พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย

ท้ายที่สุด เมื่อความสุขสมใกล้ถึงจุดสูงสุด เขากลับกัดฟันถอนกายออก รีดเค้นน้ำรักกระจายออกจากร่างนางอย่างเย็นชาเขาลุกออกจากร่างนางทันทีที่ปลดปล่อยความต้องการจนหมดสิ้น ร่างแกร่งเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสวยได้รูปก้าวไปคว้าเสื้อคลุมมาคลุมกายอย่างรวดเร็ว จากนั้นหยิบเงินบนโต๊ะขึ้นมาปึกหนึ่ง ปาใส่นางที่เพิ่งพยุงกายขึ้นมานั่งบนเตียงเงินกระจายเกลื่อนทั้งบนเตียงและพื้นด้านล่างเสียงดังสะท้อนความดูถูกชัดเจน หากแต่แรงที่เขาขว้างกลับถูกกักไว้ในจังหวะสุดท้ายโดยไม่รู้ตัว ราวกับกลัวว่าเงินเหล่านั้นจะระคายเนื้อหนังของนางให้เกิดบาดแผล “นี่คือค่าตัวของเจ้าในคืนนี้ จงจำเอาไว้ให้ขึ้นใจ อย่าได้เพ้อฝันจะได้ฐานะหรือสิ่งใดเกินกว่านี้แม้แต่น้อย!""เพราะสำหรับข้า…เจ้ามิได้มีค่าอันใดเลย”เขาก้าวกลับมา มือใหญ่ตวัดยกคางบอบบางขึ้นกระชากให้เงยหน้าสบดวงตาแข็งกร้าวของตน แม้น้ำหนักการกอบกุมจะไม่ถึงขั้นทำร้ายแต่สายตาที่กดลงมาเหมือนคมดาบเย็นเฉียบทิ่มแทงลึกกว่ามีดพันเล่ม“ได้เงินแล้วก็ไสหัวไปให้พ้น!”“ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว…เจ้าเป็นแค่สิ่งสกปรกน่ารังเกียจที่ข้าพลาดเผลอแตะต้องเท่านั้น!”

ไป๋หยางเจ๋อนิ่งเงียบอีกครั้งเหมือนเสือใหญ่ที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอขย้ำลูกกวางในอ้อมแขนตนเอง เขาได้แต่ยืนนิ่ง กลืนคำขอโทษลงคอ เพราะกลัวว่านางจะไม่หันมามอง ไม่ยอมเรียกชื่อเขาด้วยเสียงอ่อนหวานนั้นอีกต่อไปแต่ก่อนที่เขาจะได้พูดคำใดต่ออีกหลิวอวี้ลู่กลับหยิบเงินหนึ่งตำลึงออกมาวางใส่มือเขาเงียบ ๆ ด้วยท่าทีเรียบง่าย ทว่าดวงตากลมใสกลับมองค้อนเขาแผ่ว ๆ ราวกับกำลังงอนอยู่ในใจ ไป๋หยางเจ๋อกะพริบตาปริบ ๆ เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดออกมาอย่างคนยังมึนงง“เจ้า…ให้เงินพี่ทำไม?”หลิวอวี้ลู่ตอบเสียงหวานแต่กลับตรงไปตรงมาจนแทงทะลุเกราะอกเขา“ค่าตัวคืนนี้ของพี่หยางเจ๋อเจ้าค่ะ…”คำว่า ‘ค่าตัว’ ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดแรงนางยิ้มบาง ๆ ก่อนเอียงคอเล็กน้อยราวกับคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดต่ออย่างอ่อนโยนที่สุด“แต่น้องให้แค่ตำลึงเดียวนะเจ้าคะ…”นิ้วของไป๋หยางเจ๋อกำเงินนั้นแน่นโดยไม่รู้ตัวจนข้อนิ้วซีดขาว“…เพราะครั้งนี้”นางหยุดเล็กน้อยราวกับเกรงใจคนรักตรงหน้า“…พี่หยางเจ๋อทำได้ไม่ค่อยดีนัก”คำพูดสุดท้ายถูกกลั่นออกมานุ่มนวลราวกับนางพยายามรักษาหน้าเขาแต่กลับกลายเป็นค้อนหนักที่ฟาดลงกลางอกอย่างจังไป๋หยางเจ๋อแทบสำลักอากาศ หัวใ

