บทที่ 1 โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง (1)

บทที่ 1

โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง

            “วันนี้จะไปช่วยงานพี่วาดเหรอ...” เสียงทุ้มของ ‘คินน์ เลวิส’ พี่ชายคนสนิทของนรินดา เธอรู้จักเขาเมื่อสี่ปีก่อน ผู้ชายที่แสนดี ดีจนเธอไม่เคยคิดกล้าเทียบอะไรกับเขาเลยสักนิดเดียว

            “ค่ะ...วันนี้น้ำตาลรบกวนพี่คินน์หน่อยนะคะเรื่องน้องควีน” เสียงหวานของ ‘นรินดา อนันติยา’ หรือชื่อเดิมของเธอคือนรารักษ์ เธอจำต้องเปลี่ยนทุกอย่างเพื่อหลบซ่อนตัวเองอยู่ในอีกมุม เพื่อไม่ให้ใครบางคนตามหาตัวของเธอเจอ เพราะรู้ดีว่าถ้าเจอกับเขาเมื่อไร ชีวิตแสนสงบสุขของตัวเธอจะไม่มีอีกต่อไป

            “ได้สิ...ให้เลี้ยงน้องควีนเป็นเดือนพี่ก็ช่วยได้”

            คินน์เป็นหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าที่ถอดแบบของความเป็นลูกครึ่ง ทำให้เขาเป็นคนที่น่ามองเป็นไหนๆ ตอนนี้ชายหนุ่มเป็นเจ้าของร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างหรูหรา และมีแต่เหล่าบรรดาคนรวยๆ มาใช้บริการ ในขณะที่เธอทำหน้าที่เป็นเพียงผู้จัดการร้านเท่านั้น

            “ดูแลตัวเองด้วยนะ”

            “ค่ะ...”

            “งั้นพี่ไม่กวนแล้ว ไปเล่นกับน้องควีนดีกว่า”

คินน์บอกแล้วเดินออกจากห้องของนรินดาไป ซึ่งหญิงสาวมองตามแล้วรู้สึกใจสั่น ทำไมนะ หัวใจของเธอถึงไม่เคยรักผู้ชายคนนี้เลย ทั้งๆ ที่เขาดีกับเธอเหลือเกิน ดีจนไม่รู้ว่าจะตอบแทนคินน์ยังไงหมด มันไม่ใช่เพราะผู้หญิงชอบคนเลวอะไรหรอก แต่มันคือความรักฝังใจที่ยากจะลืม ต่อให้ผู้ชายคนนั้นทำร้ายหนักหนาสาหัสแค่ไหน แต่หัวใจเจ้ากรรมก็ยังคงรักเขาไม่เปลี่ยนแปลง และการได้เห็นหน้าลูกสาวอย่าง ‘คาริสา’ หรือ ‘น้องควีน’ มันยิ่งทำให้เธอคิดถึงพ่อของลูก และชายหนุ่มคงไม่ชอบใจแน่ๆ ถ้ารู้ว่าเธอแอบมีลูกกับเขา

            ความลับที่นรินดาพยายามปกปิดมาตลอดสี่ปี หลังหนีหายไปจากเคย์เดน ผู้ชายใจร้ายคนนั้น คนที่ทำให้เธอต้องเจ็บเจียนตาย ชีวิตที่อยู่กับเขามันไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงที่มีเอาไว้สนองความต้องการเท่านั้น ถ้าวันนั้นเธอไม่ตัดสินใจหนีออกมา วันนี้คงไม่มีลูกสาวที่น่ารักอย่างน้องควีน

            “ทำไมนะ...ทำไมฉันถึงลืมคนเลวๆ อย่างคุณไม่ได้ คุณเคย์เดน...” น้ำตาสาวไหลออกมาทั้งๆ ที่เธอพยายามอดทนกับทุกสิ่งทุกอย่าง

            ร่างเล็กของนรินดาเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง และเมื่อออกมาก็พบกับร่างสูงของคินน์ที่กำลังเล่นกับลูกสาวสุดที่รักของเธออยู่ที่ในห้องโถง

            บ้านหลังนี้เป็นบ้านกลางเก่ากลางใหม่ชั้นเดียวซึ่งเกิดมาจากน้ำพักน้ำแรงของเธอ แม้มันจะหลังเล็ก แต่อย่างน้อยมันก็อบอุ่นมากกว่าบ้านหลังใหญ่แต่อ้างว้าง บ้านที่ไม่มีแม้แต่ความสุข

            “จะไปแล้วเหรอน้ำตาล...” คินน์ที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับน้องควีน ลูกสาวเพียงคนเดียวของนรินดาเอ่ยถาม

            “ค่ะ...ไว้ค่ำๆ น้ำตาลไปรับน้องควีนที่บ้านพี่คินน์นะคะ”

            “ไม่เป็นไร เดี๋ยวไว้ถ้าน้ำตาลกลับมาบอกพี่นะ พี่จะพาน้องควีนมาส่ง...”

            แม้บ้านของเขาและนรินดาจะอยู่ไม่ไกล แต่ตนไม่อยากให้สาวร่างเล็กต้องเหนื่อยกับการวนไปวนกลับเพื่อมารับลูก อีกทั้งเพราะตนรับรู้ว่างานที่หญิงสาวรับมันก็เหนื่อยมากแค่ไหน

            “ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้พี่คินน์ น้ำตาลแย่แน่เลย” เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยใบหน้าหวานเปื้อนยิ้ม เธออยากรักเขาเหลือเกิน อยากมาก แต่มันติดที่หัวใจไม่สามารถสลัดใครอีกคนออกไปได้ เธอรับรู้มาตลอดว่าคินน์รู้สึกอย่างไรกับเธอ เพียงแต่เธอให้เขามากกว่าพี่น้องไม่ได้จริงๆ แม้จะมีหลายอย่างไม่อยากรบกวน แต่คินน์มักจะเป็นคนแรกที่เข้ามาให้การช่วยเหลือเธอตลอดเวลา

            “ไม่เป็นอะไรเลย สำหรับพี่  อะไรที่ช่วยน้ำตาลได้ พี่ก็พร้อมจะช่วยทุกอย่างนะ ว่าแต่รีบไปเถอะ เดี๋ยวจะสายเอา...”

            “ค่ะ...งั้นแม่ไปก่อนนะคะคนสวย” นรินดาโน้มตัวก้มลงมาหอมแก้มลูกสาวคนสวยของตัวเองฟอดใหญ่

            ฟอด!

            ใบหน้าสวยถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อที่เห็นทีไรก็นึกถึงแต่หน้าของผู้ชายคนนั้น ผู้ชายใจร้ายที่เธอไม่อยากจะให้อภัย และเขายังเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวมากที่สุดคนหนึ่ง

            “ค่ะ...รีบกลับมานะคะ” คนตัวเล็กบอกน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว จากนั้นก็ส่งยิ้มที่มีลักยิ้มมาให้ผู้เป็นแม่ ลักยิ้มเหมือนผู้ชายคนนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่บนใบหน้าหวานของลูกสาวก็คือทุกสิ่งที่อยู่บนหน้าของเขา จนเธอกลัว กลัวว่าถ้าเขาเจอลูก เขาจะทำร้ายหรือแย่งลูกไปจากเธอ