LOGIN“คุณคะ...น้ำตาลเจ็บ ขอร้องหยุดเถอะ เอามันออกไป” นรารักษ์วิงวอนขอความเห็นใจ มันยิ่งทำให้เคย์เดนมีอารมณ์มากขึ้น การได้ยินเสียงหวานๆ มันปลุกเร้าอารมณ์ของเขาดีเหลือเกิน
“เจ็บก็ต้องอดทนน้ำตาล...เพราะให้ตายยังไงคืนนี้ฉันก็จะไม่ปล่อยเธอไปเด็ดขาด!” ชายหนุ่มบอกแล้วจัดการโน้มลงมาขบกัดที่ยอดอกสีหวาน ขณะที่มือหนาทำการถอดเสื้อที่ค้างอยู่ตรงข้อมือของนรารักษ์ออกทันที
“อื้อ...”
ฟันคมๆ ที่ขบงับลงมาบนยอดถันแข็งเป็นไตของคนตัวเล็ก มันแรงมากจนนรารักษ์ขบเม้มริมฝีปากที่เพิ่งแตกเพราะการกระทำของชายหนุ่มเมื่อครู่อีกครั้ง
“อ๊า...”
สาวร่างบางร้องครางออกมาอย่างหน้าไม่อาย เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แทนที่จะผลักไสเขาที่มอบความเจ็บปวดให้ แต่กลับชื่นชอบที่มันทั้งเจ็บและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน
“เธอชอบ...ฉันรู้น้ำตาล...”
ปากหยักดูดลงไปที่ลำคอระหงจนมันห้อเลือด และนี่คือสิ่งที่เขาต้องการ ร่างกายของนรารักษ์ต้องเต็มไปด้วยรอยรักที่เขาฝากเอาไว้ให้กับเธอ
“อื้อ...เจ็บ”
“เจ็บแล้วเสียวไหม...บอกมาสิ” มาเฟียหนุ่มยังไม่ได้ขยับกายที่อยู่ในร่างกายของหญิงสาว เพราะอยากให้เธอเสียวจนต้องปล่อยน้ำในกายออกมา ถึงตอนนั้นเขาก็จะสามารถกระแทกตัวตนเข้าหาเธอได้เร็วและแรงมากขึ้น
“มะ...ไม่” นรารักษ์กัดริมฝีปากของตัวเอง เมื่อเธอรับความเจ็บทั้งสองทาง ทั้งเบื้องล่างกับฟันคมๆ ของเคย์เดนที่ทั้งดูดทั้งกัดเนื้อตัวของเธอจนมันเกิดรอยแดงเต็มไปหมด
“แต่ข้างล่างของเธอแฉะแล้วนะ”
เมื่อเห็นว่าร่างกายสาวมีปฏิกิริยาตอบสนอง เคย์เดนก็ไม่รอช้าที่จะกดย้ำตัวตนหนาเข้าใส่โพรงสาวจนมันเข้าไปสุดทาง
“อ๊า...อร้าง...” นรารักษ์ร้องออกมาเสียงดังลั่นแข่งกับเสียงฟ้าฝนข้างนอก
“เสียวจนจะขาดใจ แต่ปากบอกไม่ใช่...หึ...”
ร่างใหญ่ของเคย์เดนชันกายสูงขึ้นเพื่อมาอยู่ในท่าคุกเข่า แล้วมองร่างเล็กซึ่งนอนหงายอยู่บนเตียง ร่างกายของนรารักษ์ตอนนี้มันแดงช้ำไปทั่ว ทั้งรอยฟัน รอยดูด รวมถึงรอยแส้ที่ฟาดลงบนต้นขาและหน้าท้องของหญิงสาว
“อื้อ...”
สาวร่างเล็กมองร่างใหญ่ของเคย์เดนที่กำลังเอื้อมมือมาจับที่เอวบาง เพื่อกระหน่ำบทรักเข้าใส่กลีบบางอย่างรุนแรงจนเธอทั้งเจ็บทั้งเสียวในเวลาเดียวกัน
“เรียกฉันว่าเคย์สิน้ำตาล...” ชื่อเล่นซึ่งเขาให้เฉพาะคนที่สนิทๆ เท่านั้นเรียก แต่เพื่อนมันไม่ค่อยชอบเรียกหรอก เพราะพวกนั้นบอกสั้นไป
“อื้อ...คุณเคย์”
เสียงหวานร้องเรียกเคย์เดน จนชายหนุ่มกระหยิ่มยิ้มออกมาเมื่อหญิงสาวเรียกร้องหาเขา เขาเริ่มติดใจยายตัวเล็กนี่ จนอยากจะเก็บเป็นเมียลับๆ เอาไว้ปลดปล่อยยามที่ต้องการ หรือบางครั้งอาจจะทุกวันเสียแล้ว อีกทั้งนรารักษ์ยังสดใหม่จนเขาไม่คิดจะแบ่งเธอให้กับใครอีก
“ใช่...เธอต้องเรียกฉันอย่างนั้นน้ำตาล ต่อไปนี้ฉันเป็นเจ้าของร่างกายนี้ของเธอ และเธอจงจำเอาไว้ว่าชีวิตนี้ของเธอมีฉันเพียงคนเดียวที่ทำอย่างนี้ได้!”
