ตอนที่ 3 ท่านหญิงหยี่ซิน 1

ชินอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ประกาศก้องถึงบุญคุณช่วยชีวิตใหญ่เทียมฟ้าและความดีความชอบของนางต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ ยังมีพิธีแต่งตั้งอย่างเกรียงไกรสมเกียรติเพื่อให้ข้าราชบริพารรวมถึงไพร่ฟ้าได้ประจักษ์และเป็นพยานทั้งโจษจันเนิ่นนาน

วันนั้นนางรู้สึกประหนึ่งกำลังยืนอยู่บนสวรรค์ มีแต่เสียงชื่นชมไม่ขาดสาย ถูกขนานนามว่านางฟ้าตัวน้อยแห่งต้าเจิ้ง

ต่อมานางได้รับการดูแลอย่างดีเพราะเป็นถึงผู้มีพระคุณของเจ้าแห่งวังอ๋อง ได้รับตำแหน่งเป็นถึงท่านหญิงบุตรีบุญธรรมในชินอ๋อง

นางมีนามใหม่ว่า หยี่ซิน

เจิ้งเทียนฉีผู้นี้เป็นถึงพระเชษฐาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน  ส่วนพระชายาและบุตรตายไปจากการคลอดยากเมื่อหลายปีก่อน

ชินอ๋องผู้นี้มีอำนาจค้ำฟ้าและมีคุณธรรมสูงส่ง เดิมทีควรเป็นถึงราชัน ทว่าเขากลับผลักดันน้องชายขึ้นบัลลังก์แทน

เขาไม่สนใจขั้วอำนาจใดๆ ไม่พาตัวเองเข้าไปพัวพันกับการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในราชสำนัก ครองตัวโดดเดี่ยวไม่รับกระทั่งอนุชายาหรือแต่งชายาคนใหม่เพื่อเชื่อมสกุลกับตระกูลใด เขาอยู่กับอำนาจดั้งเดิมที่มีมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เพิ่มอำนาจใหม่  ทำตัวเป็นเพียงอ๋องเฒ่าไร้ความสามารถผู้หนึ่ง

ฮ่องเต้จึงทั้งเคารพรักและใส่ใจพี่ชายคนนี้มาก

อีกทั้งเมื่อมีเหตุการณ์ที่เจิ้งเทียนฉีเกิดอุบัติเหตุที่หุบเขาเหลิ่งซานพลัดตกหน้าผาจนขาหักทั้งสองข้าง กระทั่งต้องนั่งบนเก้าอี้ล้อเลื่อนตลอดเวลา ฮ่องเต้ก็ยิ่งไว้วางใจเขามากขึ้น

มีคำกล่าวไว้ว่าบุญคุณเพียงหยดน้ำพึงตอบแทนเท่าน้ำพุ แม้แค้นเคืองพอกล้ำกลืนให้อภัยแต่บุญคุณไม่อาจไม่ทดแทน

จากเหตุการณ์บาดเจ็บและได้รับการช่วยเหลือครานั้น พระคุณช่วยชีวิตมิอาจลืมเลือนแม้ขณะจิต เจิ้งเทียนฉีจึงตัดสินใจรับตัวซือเร่อมาชุบเลี้ยงเป็นบุตรสาวบุญธรรม ดูแลทะนุถนอมและประคบประหงมอย่างดีประดุจไข่มุกในอุ้งมือ รักใคร่ไม่ต่างจากบุตรสาวแท้ๆ

ซือเร่อเองก็ดูแลเจิ้งเทียนฉีที่นั่งเก้าอี้เข็นอย่างดีเช่นกัน    นางรักและเคารพท่านอ๋องไม่ต่างจากบิดาแท้ๆ ทั้งเชื่อฟังคำอบรมสั่งสอนเป็นอย่างดี มีวาจากิริยานุ่มนวลอ่อนโยนเหมาะสม       

ภาพของชายวัยกลางคนกับเด็กหญิงตัวน้อยที่คอยดูแลกันและกันไม่ห่างจึงเป็นที่ชินตาของผู้คนยาวนานถึงห้าปีแล้ว   

