พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย

บรรยากาศยามค่ำคืน แสงจันทร์ส่องกระทบบนหน้าต่างห้องนอนของ ‘แม่ทัพไป๋หยางเจ๋อ’ ผู้ขึ้นชื่อด้านความเด็ดขาดในสนามรบ เย็นชาและไร้หัวใจ

ภายในห้องตะเกียงวาบไหวไปตามแรงอารมณ์ เงาร่างสองร่างทาบซ้อนกันแทบไร้ช่องว่าง ทุกการเคลื่อนไหวของเขาบดขยี้ความอ่อนโยนของ ‘หลิวอวี้ลู่’ ราวกับต้องการช่วงชิงลมหายใจของนางไปให้สิ้น

เสียงหอบพร่ากระทบกันระหว่างริมฝีปากแผ่วร้อนของเขากับลมหายใจสั่นพร่าของนาง ทำให้บรรยากาศยิ่งร้อนแรง ดิบเถื่อนและเต็มไปด้วยความลุ่มหลง

“พะ...พี่หยางเจ๋อ...อื้ออ!..ระ แรงเกินไปแล้ว เบาหน่อยเถิด!”

หลิวอวี้ลู่ครางเสียหวาน มือเล็กจิกไหล่กว้างแน่น ขณะที่สะโพกแกร่งกระแทกใส่นางอย่างไร้ความปรานี

ไป๋หยางเจ๋อจดจ้องริมฝีปากจิ้มลิ้มที่เผยอครางด้วยสายตาร้อนแรงปนคับแค้น เขาก้มลงบดจูบกลืนเสียงนางไปทั้งหมด ทิ้งไว้เพียงเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่หนักหน่วงก้องกังวาน แน่นอนว่าเขาไม่ลดแรงตามคำขอแม้แต่น้อย

‘อวี้ลู่…ข้าจะทำให้เจ้าไม่มีวันลืมว่าเจ้าคือของผู้ใด!’

‘และเมื่อรุ่งสางมาถึง…ข้าจะใช้เจ้าเป็นมีดที่ทิ่มแทงหัวใจมารดาเจ้า

ให้รู้ถึงความเจ็บปวดเฉกเช่นที่นางเคยทำไว้กับมารดาของข้า!’

เสียงในอกเขาคำรามดังก้องราวสัตว์ป่าที่ถูกกักขังมานานเกินไป

ความคับแค้นที่เก็บกดในใจหลายเดือนเดือดพล่านขึ้นจนประสาทเขาแทบแตกเป็นเสี่ยง ๆ แต่ยิ่งพยายามจะเกลียด…ภาพของนางกลับยิ่งฉายชัดราวกับยั่วเย้าให้เขาสูญเสียสติหนักกว่าเดิม

เขาก้มลงกดริมฝีปากหยาบร้อนของตนเข้ากับลำคอขาวเนียนของนางแรงขึ้นอีก ไม่ใช่เพียงจูบแต่เป็นการกัดที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความปรารถนาและต้องการครอบครองรวมถึงความสิ้นหวังที่ผสมปนกันยุ่งเหยิง

เสียงดูดกัดดังชัดเจนในความเงียบของค่ำคืนร่องรอยแดงเข้มผุดขึ้นบนผิวของนางราวกับเขากำลัง “ตีตรา” ย้ำชัดทุกสัมผัสว่านางหนีจากคืนนี้ไม่ได้ และเขา…ก็หนีจากความรู้สึกอันบิดเบี้ยวนี้ไม่ได้เช่นกัน

“ร้องอีกสิ…อวี้ลู่” เพียงแค่เสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมาข้างใบหู

สันหลังนางก็ไหววูบราวถูกลมร้อนพัดขึ้นมา อารมณ์ที่เข้มข้นเกินควบคุมค่อย ๆ กลืนกินสติของสตรีบอบบางใต้ร่างอย่างเชื่องช้าแต่ลึกซึ้งจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

