย์เดน”
มือหนาของเคย์เดนจับเอ็นร้อนผ่าวที่ขยายใหญ่กว่าปกติเมื่อเห็นร่างกายสาว และไม่คิดว่าร่างกายของคนใต้ร่างจะมีอิทธิพลกับเขามากขนาดนี้
“ยะ...อย่า”
“ไม่ทันแล้วคนสวย...รู้ไหมว่าเมื่อก่อนฉันไม่คิดอยากได้เธอเลย เพราะเห็นว่าเธอยังเด็ก แต่พอเธอไม่มีอะไรติดตัวแบบนี้ โคตรน่าเอาฉิบหาย!” คำพูดแสนหยาบโลนถูกเคย์เดนสบถออกมาอย่างรุนแรงผิดกับบุคลิกแสนเย็นชาที่มักจะแสดงออกมาให้ได้เห็นอยู่เสมอ
“มะ...ไม่” ใบหน้าหวานส่ายไปมา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เคย์เดนในตอนนี้น่ากลัวมาก
“ลองสักหน่อย รับรองว่าฉันลีลาเด็ดกว่าผู้ชายที่ผ่านมาของเธออย่างแน่นอน” ด้วยความที่เข้าใจว่านรารักษ์อาจจะเคยมีสัมพันธ์กับชายอื่นมาบ้างแล้ว เพราะเด็กสาวเป็นคนสวย สวยชนิดที่ว่าดาราบางคนยังต้องอาย
“มะ...ไม่...น้ำตาลไม่...กรี๊ด!!”
นรารักษ์ยังไม่ทันได้พูดจบเอ็นร้อนที่พร้อมสู้ศึกของเคย์เดนก็กระแทกเข้าใส่โพรงสวยที่คับแน่นเต็มแรง และด้วยความที่ช่องทางรักมีน้ำหวานน้อยบวกกับความยิ่งใหญ่ของท่อนเนื้อ ทำให้เขาไม่สามารถเข้าไปได้ในคราเดียว
“เวรเอ๊ย! ครั้งแรกเหรอวะ” เคย์เดนสบถออกมาอย่างรุนแรง เขาไม่เคยนอนกับสาวบริสุทธิ์มาก่อน และตัวเองไม่เคยนอนกับสาวไทยเลยสักคนเดียว ซึ่งนรารักษ์เป็นคนแรกที่เขากระทำแทรกกายหนาเข้าไปแบบนี้
“อื้อ...คุณเคย์เดน น้ำตาลเจ็บ...” ใบหน้าหวานแดงซ่าน เพราะความเจ็บตรงช่องทางคับแคบของตัวเองที่กำลังโอบรอบความเป็นชาย ซึ่งมันเข้าไปแค่เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น เนื่องจากช่องทางของเธอมันเล็กเกินกว่าจะกระทุ้งเข้าไปคราวเดียวได้
“บ้าเอ๊ย...”
เขาไม่เคยนอนกับสาวพรหมจรรย์ เพราะรู้ว่าตัวเองนั้นเป็นคนมีความต้องการรุนแรงมากแค่ไหนยามอยู่บนเตียง แม้จะไม่ได้ถึงขั้นทำให้คู่นอนถึงกับเลือดตกยางออก แต่ความรุนแรงทางเพศแบบนี้สำหรับผู้หญิงทีไม่เคยต้องมือชายมาก่อนมันอาจจะรุนแรงถึงขั้นปางตายได้
“ออกไป...น้ำตาลเจ็บ” คนตัวเล็กบอกแล้วใช้มือข้างเดียวของตัวเองดันหน้าท้องแกร่งของเคย์เดนออก มันเจ็บจนเหมือนร่างกายจะฉีกขาดออกจากกัน ใบหน้าหวานเห่อร้อน เพราะความเจ็บที่สุดแสนจะทรมาน
เมื่อเห็นว่านรารักษ์กำลังทรมาน มือหนาของเคย์เดนเลื่อนไปปลดกุญแจที่กำลังคล้องข้อมือเล็กออกทันที ทำให้แขนน้อยๆ เป็นอิสระจากตรวนที่เขาสร้างขึ้น
ดวงตาคมจ้องมองรอบข้อมือบางที่มีรอยแดงเป็นปื้น ทำเอาร่างใหญ่อดใจสั่นไม่ได้ ทำไมนะ เขารู้สึกไม่อยากให้ร่างกายขาวๆ ของเธอมีรอยอะไรแบบนี้เลย ถ้ามันจะมีก็ต้องเกิดจากร่างกายของเขาเท่านั้น