อันบุญกุศลทั้งหลาย กตัญญูต้องมาก่อน แคว้นต้าเจิ้งจึงให้ความสำคัญกับคำว่ากตัญญูรู้คุณเป็นอันดับหนึ่ง

บุคคลตั้งแต่เชื้อพระวงศ์ลงมาถึงชนชั้นชาวบ้านธรรมดา ล้วนคำนึงถึงคำว่าผู้มีพระคุณไม่อาจเนรคุณเป็นที่ตั้ง

ไม่ว่าจะเป็นบุพการีที่เลี้ยงดูนับแต่เกิดหรือผู้ค้ำชูเกื้อกุลจนเติบใหญ่ โดยเฉพาะผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเอาไว้ ทั้งหมดทั้งมวลล้วนถูกบัญญัติในข้อกฎหมายและกฎมณเฑียรบาลแห่งต้าเจิ้งว่ามิอาจละเลยหรือเพิกเฉยไม่ให้ความสำคัญได้

เพราะนั่นจะมิได้หมายถึงแค่สวรรค์ลงทัณฑ์ไม่ให้ตายดี แต่ผู้คนจะสาปแช่งมิให้ผุดมิให้เกิด ยังต้องถูกจับถลกหนังแขวนประจานให้สาสมกับการเนรคุณ

เช่นนั้นเมื่อซือเร่อได้ช่วยชีวิตเจิ้งเทียนฉีผู้มีอำนาจสูงส่งและเปี่ยมบุญบารมีปานนี้ย่อมมิใช่เรื่องแปลกหากนางจะกลายเป็นสตรีสูงส่งที่ผู้คนเคารพยำเกรงและรักใคร่ในชั่วข้ามคืน

คนทั้งเมืองต่างเรียกขานซือเร่อว่า ท่านหญิงหยี่ซิน

ไม่ว่านางจะเยื้องย่างไปทางใดล้วนมีผู้คนพินอบพิเทาและเอาใจ เสื้อผ้าเครื่องประดับหรูหราต่างเสาะหามามอบให้ อาหารยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทั้งสมบูรณ์อิ่มหนำเลิศรส ดีกว่ามันเผา เห็ดย่าง หน่อไม้ ผักนึ่งและเนื้อสัตว์ป่าที่แสนจะเหม็นสาบแน่นอน

ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ซือเร่อไม่เคยมีแม้เศษเสี้ยวความคิดที่จะกลับไปอยู่กลางหุบเขาเหลิ่งซาน

นางไม่ต้องการกลับไปอยู่อย่างลำบากยากจนในป่าใหญ่

ซือเร่อในยามนี้เป็นเด็กสาวที่ไม่เคยอยู่อย่างยากลำบาก ไม่เคยพบพานความเสียใจ มิใช่เด็กหญิงที่หลบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ไม่เคยเห็นเหยี่ยวโฉบกินเหยื่อ ไม่เคยถูกแสงแดดแรงกล้าแผดเผา ไม่เคยถูกความหนาวเหน็บกัดลึกถึงกระดูกจนเนื้อตัวสั่นเทาอีก

ทุกวันมีแต่ความเป็นอยู่ที่ดี มีชีวิตสุขสบาย สดใสและสวยงาม ไม่มีใครหรือเรื่องใดที่ทำให้นางต้องก้มหัวให้

แน่นอนว่าซือเร่อไม่มีทางบอกความจริง ว่าคนที่ช่วยชีวิตท่านอ๋องนั้น ที่แท้คือเฟิงลี่ ผู้เป็นน้องสาว

เพราะหากบอก เชื่อได้เลยว่าความรักและความเมตตาทั้งหลายย่อมถูกยักย้ายไปให้เฟิงลี่ หาใช่ซือเร่อผู้นี้ไม่

และนั่นคือแรงจูงใจอันแรงกล้าที่ทำให้ซือเร่อไม่อาจแม้แต่จะส่งข่าวคราวให้เฟิงลี่

ขืนส่งไปมีหวังถูกล่วงรู้ความลับน่ะสิ!