มือหนาของเคย์เดนรวบผมยาวสวยไปข้างหลังจนใบหน้าหวานเชิดขึ้น เคย์เดนก้มลงเพื่อบดจูบบนปากเรียวเล็ก เรียวลิ้นหนาค่อยๆ แทรกเข้าไปในโพรงปากหวาน ร่างกายของนรารักษ์เหมือนของหวานที่เขาชื่นชอบ เธอเดียงสา แต่กลับรองรับความต้องการได้อย่างเต็มเปี่ยม
“อื้อ...”
ปากที่โดนกดย้ำทำเอานรารักษ์หายใจแทบไม่ทัน เมื่อเคย์เดนสูบเอาลมหายใจของเธอไปจนหมด จนแทบหายใจไม่ออก
“อื้อ...”
“ปากนุ่มเป็นบ้า ถ้าได้เอามาอมคว...คงจะรู้สึกดี” เคย์เดนผละออกจากปากเรียวเล็กแล้วหยัดกายขึ้นมานั่งคุกเข่าตามเดิม มือหนาก็จัดการพลิกร่างเล็กของนรารักษ์ให้คว่ำหน้ากับที่นอน จนเธอใจหายวาบ ตอนนี้หญิงสาวไม่รู้แล้วว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรอีก
ไม่ถึงนาทีมือหนาของเคย์เดนก็เอื้อมมาผูกผ้าปิดตาให้กับนรารักษ์ พร้อมกับกระซิบข้างใบหูเล็กจนเธอเสียวซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย
“เวลาปิดตา สัมผัสอื่นในร่างกายจะรับรู้ได้ดีขึ้น...รู้ไหม” เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไปด้วยความดุดันทำเอานรารักษ์ที่มองไม่เห็นอะไร แต่ก็สัมผัสได้ถึงฝ่ามือหยาบกร้านที่กำลังรั้งสะโพกกลมกลึงให้ยกขึ้นสูง
“อ๊ะ...”
ไม่ทันขาดคำท่อนเนื้ออันใหญ่ของเคย์เดนก็แทรกเข้ามาในกายสาวเต็มแรง ทำให้มันเข้าไปในโพรงนุ่มจนสุดทาง สาวร่างเล็กเจ็บจุกไปถึงท้องน้อย มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่น แทนที่เธอจะดึงผ้าปิดตาออกเพราะมือเป็นอิสระ แต่ด้วยความอยากรู้ทำให้นรารักษ์ไม่ทำอย่างนั้น เธอปล่อยให้เจ้านายของตัวเองกระแทกกระทั้นเข้ามาในกายสาวอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดทำเอาร่างกายของเธอสั่นสะท้านจนแทบจะขาดใจ
เพียะ!! เพียะ!! เพียะ!!
มือหนาของเคย์เดนฟาดไปที่บั้นท้ายงามงอนของนรารักษ์อย่างแรงตามอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นจนแทบจะระเบิดออกมา ร่างกายสาวทำให้เขาชื่นชอบมากกว่าผู้หญิงคนไหน ทั้งๆ ที่เธอไม่ตรงสเปกของเขาเลยสักอย่าง ทั้งตัวเล็ก ร่างบาง จับทีตัวแทบปลิว แต่ยามอยู่บนเตียงกลับสามารถรับแรงอารมณ์ของเขาได้เป็นอย่างดี
กึก! กึก! กึก!
สายตาดุกร้าวจ้องมองเอ็นร้อนที่กำลังผลุบเข้าออกในกายสาวด้วยความพึงพอใจ บั้นท้ายกลมกลึงที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากฝีมือของเขามันช่างเป็นภาพที่ทำเอาใจแกร่งสั่นไหวระรัว และคิดเอาไว้แล้วว่านรารักษ์จะต้องเป็นผู้หญิงของเขาไปจนกว่าเขาจะเบื่อเธอนั่นแหละ
ท่อนเนื้อแข็งร้อนกระหน่ำบทรักเข้าใส่ในโพรงสวยอย่างแรง เพราะอยากจะส่งจังหวะสุดท้ายของตัวเองเข้าไปในร่างกายของนรารักษ์
“จะแตกหรือยังคนสวย...”
