Novels by Ammione Promise

หลิวอวี้ลู่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความปวดร้าวในช่องท้องและความปั่นป่วนในใจ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ทำได้“พี่หยางเจ๋อไปที่งานก่อนเถิดเจ้าค่ะ วันนี้ท่านเป็นเจ้าของงาน เหล่าทหารล้วนรอท่านอยู่”น้ำเสียงของนางอ่อนหวาน ทว่าฟังดูเหมือนกำลังอ้อนวอนให้เขาไปเสียมากกว่าเชิญชวน จากนั้นจึงหันไปสั่งเสี่ยวมี่ที่ยืนแข็งทื่อด้วยสีหน้ากังวล“เสี่ยวมี่… ไปเอาน้ำชากับขนมว่างมาให้คุณชายจ้าวด้วย”แล้วนางหันกลับไปมองจ้าวอี้เหิง พลางเอ่ยอย่างเกรงใจ“เดี๋ยวข้ารีบมาเจ้าค่ะ ต้องขอโทษด้วย”พูดจบ นางก็หมุนตัวเตรียมจะเข้าเรือนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนชุด แต่เสียงทุ้มต่ำของไป๋หยางเจ๋อกลับดังขึ้นจากด้านหลัง เย็นชาและบาดลึกจนฝีเท้าของนางหยุดชะงัก“น้องสาวของพี่…จะรีบไปไหนกัน?”จังหวะคำพูดนั้นแผ่วช้า ราวกับลมหายใจที่แฝงยาพิษก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนให้คนฟังเย็นสะท้าน“ปกติเจ้าก็อยู่กับพี่ได้ทั้งคืนมิใช่หรือ?”ถ้อยคำสองแง่สองง่ามนั้นทำให้เส้นเลือดบนขมับของจ้าวอี้เหิงเต้นตุบ เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย สายตาเปลี่ยนจากสงบนิ่งเป็นเยือกเย็นทันที ดวงตาของทั้งสองสบกัน หนึ่งร้อนแรง หึงหวง ดุดัน อีกหนึ่งนิ่งล

วันนี้ทั้งวันหลิวอวี้ลู่ช่วยจ้าวอี้เหิงออกไปดูแลผู้ป่วย เขียนสรุปรายงานการรักษาและช่วงเย็นยังช่วยเขาคัดแยกสมุนไพรชุดใหม่จนตะวันใกล้ลับขอบฟ้า กลิ่นยาหอมจางลอยอบอวลในเรือนสมุนไพร แต่ร่างของนางกลับเริ่มสั่นสะท้าน ปวดเนื้อปวดตัวราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความปวดที่หน้าท้องเริ่มรุนแรงขึ้นทุกขณะความจริงแล้วรอบเดือนของนางเพิ่งมาเมื่อวาน ทว่าในบางเดือนความเจ็บปวดก็หนักหนาจนยากจะทนให้ผ่านพ้นไปได้แต่หลิวอวี้ลู่ยังคงฝืนยิ้มไม่อยากให้ผู้ใดเห็นอาการเพราะวันนี้ทั่วทั้งจวนตระกูลไป๋กำลังเฉลิมฉลองชัยชนะของแม่ทัพไป๋หยางเจ๋อ ผ้ามงคลแดงสดและตะเกียงทองถูกแขวนเรียงราย เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะดังลั่นจนแทบกลบลมหายใจของนาง“พี่อี้เหิงไปร่วมงานฉลองชัยชนะของพี่หยางเจ๋อด้วยกันไหมเจ้าคะ?” นางเอ่ยถามเสียงอ่อน แม้ใบหน้านวลเริ่มซีดเซียวกว่าปกติจ้าวอี้เหิงเหลือบตามองนางอย่างจับสังเกต เขาเห็นนางดูไม่สบายตัวแต่ก็ไม่พูดออกมาเพราะรู้ว่าหากนางอยากบอกนางจะเอ่ยออกมาเองเขาเพียงยิ้มบางตอบรับคำเชิญ“ดูครึกครื้นไม่น้อย... หากไม่เป็นการรบกวน ข้าอยากเข้าร่วมงานด้วยจะได้ไปคารวะฮูหยินรองไป๋ลู่จวี่กับท่านเสนาบดีไป๋จิ้งหาว