“ยิ่งเจ้าอ้อนวอน…” ปลายนิ้วหยาบลากผ่านเอวคอดเป็นเส้นยาว

เป็นสัมผัสที่ไม่รีบร้อน ทว่าเต็มไปด้วยความถือสิทธิ์

“…ข้าก็ยิ่งอยากทำให้แรงกว่าเดิม” น้ำเสียงนั้นดิบเถื่อนจนหัวใจนางสะท้านวาบ

หลิวอวี้ลู่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดครั้งนี้เขาจึงไม่อ่อนโยนเหมือนครั้งแรกที่นางมอบกายให้ แม้จะบอกให้เขาเบาแรงแต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างซื่อตรง สะโพกเล็กแอ่นรับแรงกระแทกของเขาอย่างเต็มใจ มือเล็กจิกไหล่แกร่งแน่นขึ้นกว่าเดิม ดวงตากลมโตสั่นระริก ฉ่ำไปด้วยน้ำตาแห่งความล้นทะลักของอารมณ์ ไม่ใช่ความเจ็บปวดแต่เป็นความเร่าร้อนที่มากเกินจะรับมือ

ไป๋หยางเจ๋อเห็นปฏิกิริยานั้น...นางกำลังอ่อนไหว สั่นสะท้านและต้องการสัมผัสของเขาอย่างหมดหนทางปฏิเสธ ยิ่งทำให้สติสุดท้ายของเขาพังลงในพริบตา

มือหนาตะกรุยรั้งเอวนางเข้าหาตัวอย่างหิวกระหาย ท่อนแขนที่แข็งแกร่งบีบรั้งสะโพกนางแน่นจนร่างเล็กเชิดขึ้นตามแรงของเขา

“อย่าคิดว่าเจ้าเป็นอะไรที่พิเศษสำหรับข้า”

เสียงทุ้มกระซิบชิดหู กร้าวกระด้างแต่แฝงความสั่นพร่าที่เจ้าของเสียงพยายามกดกลืน

“สตรีอย่างเจ้า…ไม่ต่างอะไรจากนางโลม

ที่บุรุษซื้อหาเพื่อสำเร็จความใคร่เพียงชั่วครั้งชั่วคราว!!”

คำพูดหยาบคายถูกบีบเคล้นออกมาจากลำคอด้วยแรงโกรธที่หันเข้าหาตัวเองมากกว่านาง ราวกับหากทำให้นางเจ็บปวดได้สักนิดความแค้นที่ฝังรากลึกจะคลายลงบ้าง

ริมฝีปากร้อนจัดของเขาเลื่อนไปตามผิวเนียนละเอียดกระทั่งหยุดตรงส่วนอ่อนไหวที่สุด

ยอดอกสีหวานที่สั่นไหวตามลมหายใจของนางเพียงแค่ปลายจมูกแตะร่างเล็กก็สะท้านจนแผ่นหลังแอ่นขึ้นรับโดยไม่รู้ตัว แล้วเขาก็ฝังริมฝีปากลงไปดูดดึงทุกส่วนของนางจนหมดสิ้น ความรู้สึกอุ่นจัดและหนักแน่นนั้นทำให้ยอดอกอ่อนนุ่มในปากเขาตึงชูขึ้นทันที จากสีชมพูอ่อนค่อย ๆ กลายเป็นแดงเข้มเหมือนดอกไม้ที่ถูกความร้อนกลืนกินทีละน้อย

“อ๊า!...พี่หยางเจ๋อ

อย่าดูดแรงแบบนั้น!...น้องจะไม่ไหวแล้ว”

หลิวอวี้ลู่สะท้านทั้งตัว ต้นคอเงยขึ้นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงครางหวานสั่นพร่าหลุดออกมาดังจนเจ้าตัวยังตกใจ

แต่ยิ่งอายร่างกายกลับยิ่งตอบสนองตอดรัดแรงกว่าเดิม สะโพกเล็กสั่นตามแรงหอบจนสัมผัสของเขาเหมือนจมลึกลงไปในร่างนางทุกครั้งที่ขยับ

เสียงครางกระเส่าทำให้แววตาของไป๋หยางเจ๋อเข้มขึ้นจนเกือบดำสนิทเขาปล่อยให้เสียงร้องนั้นเป็นตัวเร่งอารมณ์ของเขามากกว่าจะหยุด

ริมฝีปากร้อนกัดขบอีกครั้ง ตรงปลายยอดอ่อนไหวทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือกขึ้นอย่างรุนแรงจนลมหายใจขาดห้วง มือหนาตรึงข้อมือเล็กแน่นเหนือศีรษะ ร่างแกร่งกระแทกสอดใส่ไม่ยั้ง ทว่าทุกครั้งที่เสียงหวานครางพร่าเล็ดลอด หัวใจที่พยายามแข็งกระด้างกลับปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม

เพราะ…ความรักลึกซึ้งที่มีต่อนาง

มันมากเกินกว่าความแค้นที่พยายามย้ำเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า