“คือคุณเคย์...น้ำตาลเสียว...น้ำตาลเป็นอะไรไม่รู้”
เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อรับรู้ถึงบางอย่างที่วูบวาบอยู่ในช่องท้อง จนกระทั่งเธอกรีดร้องออกมาสุดเสียงแข่งกับเสียงฝน
“กรี๊ด!!”
ใบหน้าหวานปล่อยลู่ไปกับที่นอนนุ่ม แม้บั้นท้ายจะยังลอยสูง เพราะมือหนาของเคย์เดน เสียงเนื้อกระทบเนื้ออย่างรุนแรงจนคนตัวเล็กหอบหายใจถี่รัว
“อ๊ะ...แน่นฉิบหาย” เคย์เดนสบถออกมาเมื่อช่องทางคับแคบของนรารักษ์ทำเอาเขาอยากแตกระส่ำในกายสาว เพราะความสดใหม่ ทำให้ชายร่างใหญ่หลงลืมที่จะป้องกันตัวเองอย่างเช่นทุกครั้ง
“อื้อ...”
“โอ้ว...” เสียงทุ้มคำรามออกมาอย่างรุนแรง จากนั้นก็ปลดปล่อยสายธารสีขาวขุ่นของตัวเองเข้าใส่ช่องทางรักของนรารักษ์อย่างไม่มียั้ง
“กรี๊ด...” นรารักษ์กรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อรับรู้ถึงความอุ่นร้อนที่ไหลเข้าสู่ร่างกายสาว ความรู้สึกเสียวซ่านที่เขาเป็นผู้สอน และเธอเพิ่งเคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก
“นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป...ร่างกายของเธอเป็นของฉันน้ำตาล และฉันเป็นเจ้านายของเธอตลอดไป ถ้าฉันยังไม่เบื่อ เธอไม่มีสิทธิ์หนีไปจากฉัน”
เคย์เดนนั่งรอสักพักลูกน้องก็หยิบของบางอย่างมาให้ มันเป็นถุงที่ใส่กล่องสมาร์ตโฟนกับแท็บเล็ต จนคาร์เตอร์สงสัยว่าพี่ชายจะให้คนซื้อมาทำไม“จะซื้อมาทำไม มีหลายเครื่องแล้วไม่ใช่เหรอ”“เอามาให้น้ำตาล...” เคย์เดนตอบนิ่งๆ จากนั้นก็ทำการเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพื่อเตรียมข้อมูลให้พร้อม“อ๋อ...เอามาให้เมีย”“ไม่ใช่เมีย แค่แม่ของลูก” เคย์เดนตอบแบบนั้น แต่คาร์เตอร์กลับอมยิ้ม เพราะรู้ว่าคนอย่างเคย์เดนเนี่ยจะพูดอะไรที่มันตรงกับใจนั้นยากเหลือเกิน“อ๋อ...แม่ของลูก...แล้วแม่ของลูกมีแฟนใหม่ได้ไหม”“มึงจะพูดอะไร!” เคย์เดนตวัดหางตามองน้องชายของตัวเองด้วยสายตาหงุดหงิด“แค่อยากถามดู น้ำตาลเองก็น่ารัก ถ้ามีแฟนใหม่น่าจะไม่ยากนะ เผลอๆ ได้แฟนดี น้องก็สบายไปด้วย” คาร์เตอร์พยายามพูดยั่วยุอารมณ์ของพี่ชายตัวเอง“คิดว่าฉันจะให้แม่นั่นหาผัวใหม่หรือไง ฝันไปเถอะ” กรามแกร่งของเคย์เดนขบเข้าหากันอย่างรุนแรงเมื่อน้องชายพูดเรื่องนี้ขึ้นมา“หึง...”“อะไร”“มึงหึงน้องเหรอ” คาร์เตอร์ถามย้ำอีกครั้งจนเคย์เดนเสหน้าไปทางอื่น เพราะไม่อยากให้ใครมาจับความรู้สึกของเขาได้“ใครหึง...ไม่มีทั้งนั้น กูแค่ไม่อยากให้ลูกตัวเองเรียกคนอื่นว่าพ่