หัวใจหลิวอวี้ลู่สั่นสะท้าน นางรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องเปล่าท่ามกลางสายตาผู้คนทั้ง ๆ ที่ไม่เคยกระทำสิ่งต่ำทรามเช่นนั้นเลยเมื่อกล่าวจบ ไป๋หยางเจ๋อก็ละสายตาจากนางราวกับหลิวอวี้ลู่เป็นเพียงอากาศธาตุไร้ค่า เขาหันไปกอดรั้งหญิงเชลยในอ้อมแขนท่าทีแปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรงในชั่วพริบตามือแกร่งประคองเอวเล็กแน่น ดึงร่างนุ่มเข้ามาแนบชิดกับอกแกร่งอย่างจงใจอวดอำนาจ ลมหายใจของเขาทาบไล่ตั้งแต่แก้แดงระเรื่อไปจบถึงใบหูของนาง สายตาคมกริบฉายชัดถึงความต้องการครอบครอง ริมฝีปากของไป๋หยางเจ๋อจูบลงบนลำคอนางอย่างแนบแน่นดูดเม้มจนขึ้นรอยแดง แล้วค่อย ๆ เลื่อนลงมายังเนินอก ผู้คนที่อยู่รายรอบต่างรีบเบือนหน้าหนีอย่างรู้หน้าที่แม้แต่หลิวอวี้ลู่เองก็ไม่อาจทนมองภาพตรงหน้าได้อีกต่อไปมีเพียงเสนาบดีไป๋และฮูหยินหลิวลู่จวี่ผู้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนที่มองออกในทันทีว่านี่คือ ‘ละครฉากหนึ่ง’ ที่จงใจแสดง“ไปต่อกันที่ห้องเถิด…” เสียงทุ้มต่ำสั่นสะท้านปนความปรารถนา“ข้าจะปราบพยศเจ้าให้เร้าใจยิ่งกว่าบนหลังม้าเมื่อครู่อีก”ทุกคำพูดทุกการกระทำของเขา เป็นเหมือนการเฉือนใจหลิวอวี้ลู่ให้เจ็บปวดราวกับถูกตรึงไว้และนางรู้ตัวว่าไม่สามารถทำอะไรได้เลย

แสงแดดยามบ่ายสาดลงมาทาบลานกว้างภายในจวนตระกูลไป๋จนพื้นหินอ่อนสะท้อนแสงระยิบระยับราวโล่ทองทุกคนในจวนต่างรอคอยอย่างตื่นเต้นเมื่อเสียงกลองศึกดังขึ้นจากหน้าประตูใหญ่เป็นสัญญาณว่าแม่ทัพไป๋หยางเจ๋อกลับมาพร้อมกองทัพผู้ชนะไป๋จิ้งหาวยืนตรงกลางลานในชุดขุนนางเต็มยศ สีหน้าเรียบนิ่งดังเคย ทว่าภายในอกกลับเต็มไปด้วยความโล่งใจและความภาคภูมิใจที่ลูกชายปลอดภัยและสามารถนำชัยชนะกลับมาได้อย่างงดงาม หลังจากข่าวศึกยืดเยื้อนานถึงเดือนกว่า ๆคืนนี้... ตามราชโองการของรัชทายาท มีรับสั่งให้จัดงานเลี้ยงต้อนรับเหล่าทหารกล้า“ไปเตรียมที่จัดเลี้ยงและสถานที่พักให้เรียบร้อย”เสียงของไป๋จิ้งหาวเรียบเย็นแต่ทรงอำนาจ พ่อบ้านรีบคำนับแล้วนำข้ารับใช้ออกไปตรวจสอบงาน ไม่ทันสิ้นคำ เสียงม้าศึกก็ใกล้เข้ามา หนักแน่น ทรงพลัง จนฝุ่นคลุ้งไปทั่วลานหลิวอวี้ลู่ที่ยืนอยู่ใกล้มารดา ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มุมปากนางคลี่ยิ้มโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นร่างสูงสง่าของไป๋หยางเจ๋อในชุดเกราะสีดำกลับมาอย่างปลอดภัย ดวงตานางพราวระยับทั้งดีใจและโล่งอกแต่เสียงของมารดาที่ดังขึ้นข้างกาย กลับเหมือนเหล็กร้อนแตะเข้าหัวใจ“ดูเหมือนเขาจะได้สตรี...หรือไม่ก็เชลยงามม