“คุณคะ...น้ำตาลเจ็บ ขอร้องหยุดเถอะ เอามันออกไป” นรารักษ์วิงวอนขอความเห็นใจ มันยิ่งทำให้เคย์เดนมีอารมณ์มากขึ้น การได้ยินเสียงหวานๆ มันปลุกเร้าอารมณ์ของเขาดีเหลือเกิน
เคย์เดนนั่งรอสักพักลูกน้องก็หยิบของบางอย่างมาให้ มันเป็นถุงที่ใส่กล่องสมาร์ตโฟนกับแท็บเล็ต จนคาร์เตอร์สงสัยว่าพี่ชายจะให้คนซื้อมาทำไม“จะซื้อมาทำไม มีหลายเครื่องแล้วไม่ใช่เหรอ”“เอามาให้น้ำตาล...” เคย์เดนตอบนิ่งๆ จากนั้นก็ทำการเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพื่อเตรียมข้อมูลให้พร้อม“อ๋อ...เอามาให้เมีย”“ไม่ใช่เมีย แค่แม่ของลูก” เคย์เดนตอบแบบนั้น แต่คาร์เตอร์กลับอมยิ้ม เพราะรู้ว่าคนอย่างเคย์เดนเนี่ยจะพูดอะไรที่มันตรงกับใจนั้นยากเหลือเกิน“อ๋อ...แม่ของลูก...แล้วแม่ของลูกมีแฟนใหม่ได้ไหม”“มึงจะพูดอะไร!” เคย์เดนตวัดหางตามองน้องชายของตัวเองด้วยสายตาหงุดหงิด“แค่อยากถามดู น้ำตาลเองก็น่ารัก ถ้ามีแฟนใหม่น่าจะไม่ยากนะ เผลอๆ ได้แฟนดี น้องก็สบายไปด้วย” คาร์เตอร์พยายามพูดยั่วยุอารมณ์ของพี่ชายตัวเอง“คิดว่าฉันจะให้แม่นั่นหาผัวใหม่หรือไง ฝันไปเถอะ” กรามแกร่งของเคย์เดนขบเข้าหากันอย่างรุนแรงเมื่อน้องชายพูดเรื่องนี้ขึ้นมา“หึง...”“อะไร”“มึงหึงน้องเหรอ” คาร์เตอร์ถามย้ำอีกครั้งจนเคย์เดนเสหน้าไปทางอื่น เพราะไม่อยากให้ใครมาจับความรู้สึกของเขาได้“ใครหึง...ไม่มีทั้งนั้น กูแค่ไม่อยากให้ลูกตัวเองเรียกคนอื่นว่าพ่
“คุณแม่อย่าทิ้งหนูไปนะคะ หนูรักคุณแม่ม้ากมาก รักเท่าจักรวาลนี้เลย” จบคำพูดของลูกสาวทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับน้ำตาแตก เพราะเธอรับรู้ถึงความรักที่ลูกมีให้กับเธอ มันเต็มเปี่ยมจนเธอรู้สึกเจ็บ ถ้าวันหนึ่งเคย์เดนจะแยกเธอและลูกออกจากกัน “แม่ก็รักหนูมากนะคะ หนูคือทุกสิ่งทุกอย่างของแม่เลย แม่ไม่อยากให้หนูต้องเสียใจอะไร แม่อยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของหนูตลอดไปนะลูก” “คุณแม่ร้องไห้ทำไม” นิ้วน้อยๆ ทำการยกเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลออกมาของแม่ “น้องควีน” “คุณแม่ชอบแอบร้องไห้ น้องควีนเห็น คุณแม่ไม่ร้องนะคะ คุณแม่เก่งอยู่แล้ว” ด้วยความที่น้องควีนฉลาดเกินเด็ก ทำให้คำพูดคำจาดูโตกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน “แม่จะไม่ร้องไห้แล้วค่ะน้องควีน งั้นเดี๋ยวเราไปนอนพักผ่อนกันก่อนนะคะ บ่ายๆ ลุงคาร์เตอร์คงจะมาตาม” “ค่ะ” ร่างเล็กของน้องควีนกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง และไม่นานลูกสาวของเธอก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ซึ่งนรินดาก็ขึ้นไปนอนกอดลูกสาวแล้วผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย เคย์เดนเดินทางมาถึงรีสอร์ตหลังจากที่นรินดาและคาร์เตอร์มาถึงไม่เกินสามชั่วโมง ชา
