บทที่ 7 เจ้างดงามเหลือเกินยามสุขสมเช่นนี้

หลิวอวี้ลู่สั่นสะท้านเกร็งงออยู่บนตักเขา ยิ่งพยายามข่มกลั้น เสียงครางหวานใสกลับยิ่งหลุดออกมาไม่ขาด ปลุกเร้าสัญชาตญาณนักล่าของบุรุษจนดวงตาคมเข้มทอแสงวาววับ

“พี่หยางเจ๋อ…น้อง…จะไม่ไหวแล้ว…” เสียงนางสั่นเครือแทบขาดห้วง

ไป๋หยางเจ๋อก้มลงบดจูบริมฝีปากนุ่มอย่างหนักหน่วง กลืนเสียงครางทั้งหมดไว้ในปากตน ขณะเดียวกันนิ้วกลางก็กดลึกแทรกเข้าไปทีละน้อย ผนังด้านในอ่อนนุ่มตอดรัดต้อนรับอย่างแนบแน่น ร่างบางสะดุ้งวาบก่อนจะครางสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขนเขา

“ดีมาก…” เขากระซิบชิดริมฝีปาก

“กอดพี่แน่น ๆ …พี่จะทำให้น้องสุขสมเอง”

เพียงนิ้วเดียวก็ทำให้หลิวอวี้ลู่แทบสิ้นเรี่ยวแรง ทว่าบุรุษตรงหน้ากลับไม่ผ่อนปรน เขาค่อย ๆ เพิ่มเป็นสองนิ้ว สอดแทรกเข้าไปช้า ๆ ก่อนจะเริ่มขยับบดเบียด ผนังอ่อนนุ่มภายในโอบรัดแนบแน่นรอบนิ้วเขาอย่างตอบสนอง

“พี่หยางเจ๋อ…แน่น…แน่นยิ่งนัก…”

นางเกร็งสะท้าน เผลอผละหนีเล็กน้อย แต่ถูกแขนแกร่งรั้งกระชับไว้แน่น จนทำได้เพียงซุกหน้าลงกับอกกว้างที่อบอุ่น

“ไม่เป็นไรลู่เอ๋อร์…ผ่อนคลายเถิด”

เสียงทุ้มกระซิบพร่า พร้อมกับจังหวะนิ้วที่เริ่มเร็วขึ้น ลึกบ้าง ตื้นบ้าง แต่หนักแน่นและแม่นยำ ราวกับรู้ดีว่าควรเร่งเร้าอย่างไรให้ร่างนางอ่อนระทวย กลีบเนื้อบอบบางที่เปียกชื้นเริ่มส่งเสียงแผ่วเบาทุกครั้งที่นิ้วใหญ่ขยับเข้าออก ผนังด้านในตอดรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับนิ้วหัวแม่มือที่ด้านบนยังคงกดคลึงปุ่มกระสันไม่หยุด บดปาดซ้ำอย่างชำนาญ กระตุ้นทั้งด้านในและด้านนอกไปพร้อมกัน

“อื้ออ พะ พี่หยางเจ๋อ!

…น้อง…ไม่ไหวแล้ว!…เหมือนจะลอยเลยเจ้าค่ะ”

เสียงนางพร่าหวาน ใบหน้าแดงซ่าน ดวงตาปรือสั่นไหว

ไป๋หยางเจ๋อก้มลงจูบซับเสียงคราง มือใหญ่เร่งเร้าเต็มที่ สองนิ้วขยับลึกถี่ขึ้นพร้อมกับการคลึงปุ่มกระสันแรงและเร็ว จนช่องทางรักภายในบีบรัดกระตุกอย่างรุนแรง อีกมือหนึ่งก็บีบเคล้นอกอวบสีชมพูระเรื่อ เส้นโค้งนุ่มถูกกำจับอย่างชำนาญ จนร่างเล็กสะท้านเกร็งแทบขาดใจ

“อ๊าาาา!!” ร่างบางถึงจุดสุดยอดอย่างรุนแรงจนน้ำอุ่นรอบกายพลันสั่นสะท้านตามแรงกระตุก น้ำรักใส ๆ ไหลปะปนกับน้ำในอ่าง ขณะที่ร่างงามเกร็งแน่นก่อนจะปลดปล่อยออกมาอย่างหมดสิ้นเขากอดรัดนางไว้แน่น ซึมซับทุกอาการสั่นไหวของนางในอ้อมแขน แววตาคมเต็มไปด้วยความพึงใจและความอ่อนโยน