หลิวอวี้ลู่กวาดตามองรอบ ๆ ร้านอย่างตื่นตา เครื่องประดับทุกชิ้นเปล่งประกายระยิบระยับราวกับจับแสงอาทิตย์ไว้ข้างใน จนนางไม่อาจละสายตาไปไหน ในใจก็หวนคิดถึงร้านเครื่องประดับของบิดาที่แคว้นเหอ ทุกลวดลาย ทุกการออกแบบที่ไม่คุ้นตา แม้จะต่างกันเรื่องความหรูหราทางวัตถุ แต่หัวใจของนางกลับพองโตเพราะคิดถึงความทรงจำเก่า ๆ ยามเป็นเถ้าแก่ช่วยลูกค้าเลือกเครื่องประดับและยามที่นั่งออกแบบเครื่องประดับทุกชิ้นด้วยความรักจ้าวอี้เหิงยืนอยู่ข้าง ๆ ยังคงสุขุมและนิ่งสงบ แม้บางครั้งใบหน้าเรียบเฉยของเขาจะเผยอาการเขินอายอยู่บ้างเมื่อหลิวอวี้ลู่แสดงอาการตื่นตาตื่นใจจนดวงตาเปล่งกายชวนมอง เขาเพียงแค่เอื้อมมือแตะเบา ๆ ที่ศีรษะนาง เพื่อให้กำลังใจแบบเงียบ ๆ แล้วผ่อนคลายรอยยิ้มให้“…ไปพบท่านพี่สะใภ้ของข้ากันก่อนเถิด”หลิวอวี้ลู่พยักหน้าเงียบ ๆ ใจเต้นแรง จนรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่โลกใบเดิมที่เต็มไปด้วยกลิ่นเครื่องประดับ กลิ่นน้ำมันขัดทอง และความรู้สึกอบอุ่นของผู้คน ขณะที่จ้าวอี้เหิงยื่นมือช่วยประคองนางขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องรับรองเล็ก ๆ ของร้าน ชั้นนี้จัดอย่างเรียบร้อย มีโต๊ะทำงานสำหรับออกแบบเครื่องประดับและตู

แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านพุ่มไม้ เข้ากระทบพื้นหินอ่อนภายในสวนเบื้องหน้า ใบไม้แห้งบางใบค่อย ๆ ร่วงหล่นลงอย่างช้า ๆ เป็นสัญญาณของฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังมาเยือนหลิวอวี้ลู่และจ้าวอี้เหิงตกลงหมั้นหมายกันภายใต้เงื่อนไขอันเรียบง่าย พิธีหมั้นจะจัดขึ้นอย่างอบอุ่นและเป็นส่วนตัว มีเพียงคนในสองตระกูลเข้าร่วมเท่านั้น และจะคงสถานะนี้ไว้เพียงหกเดือน หากสุดท้ายทั้งสองตระหนักว่าความผูกพันระหว่างกันไม่อาจก้าวข้ามจาก ‘มิตรภาพ’ ไปเป็น ‘ความรัก’ ได้ การหมั้นหมายนี้ก็จะถูกยกเลิกโดยไม่มีฝ่ายใดเสียหน้า ทั้งสองตระกูลจะเคารพการตัดสินใจนั้นโดยไม่มีข้อโต้แย้งทว่าภายใต้ข้อตกลงนั้น ยังมีอีกหนึ่งเงื่อนไขลับระหว่างมารดาและบุตรสาวที่ถูกเก็บงำไว้ในห้องรับรองส่วนตัวของหลิวอวี้ลู่แม้อากาศภายนอกจะอบอุ่นอ่อนโยน แต่ภายในห้องกลับเย็นยะเยือกลงราวกับมีลมหนาวพัดผ่านมา ความเงียบสงัดนั้นเหมือนสนามรบย่อม ๆ ของมารดากับบุตรสาวที่ต่างถือ ‘ความคาดหวัง’ ของตนเป็นอาวุธ“แม่ยอมรับเงื่อนไขที่จะขอให้เสนาบดีไป๋ยกเลิกการรับลูกเป็นบุตรบุญธรรมเมื่อลูกหมั้นหมายกับจ้าวอี้เหิงครบตามเวลาที่แม่กำหนดไว้”เสียงของหลิวลู่จวี่แม้หนักแน่นแต่ก็เจือความอ