“คุณแม่อย่าทิ้งหนูไปนะคะ หนูรักคุณแม่ม้ากมาก รักเท่าจักรวาลนี้เลย” จบคำพูดของลูกสาวทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับน้ำตาแตก เพราะเธอรับรู้ถึงความรักที่ลูกมีให้กับเธอ มันเต็มเปี่ยมจนเธอรู้สึกเจ็บ ถ้าวันหนึ่งเคย์เดนจะแยกเธอและลูกออกจากกัน “แม่ก็รักหนูมากนะคะ หนูคือทุกสิ่งทุกอย่างของแม่เลย แม่ไม่อยากให้หนูต้องเสียใจอะไร แม่อยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของหนูตลอดไปนะลูก” “คุณแม่ร้องไห้ทำไม” นิ้วน้อยๆ ทำการยกเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลออกมาของแม่ “น้องควีน” “คุณแม่ชอบแอบร้องไห้ น้องควีนเห็น คุณแม่ไม่ร้องนะคะ คุณแม่เก่งอยู่แล้ว” ด้วยความที่น้องควีนฉลาดเกินเด็ก ทำให้คำพูดคำจาดูโตกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน “แม่จะไม่ร้องไห้แล้วค่ะน้องควีน งั้นเดี๋ยวเราไปนอนพักผ่อนกันก่อนนะคะ บ่ายๆ ลุงคาร์เตอร์คงจะมาตาม” “ค่ะ” ร่างเล็กของน้องควีนกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง และไม่นานลูกสาวของเธอก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ซึ่งนรินดาก็ขึ้นไปนอนกอดลูกสาวแล้วผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย เคย์เดนเดินทางมาถึงรีสอร์ตหลังจากที่นรินดาและคาร์เตอร์มาถึงไม่เกินสามชั่วโมง ชา
นรินดาและน้องควีนเดินทางมาถึงรีสอร์ตในเครือโอเวนตัน ซึ่งที่นี่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่นาน อีกทั้งยังเป็นรีสอร์ตหรูระดับห้าดาวติดชายหาดที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา “น้ำตาลจะไปพักก่อนไหม เดี๋ยวพี่จะให้คนพาไป” “ค่ะ” “งั้นเดี๋ยวน้ำตาลตามพนักงานไปได้เลยนะ เดี๋ยวพี่ขอไปคุยงานก่อน” คาร์เตอร์บอกสาวร่างเล็ก ซึ่งนรินดาก็รับคำแล้วเดินจูงมือลูกสาวที่ทำท่าเหมือนจะง่วงนอนตลอดเวลา อาจจะเพราะเพลียที่ต้องขึ้นเครื่องบินเป็นครั้งแรก “ง่วงแล้วเหรอคะน้องควีน” “ค่ะคุณแม่...ง่วงมากเลย” มือน้อยขยี้ตาไปมาด้วยอาการสะลึมสะลือ จนกระทั่งจังหวะนั้นนรินดาก็บังเอิญชนเข้ากับร่างใหญ่ของใครบางคน ตุ๊บ!! “อุ๊ย” นรินดาร้องเสียงหลงเมื่อโดนชนจนไม่สามารถยืนทรงตัวที่พื้นได้อีกต่อไป แต่ยังดีที่มีมือหนาของใครบางคนมาประคองที่เอวบางเอาไว้ จนเธอไม่ต้องล้มหงายหลังลงไปกับพื้น “คุณแม่” “เป็นอะไรมากไหมครับ” เสียงภาษาอังกฤษที่ดังชัดเจน ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองและพบกับใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มต่างชาติคนหนึ่ง แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ใ
“ไปต่างจังหวัดค่ะ” “อะไรนะ!!” คำตอบของแม่บ้านเก่าแก่ของบ้านร้องบอก ทำเอาเคย์เดนถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจว่านรินดากับน้องควีนไปต่างจังหวัดทำไม อีกทั้งทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน “น้ำตาลกับน้องควีนไปต่างจังหวัดค่ะ พอดีเมื่อเช้าคุณคาร์เตอร์ให้คนเอารถมารับ” “ไอ้เตอร์เกี่ยวอะไรด้วย” “ป้าไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” ป้าจีตอบสิ่งตรงข้ามกับที่ตัวเองรู้ เพราะนางอยากดูปฏิกิริยาของเจ้าของบ้านว่าจะทำอย่างไร และมันเป็นไปตามคาด เคย์เดนกระแทกเท้าปึงปังขึ้นไปชั้นสองอย่างฉุนเฉียว “เฮ้อ...” ป้าจีมองหนุ่มรุ่นลูกแล้วส่ายหน้าไปมา เคย์เดนเมื่อรู้เรื่องที่นรินดาไปต่างจังหวัดก็งุ่นง่านขึ้นมาทันที จะโทรศัพท์หาเธอก็ไม่ได้ ในเมื่อเขาเป็นคนโยนโทรศัพท์เครื่องใหม่ของหญิงสาวทิ้งเมื่อสองวันก่อน ทำให้ตอนนี้ไม่สามารถติดต่อได้ แต่มีคนหนึ่งที่เขาติดต่อได้คือน้องชายฝาแฝดของตัวเอง ตู๊ด!! “ไอ้เตอร์! มึงเอาลูกกับเมียกูไปไหน” เสียงทุ้มกระแทกกระทั้นถามด้วยความหงุดหงิด (ถ้ามึงทำเสียงแบบนี้ กูก็ไม่บอกมึงหรอก) คนปลายสายบอกอ
ช่องทางรับบีบตัวอย่างรุนแรง ถึงแม้จะได้รับการปลดปล่อยไปแล้วก็ตาม แต่เขากลับปลุกไฟในตัวของเธอให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้งได้อย่างง่ายดาย มือหนาลูบไล้ที่ผิวสวยซึ่งมีรอยแดงจากเชือกเต็มไปหมด แต่ยังดีที่มันไม่ได้เป็นแผลจนน่ากลัว สองสามวันรอยเหล่านี้ก็จะหายเองตามธรรมชาติ เขาชอบเห็นยามที่คู่นอนร้องครวญครางออกมาอย่างเจ็บปวด ซึ่งสำหรับนรินดาก็เช่นเดียวกัน แต่เธอกลับพิเศษกว่านั้น เขาแทบไม่อยากเล่นของเล่นเหล่านั้น แต่อยากใช้มือของตัวเองทำรอยบนร่างกายของเธอมากกว่า ร่างเล็กสะดุ้งยามที่ปลายนิ้วลากไล้ไปที่ผิวซึ่งเกิดรอยของเธอ มันทั้งเจ็บและเสียวในเวลาเดียวกัน “อ๊า...น้ำตาล” เคย์เดนโน้มลงมาใช้ปากของตัวเองดูดดึงยอดถันสีหวานของนรินดา แต่ไม่ได้ขบกัดอย่างเช่นทุกครั้ง เนื่องจากร่างกายของเธอมันช้ำ เพราะน้ำมือของเขามามากพอแล้ว “อื้อ...” จ๊วบ! “อยากแตกในร่องของเธอจังน้ำตาล ฉันชอบอยู่ในร่องอุ่นๆ ของเธอแบบนี้” เสียงเคย์เดนแหบพร่า จากนั้นเขาก็ทำการกระแทกกระทั้นตัวตนหนาของตัวเองเข้าใส่คนตัวเล็กอย่างรุนแรง จนร่างบางสั่นคลอนไป
คำพูดอ่อนโยนของเคย์เดนมันคือสิ่งที่ทำให้นรินดาอดใจเต้นแรงไม่ได้ เขาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน จนเธออดสงสัยไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นเธออยากจะเก็บเวลานี้เอาไว้ให้นานที่สุด “คุณเคย์...” “จ๋า...” มือหนาจัดการแยกเรียวขาเล็กๆ ของนรินดาออกช้าๆ แล้วกดแนบมันกับที่นอนหนานุ่มเพื่อที่เขาจะได้เอากายใหญ่ของตัวเองไปแทรกระหว่างขาเรียวเล็กของเธอได้อย่างง่ายดายมากขึ้น “ไม่เอาแล้วค่ะ น้ำตาลไม่เอา” ใบหน้าหวานส่ายไปมาเพื่อต้องการปฏิเสธความต้องการของตัวเอง และไม่อยากเป็นผู้หญิงใจง่ายที่โอนอ่อนต่อสัมผัสที่อ่อนโยนของเขา ทั้งๆ ที่ความจริงเธอควรขัดขืนไม่ใช่ร้องเรียกหาเขาแบบนี้ “เอาครับ...เอาแรงๆ ด้วย อดใจไม่ไหวจริงๆ” “แต่คุณเคย์เอากับคนอื่นมาแล้ว น้ำตาลไม่อยากได้” เสียงหวานร้องบอกอย่างน้อยใจ “ไม่ได้เอาใครเลย ถ้าเอาแล้วจะกลับมาเอามาน้ำตาลทำไม...” เสียงทุ้มร้องบอกให้เธอมั่นใจ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่ได้มีอารมณ์กับมินนี่ด้วยซ้ำ “อื้อ...” “ไม่ได้เอาคนอื่นมาจริงๆ แล้วเอาน้ำตาลเลยได้ไหม ทนไม่ไหวแล้ว” ตอนนี้ต่อให้เอาอะไรมาฉ