หลิวอวี้ลู่ก้าวเดินไปอย่างไม่มั่นใจนัก ใจดวงน้อยสั่นระรัวเพราะรู้ดีว่าพวกเขากำลังจะทำสิ่งใด แต่สายตาคมคายที่จ้องมองมานั้นกลับทำให้นางยิ่งประหม่า มือเล็กทั้งสองข้างยังคงพยายามปิดหน้าอกและหว่างกายใต้ล่างไว้ราวกับหวังจะปกปิด แต่ความจริงกลับไม่อาจปิดบังอะไรได้เลย กลับยิ่งทำให้เรือนกายน้อย ๆ ของนางดูน่าลิ้มลองยิ่งขึ้น จนสายตาของบุรุษตัวใหญ่แทบอดคิดไม่ได้ว่าจะเปิดมือน้อยคู่นั้นออกอย่างไรให้ความงดงามทั้งหมดเผยชัดต่อสายตานางก้าวลงอ่างแล้วตั้งใจจะนั่งตรงพื้นที่ว่างด้านข้าง แต่ยังไม่ทันหย่อนสะโพก ก็ถูกแขนแกร่งรวบเข้าอ้อมอกอย่างมั่นคง ไป๋หยางเจ๋อกระชากนางลงมานั่งทับตักตนเต็ม ๆ“พี่บอกแล้วมิใช่หรือ…ว่าให้มานั่งตักพี่นั่งห่างถึงเพียงนั้น จะเรียกว่านั่งตักได้อย่างไร?”เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยน แต่ปลายนิ้วกลับร้อนแรงเสียจนไล้ไปตามไหล่เปลือยและแผ่นหลังเนียนนุ่มอย่างหวงแหน“ลู่เอ๋อร์...ตัวเจ้านุ่มนิ่มไปเสียทุกส่วนเลย”ดวงตาคมโลมเลียมองทุกเส้นโค้งของร่างบาง ราวกับอยากจดจำทุกความนุ่มนิ่มนั้นไว้ มือใหญ่เลื่อนมาจับแขนเรียวที่นางปิดหน้าอกอยู่ออก แล้วบังคับให้สองแขนโอบรอบลำคอแกร่งของเขาแทนจากนั้นฝ่ามืออุ่นร้อน

หลิวอวี้ลู่กัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านจากจุดลับไหลทะลักไปทั่วทั้งร่าง นางทั้งต้องการ ทั้งเกรงใจที่เขายอมลงมาใช้ลิ้นทำกับตรงนั้น น้ำใส ๆ ซึมเต็มหางตา เพราะความเสียวซ่านที่ถาโถมจนแทบรับไม่ไหว นางพยายามยกมือขึ้นปิดบังส่วนนั้นของตัวเองอย่างไร้เดียงสาทว่าไป๋หยางเจ๋อกลับคว้ามือเล็กนั้นไว้ ก่อนจะค่อย ๆ วางมันลงบนศีรษะของเขาราวกับชวนเชิญอย่างไม่ต้องเอ่ยคำใดเขายิ้มมุมปาก ลมหายใจอุ่นพร่ารดผ่านผิวอ่อน กระซิบเสียงต่ำที่สั่นสะเทือนหัวใจ“อย่าปิดพี่เลย…อวี้ลู่…”น้ำเสียงนั้นร้อนแรงและอ่อนโยนในคราเดียว“พี่ยินดีทำให้เจ้า...แค่เจ้าเท่านั้น”มือใหญ่กดมือเล็กให้ออกแรงลงมา ชี้นำให้นางเป็นฝ่าย ‘เรียกร้อง’ สัมผัสนั้นจากเขาเอง ดวงตาคมฉายแววเร่าร้อนราวนักล่าที่เต็มใจยอมถูกเหยื่อควบคุมเพียงเพื่อได้เห็นหญิงสาวตรงหน้าสั่นสะท้านใต้ลิ้นของเขานางตั้งใจจะดันเขาออกแต่ปลายนิ้วกลับเผลอออกแรงกดศีรษะเขาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม ด้วยความปรารถนาที่เอ่อล้นเกินจะต้านทานใบหน้าคมคายถูกกดแนบกับกลีบดอกไม้สีอ่อนที่กำลังเบ่งบานรับการปรนเปรออย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจร้อนผ่าวสลับหนักเบา จนร่างบางสะท้านไปทั้งตัว“อื้มม...กดหัว

มือใหญ่ของไป๋หยางเจ๋อกระชับทับมือเล็กที่กำลังโอบรัดแก่นร้อนของเขา นิ้วทั้งห้าสอดประสานแนบสนิท แล้วค่อย ๆ พามือของนางรูดขึ้นลงเป็นจังหวะหนักแน่นกว่าเดิม ความตึงแข็งในอุ้งมือทำให้นางสะท้านวาบแค่มือนางขยับตามแรงนำของเขาเพียงนิดเดียว ความร้อนนั้นกลับขยายตัวจนชื้นเปียกเกินคาดคิดไป๋หยางเจ๋อก้มลงกัดกลีบปากล่างของนางช้า ๆ แต่ลึกซึ้งจนเลือดไหลซึม เขาติดกลิ่นหวานอ่อน ๆ จากลมหายใจของนาง และมันปลุกความหิวกระหายให้ยิ่งรุนแรงขึ้น ลมหายใจของเขาเลื่อนลงมาแตะแนบใบหูแดงจัด ก่อนกระซิบด้วยเสียงพร่าแหบที่ทำให้สติของนางสั่นไหว“เห็นหรือไม่…ว่าพี่ต้องการเจ้าเพียงใด”ยังไม่ทันให้นางตั้งตัว เอ็นใหญ่ก็ขยับเข้าแนบแน่นจนกลีบเนื้ออ่อนของนางเปิดรับความหนักแน่นนั้นเข้าไปทั้งหมด ความอุ่นร้อนที่แทรกเข้ามาอย่างไม่ให้ตั้งตัวทำให้นางสะท้านเฮือก ขาเรียวโอบรัดเอวหนาตามสัญชาตญาณ“อ๊ะ…พี่หยางเจ๋อ…!”เสียงแผ่วสั่นผสมความตื่นตกใจสองมือเล็กกำแน่นกับไหล่กว้างไป๋หยางเจ๋อครางต่ำในลำคอ ความคับแน่นโอบรัดจนเขาแทบขาดสติแต่ยังพยายามขยับอย่างเชื่องช้า ไม่เร่งร้อน ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าแดงซ่านของนางด้วยความลุ่มหลง มือใหญ่กอบกุมเอวบา