ตอนที่ 12 : ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

ตอนที่ 12 : ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

ความเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศ ทว่าสำหรับคนในคฤหาสน์อัครเดชแล้ว พวกเขากลับรับรู้ถึงมันได้อย่างชัดเจนผ่านพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนของ ‘นายใหญ่’

หากเป็นเมื่อก่อน เข็มนาฬิกาแทบจะไม่เคยชี้บอกเวลาต่ำกว่าเที่ยงคืนเลยยามที่รถยนต์คันหรูของคิรากรเคลื่อนตัวกลับเข้าอาณาเขตบ้าน มาเฟียหนุ่มมักใช้ชีวิตจมอยู่กับกองเอกสาร ผลประโยชน์ และการเจรจาอันตึงเครียดที่บริษัทจนดึกดื่น ทว่าในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา บรรดาการ์ดที่เฝ้าหน้าประตูกลับต้องรีบวิ่งมาเปิดประตูต้อนรับรถของเจ้านายตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ทันตกดินด้วยซ้ำ

“ช่วงนี้นายใหญ่กลับบ้านเร็วแปลกๆ ไหมวะ”

สิงห์ บอดี้การ์ดร่างยักษ์กระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมงานขณะยืนอารักขาอยู่ตรงโถงทางเดิน สายตาเหลือบมองไปทางห้องอาหารกว้างขวาง ที่ซึ่งร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ กำลังนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารตัวยาว

“ไม่ใช่แค่กลับเร็วนะมึง ดูบนโต๊ะนั่นสิ ปกตินายใหญ่เคยมานั่งกินข้าวเย็นสม่ำเสมอแบบนี้ที่ไหน ส่วนใหญ่ถ้าไม่กินที่ทำงาน ก็ให้ป้าพรยกไปให้บนห้องทำงานนู่น” เพื่อนการ์ดอีกคนสำทับพลางพยักพะเยอไปทางโต๊ะอาหาร

บนโต๊ะอาหารมื้อค่ำวันนี้ไม่ได้มีเพียงอาหารราคาแพงจากเหลาชื่อดัง ทว่ากลับมีชามแกงจืดเต้าหู้หมูสับร้อนๆ และผัดผักบุ้งไฟแดงฝีมือง่ายๆ วางเคียงคู่กันอยู่ด้วย และที่สำคัญที่สุด... ที่นั่งข้างกายของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล บัดนี้ถูกจับจองโดยเด็กหนุ่มร่างโปร่งบางในชุดลำลองสบายตัวอย่าง ‘นที’

“วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยถามไม่ได้มีความดุดันหรือเฉียบขาดเหมือนตอนที่ใช้สั่งการลูกน้อง มันเป็นเพียงกระแสเสียงเรียบๆ ทว่ากลับนุ่มนวลลงหลายส่วนจนคนฟังรู้สึกได้ คิรากรตักน่องไก่ทอดชิ้นโตวางลงบนจานข้าวของคนตัวเล็กอย่างเป็นธรรมชาติ

นทีที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ ชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อขยับยิ้มบางๆ อย่างเกรงใจ “ก็ดีครับอาจารย์สอนเข้าใจง่ายดี เพื่อนๆ ในเซกก็ช่วยแชร์เลกเชอร์ให้ด้วยครับ”

“อืม มีอะไรติดขัดตรงไหน หรืออยากได้หนังสือเล่มไหนเพิ่มก็บอกธาม” คิรากรบอกพลางยกแก้วน้ำขึ้นจิบ สายตาคู่คมกริบยามที่ทอดมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเคี้ยวข้าวช่างดูลึกล้ำและเต็มไปด้วยกระแสอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา

คำถามสารทุกข์สุขดิบง่ายๆ ที่หลุดออกมาจากปากของคนระดับคิรากร ทำให้บรรดาลูกน้องที่แอบมองอยู่ห่างๆ ถึงกับลอบสบสายตากันไปมา

ตรงมุมมืดของโถงทางเดิน สิงห์ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่พักใหญ่หันไปหา ธาม มือขวาคนสนิทที่ยืนกอดอกพิงผนังมองภาพนั้นอยู่ด้วยสายตานิ่งสงบ

“พี่ธาม... ผมว่านายใหญ่เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ ตั้งแต่ผมทำงานมา ไม่เคยเห็นนายใหญ่มานั่งถามใครเรื่องเรียน หรือมาคอยตักข้าวให้ใครแบบนี้เลยว่ะ” สิงห์กระซิบถามเสียงเบา

ธามเหลือบสายตามองลูกน้องก่อนจะหลุดขำออกมาเบาๆ ในลำคอ ใบหน้าเคร่งขรึมจุดรอยยิ้มบางเบาที่หาได้ยาก “รู้ตัวช้าไปไหมมึง... นายใหญ่ขยับเปลี่ยนไปตั้งแต่วันแรกที่คุณนทีเหยียบเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้แล้ว”

สำหรับธามที่อยู่เคียงข้างคิรากรมานาน เขาอ่านสายตาของเจ้านายออกทะลุปรุโปร่ง มันไม่ใช่ความสงสาร หรือความเวทนาเด็กกำพร้าธรรมดาๆ แต่มันคือสายตาของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังกางปีกปกป้องสิ่งล้ำค่าที่ตนอยากจะครอบครองไว้เพียงผู้เดียว