นรินดาและน้องควีนเดินทางมาถึงรีสอร์ตในเครือโอเวนตัน ซึ่งที่นี่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่นาน อีกทั้งยังเป็นรีสอร์ตหรูระดับห้าดาวติดชายหาดที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา “น้ำตาลจะไปพักก่อนไหม เดี๋ยวพี่จะให้คนพาไป” “ค่ะ” “งั้นเดี๋ยวน้ำตาลตามพนักงานไปได้เลยนะ เดี๋ยวพี่ขอไปคุยงานก่อน” คาร์เตอร์บอกสาวร่างเล็ก ซึ่งนรินดาก็รับคำแล้วเดินจูงมือลูกสาวที่ทำท่าเหมือนจะง่วงนอนตลอดเวลา อาจจะเพราะเพลียที่ต้องขึ้นเครื่องบินเป็นครั้งแรก “ง่วงแล้วเหรอคะน้องควีน” “ค่ะคุณแม่...ง่วงมากเลย” มือน้อยขยี้ตาไปมาด้วยอาการสะลึมสะลือ จนกระทั่งจังหวะนั้นนรินดาก็บังเอิญชนเข้ากับร่างใหญ่ของใครบางคน ตุ๊บ!! “อุ๊ย” นรินดาร้องเสียงหลงเมื่อโดนชนจนไม่สามารถยืนทรงตัวที่พื้นได้อีกต่อไป แต่ยังดีที่มีมือหนาของใครบางคนมาประคองที่เอวบางเอาไว้ จนเธอไม่ต้องล้มหงายหลังลงไปกับพื้น “คุณแม่” “เป็นอะไรมากไหมครับ” เสียงภาษาอังกฤษที่ดังชัดเจน ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองและพบกับใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มต่างชาติคนหนึ่ง แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ใ
“ไปต่างจังหวัดค่ะ” “อะไรนะ!!” คำตอบของแม่บ้านเก่าแก่ของบ้านร้องบอก ทำเอาเคย์เดนถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจว่านรินดากับน้องควีนไปต่างจังหวัดทำไม อีกทั้งทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน “น้ำตาลกับน้องควีนไปต่างจังหวัดค่ะ พอดีเมื่อเช้าคุณคาร์เตอร์ให้คนเอารถมารับ” “ไอ้เตอร์เกี่ยวอะไรด้วย” “ป้าไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” ป้าจีตอบสิ่งตรงข้ามกับที่ตัวเองรู้ เพราะนางอยากดูปฏิกิริยาของเจ้าของบ้านว่าจะทำอย่างไร และมันเป็นไปตามคาด เคย์เดนกระแทกเท้าปึงปังขึ้นไปชั้นสองอย่างฉุนเฉียว “เฮ้อ...” ป้าจีมองหนุ่มรุ่นลูกแล้วส่ายหน้าไปมา เคย์เดนเมื่อรู้เรื่องที่นรินดาไปต่างจังหวัดก็งุ่นง่านขึ้นมาทันที จะโทรศัพท์หาเธอก็ไม่ได้ ในเมื่อเขาเป็นคนโยนโทรศัพท์เครื่องใหม่ของหญิงสาวทิ้งเมื่อสองวันก่อน ทำให้ตอนนี้ไม่สามารถติดต่อได้ แต่มีคนหนึ่งที่เขาติดต่อได้คือน้องชายฝาแฝดของตัวเอง ตู๊ด!! “ไอ้เตอร์! มึงเอาลูกกับเมียกูไปไหน” เสียงทุ้มกระแทกกระทั้นถามด้วยความหงุดหงิด (ถ้ามึงทำเสียงแบบนี้ กูก็ไม่บอกมึงหรอก) คนปลายสายบอกอ