“ลู่เอ๋อร์…” เขากระซิบแนบขมับ

“เจ้างดงามเหลือเกินยามสุขสมเช่นนี้…

…พี่อยากเห็นเจ้าเสร็จสมซ้ำแล้วซ้ำเล่า…จนกว่าเจ้าจะพอใจ”

ไป๋หยางเจ๋ออุ้มร่างเล็กที่ยังอวลไออุ่นจากอ่างน้ำแนบอก ก้าวยาวมั่นคงกลับไปยังเตียง เส้นผมยาวเปียกชื้นของนางแนบแผงอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดผิวกายเขากลับยิ่งเร่งจังหวะหัวใจให้เต้นแรงไม่เป็นส่ำ

เขาวางนางลงบนที่นอนอย่างเบามือ ทว่าดวงตากลับลุกโชนราวเปลวเพลิง แววตานั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหายผสมกับความอ่อนโยนอย่างล้นหลาม เขาก้มลงจูบซับหยดน้ำที่ซึมตามลำคอของนาง ไล้ต่ำลงมาถึงไหล่ขาวนวล ก่อนจะลากปลายลิ้นชิมทุกส่วนที่ผ่านเหมือนกลัวจะพลาดแม้แต่รสหวานอันเล็กน้อย

เสียงครางหวานสั่นพร่า หลุดจากริมฝีปากของนางยามเขาดูดกลืนยอดอกคู่งาม ปลายลิ้นวนซ้ำอย่างไม่รู้จักพอ มือหนาโอบรั้งร่างบางแน่นราวกับกลัวนางจะหนีหายไป เขาเลียไล่จากกลางอกลงมาตามหน้าท้องเรียบแบน ลมหายใจร้อน ๆ กระทบผิวเนียนจนหลิวอวี้ลู่สะท้านเกร็ง นางยกมือปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงน่าอาย แต่กลับถูกเขาจับมือออกแล้วกระซิบเสียงพร่าข้างหู

“อย่ากลั้นเสียง…ลู่เอ๋อร์ พี่อยากได้ยินทุกเสียงของเจ้า”

สายตาของเขา จับจ้องใบหน้าหวานแดงซ่านของนาง เห็นความเขินอายและความเสียวที่สะท้อนออกมาชัดเจนจนเผลอกัดปากอย่างยั่วเย้าราวกับบุรุษที่เก็บอารมณ์ตัณหาไม่อยู่

“คืนนี้...พี่จะทำให้เจ้าสั่นสะท้านจนครางออกมาไม่หยุด”

ไป๋หยางเจ๋อจับเรียวขาอ่อนของนางให้อ้าออกกว้างขึ้น ลมหายใจของหลิวอวี้ลู่สะดุดในลำคอทันทีที่ปลายลิ้นร้อนแตะสัมผัสกลีบดอกไม้ชื้นฉ่ำของนางแล้วลากไล้ขึ้นลงอย่างช่ำชอง ก่อนจะสอดลึกเข้าไปในซอกลับต้องห้ามสีแดงระเรื่อ

“อ๊ะ…พี่หยางเจ๋อ…!” ร่างบางสะท้านเฮือก แววตาเบิกกว้าง

นางทั้งเขินอายทั้งตกใจ ใบหน้าขาวแดงจัด ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านทั่วกาย ราวกับถูกคลื่นร้อนเร่งเร้าให้สั่นไหวไม่รู้จบ

แต่เขาไม่ปล่อยให้ร่างน้อยได้พัก มือหนาอีกข้างยังคงบีบเคล้นปุ่มกระสันเบา ๆ แต่มั่นคงและต่อเนื่อง ทุกจังหวะของปลายลิ้นที่เขากด ไล่เลีย และดูดเม้ม เหมือนรู้ทันทุกอาการสะท้านของนาง ราวกับอ่านใจได้ว่าจุดไหนที่ทำให้นางสั่นสะท้านที่สุด

“อื้ออ….ลิ้นท่าน! มันเข้าไปลึก

พี่หยางเจ๋อ...ตรงนั้น มะ ไม่ต้องก็ได้เจ้าค่ะ!”

เสียงหวานแตกพร่า มือเล็กแทบจะผลักเขาออกด้วยความอับอายแต่ร่างกายกลับทรยศ สะโพกน้อยเผลอขยับเข้าหา ปล่อยให้ปลายลิ้นร้อนแรงนั้นแนบชิดสอดลึกยิ่งกว่าเดิม