ทว่า ความเปลี่ยนแปลงนั้นไม่ได้หยุดอยู่แค่มุมอบอุ่น

ตกดึกของวันเดียวกัน บรรยากาศในห้องนั่งเล่นส่วนกลางด้านล่างค่อนข้างผ่อนคลาย นทีที่เพิ่งทำการบ้านเสร็จเดินลงมาช่วยป้าพรกวาดเก็บของในห้องสลัว ขณะนั้นเอง สิงห์และบอดี้การ์ดรุ่นน้องอีกสองคนกำลังนั่งเช็ดทำความสะอาดปืนและพูดคุยกันเรื่องตลกขบขันอยู่ตรงโซฟามุมห้อง

“คุณนที! มานี่หน่อยครับ สิงห์มันเล่าเรื่องตอนมันไปฝึกทหารโคตรขำเลยคุณ” การ์ดรุ่นน้องกวักมือเรียก

นทีที่เห็นว่าทุกคนดูเป็นกันเองจึงวางไม้กวาดลงแล้วเดินเข้าไปหา ร่างโปร่งนั่งลงบนเบาะเตี้ยข้างๆ โซฟา ใบหน้าหวานผลิบานด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาหยิก เสียงหัวเราะสดใสเจื้อยแจ้วแว่วดังขึ้นมาทันทีเมื่อสิงห์เริ่มปล่อยมุกตลกท่าทางทะเล้น นทีหัวเราะจนตัวโยน แก้มเนียนใสขึ้นสีชมพูระเรื่อ ดูน่ารักน่าเอ็นดูจนพวกผู้ชายอกสามศอกพากันยิ้มตามด้วยความเอ็นดู

โดยที่ไม่มีใครทันสังเกต... ร่างสูงใหญ่ของคิรากรในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีเข้มกำลังก้าวเดินลงมาจากบันไดวน

เท้าหนาชะงักกึกอยู่ตรงชานพักบันได สายตาคมกริบดุจมีดโกนตวัดมองตรงไปยังกลุ่มคนที่กำลังหัวเราะครึกครื้น ดวงตาคู่คมพลันวาวโรจน์และมืดครึ้มลงในพริบตา ยามที่เห็นรอยยิ้มอันงดงามสว่างไสวของนทีรอยยิ้มที่เขาเคยคิดในใจว่าอยากจะเก็บไว้ดูคนเดียวบัดนี้กลับถูกแจกจ่ายให้กับลูกน้องคนอื่นอย่างง่ายดาย

แถมไอ้สิงห์ยังขยับเข้าไปใกล้ร่างโปร่งบางจนไหล่แทบจะชนกัน

ความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนรุ่มและอึดอัดพลันพวยพุ่งขึ้นมากลางอกของมาเฟียใหญ่ มันเป็นความหงุดหงิดฉุนเฉียวที่หาสาเหตุไม่ได้ ลมหายใจของคิรากรเริ่มหนักหน่วง มือหนาที่ล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมอยู่ขยับกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

เขารู้สึกไม่ชอบใจ... ไม่ชอบใจอย่างรุนแรงที่เห็นนทีส่งรอยยิ้มแบบนั้นให้บุรุษอื่น

“ทำอะไรกันอยู่”

เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังแทรกขึ้นท่ามกลางความครึกครื้น ส่งผลให้เสียงหัวเราะในห้องนั่งเล่นสะดุ้งดับลงกะทันหัน บรรดาลูกน้องชุดดำพากันสปริงตัวลุกขึ้นยืนตรง หน้าซีดเผือด ยามเมื่อสบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้บึ้งตึงและแผ่รังสีคุกคามเข้มข้นจนน่าขนลุก

นทีเองก็สะดุ้งน้อยๆ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองมาเฟียใหญ่ด้วยความฉงนผสมหวาดหวั่น “คุณคิรากร... ยังไม่นอนเหรอครับ”

คิรากรไม่ตอบคำถามของคนตัวเล็ก สายตาคมปราบตวัดมองสิงห์จนอีกฝ่ายต้องก้มหน้าหลบตาซ่อนความเสียวสันหลัง ก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะเลื่อนสายตากลับมาจับจ้องที่ร่างโปร่งบาง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาสะท้อนความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด

“ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่ขึ้นห้องไปนอน มัวแต่มานั่งไร้สาระอยู่ตรงนี้ได้ยังไง... ขึ้นไปได้แล้ว นที”

คำสั่งเฉียบขาดและท่าทีที่ดูฉุนเฉียวผิดปกติทำให้นทีเม้มริมฝีปากแน่น เด็กหนุ่มรีบพยักหน้ารับคำแผ่วเบา ก่อนจะขอตัวเดินเลี่ยงขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว โดยมีสายตาคมเข้มของคิรากรมองตามแผ่นหลังบางไปจนสุดทางเดิน

เมื่อคนตัวเล็กพ้นสายตา คิรากรก็หมุนตัวเดินกลับขึ้นชั้นบนไปด้วยอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่น ชายหนุ่มปิดประตูห้องนอนลงเบาๆ ก่อนจะยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืด นิ้วเรียวยาวโยนเสื้อคลุมออกอย่างหงุดหงิด หัวใจข้างในอกยังคงเต้นแรงด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนตลอดชีวิตสามสิบกว่าปีที่ผ่านมา

มาเฟียผู้ไร้หัวใจและเด็ดขาดกับทุกสิ่ง... บัดนี้กำลังยืนขบกรามแน่นกับความจริงข้อหนึ่งที่เขาเพิ่งค้นพบ

เขาเริ่มรู้สึกหวง... หวงรอยยิ้ม หวงร่างกาย และหวงทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเด็กหนุ่มที่ชื่อนที โดยที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่า ความรู้สึกนั้นมันถลำลึกเกินกว่าคำว่า ‘เจ้าหนี้’ หรือ ‘ผู้มีพระคุณ’ ไปไกลแสนไกลแล้ว