ช่องทางรับบีบตัวอย่างรุนแรง ถึงแม้จะได้รับการปลดปล่อยไปแล้วก็ตาม แต่เขากลับปลุกไฟในตัวของเธอให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้งได้อย่างง่ายดาย มือหนาลูบไล้ที่ผิวสวยซึ่งมีรอยแดงจากเชือกเต็มไปหมด แต่ยังดีที่มันไม่ได้เป็นแผลจนน่ากลัว สองสามวันรอยเหล่านี้ก็จะหายเองตามธรรมชาติ เขาชอบเห็นยามที่คู่นอนร้องครวญครางออกมาอย่างเจ็บปวด ซึ่งสำหรับนรินดาก็เช่นเดียวกัน แต่เธอกลับพิเศษกว่านั้น เขาแทบไม่อยากเล่นของเล่นเหล่านั้น แต่อยากใช้มือของตัวเองทำรอยบนร่างกายของเธอมากกว่า ร่างเล็กสะดุ้งยามที่ปลายนิ้วลากไล้ไปที่ผิวซึ่งเกิดรอยของเธอ มันทั้งเจ็บและเสียวในเวลาเดียวกัน “อ๊า...น้ำตาล” เคย์เดนโน้มลงมาใช้ปากของตัวเองดูดดึงยอดถันสีหวานของนรินดา แต่ไม่ได้ขบกัดอย่างเช่นทุกครั้ง เนื่องจากร่างกายของเธอมันช้ำ เพราะน้ำมือของเขามามากพอแล้ว “อื้อ...” จ๊วบ! “อยากแตกในร่องของเธอจังน้ำตาล ฉันชอบอยู่ในร่องอุ่นๆ ของเธอแบบนี้” เสียงเคย์เดนแหบพร่า จากนั้นเขาก็ทำการกระแทกกระทั้นตัวตนหนาของตัวเองเข้าใส่คนตัวเล็กอย่างรุนแรง จนร่างบางสั่นคลอนไป
คำพูดอ่อนโยนของเคย์เดนมันคือสิ่งที่ทำให้นรินดาอดใจเต้นแรงไม่ได้ เขาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน จนเธออดสงสัยไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นเธออยากจะเก็บเวลานี้เอาไว้ให้นานที่สุด “คุณเคย์...” “จ๋า...” มือหนาจัดการแยกเรียวขาเล็กๆ ของนรินดาออกช้าๆ แล้วกดแนบมันกับที่นอนหนานุ่มเพื่อที่เขาจะได้เอากายใหญ่ของตัวเองไปแทรกระหว่างขาเรียวเล็กของเธอได้อย่างง่ายดายมากขึ้น “ไม่เอาแล้วค่ะ น้ำตาลไม่เอา” ใบหน้าหวานส่ายไปมาเพื่อต้องการปฏิเสธความต้องการของตัวเอง และไม่อยากเป็นผู้หญิงใจง่ายที่โอนอ่อนต่อสัมผัสที่อ่อนโยนของเขา ทั้งๆ ที่ความจริงเธอควรขัดขืนไม่ใช่ร้องเรียกหาเขาแบบนี้ “เอาครับ...เอาแรงๆ ด้วย อดใจไม่ไหวจริงๆ” “แต่คุณเคย์เอากับคนอื่นมาแล้ว น้ำตาลไม่อยากได้” เสียงหวานร้องบอกอย่างน้อยใจ “ไม่ได้เอาใครเลย ถ้าเอาแล้วจะกลับมาเอามาน้ำตาลทำไม...” เสียงทุ้มร้องบอกให้เธอมั่นใจ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่ได้มีอารมณ์กับมินนี่ด้วยซ้ำ “อื้อ...” “ไม่ได้เอาคนอื่นมาจริงๆ แล้วเอาน้ำตาลเลยได้ไหม ทนไม่ไหวแล้ว” ตอนนี้ต่อให้เอาอะไรมาฉ







