ตอนที่ 11 : รอยยิ้มของนที

ตอนที่ 11 : รอยยิ้มของนที

หลังจากผ่านพ้นการปะทะคารมขนาดย่อมในห้องทำงานวันนั้น นทีก็เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก แม้คำอนุญาตจากมาเฟียใหญ่จะแฝงไปด้วยคำขู่แกมบังคับ แต่สำหรับเด็กหนุ่มที่โตมากับการต้องทำตัวให้มีประโยชน์เพื่อความอยู่รอดแล้ว การได้รับโอกาสให้หยิบจับงานบ้านงานเรือนช่วยให้เขารู้สึกเบาใจขึ้นมาก อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้นั่งกินนอนกินอยู่บนหยาดเหงื่อของคนอื่นในคฤหาสน์อันโอ่อ่าแห่งนี้

แสงทองของเช้าวันใหม่เพิ่งจะจับขอบฟ้า แต่นทีในชุดเสื้อยืดสีขาวธรรมดากับกางเกงยีนส์ตัวเก่งก็ก้าวเข้ามาในห้องครัวใหญ่หลังคฤหาสน์อัครเดชเรียบร้อยแล้ว ร่างโปร่งบางผูกผ้ากันเปื้อนผืนโตเข้ากับเอวสอบอย่างคล่องแคล่ว พลางเอ่ยทักทายป้าพร หัวหน้าแม่บ้านและสาวใช้คนอื่น ๆ ด้วยรอยยิ้มสดใส

“คุณนทีตื่นเช้าจังเลยค่ะ ป้าบอกแล้วไงคะว่างานพวกนี้เดี๋ยวพวกป้าจัดการเองก็ได้ คุณนทีไปนอนพักผ่อนให้เต็มอิ่มดีกว่า” ป้าพรรีบละมือจากตะกร้าผัก เดินเข้ามาทักทายด้วยความเกรงใจ

“ไม่เป็นไรเลยครับป้าพร ผมตื่นเวลานี้จนชินแล้วน่ะครับ อยู่เฉย ๆ มันพาลจะง่วงเอา” นทีหัวเราะเบา ๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ “วันนี้ผมขออนุญาตใช้ครัวโชว์ฝีมือทำอาหารเช้าให้พี่ ๆ บอดี้การ์ดและทุกคนทานได้ไหมครับ เห็นป้าพรบอกว่าเมื่อคืนมีเวรดึกหลายคน ปล่อยให้เดินตรวจตราลมหนาวทั้งคืนคงจะหิวแย่”

“ตายจริง จะดีเหรอคะคุณนที... แต่อยากทำอะไรป้าไม่ห้ามค่ะ มีอะไรให้ป้าช่วยเตรียมบอกได้เลยนะค้างวดนี้” ป้าพรมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความเกรงใจในวันแรก กลายเป็นความเอ็นดูระคนสงสารจับใจเมื่อได้เห็นความอ่อนน้อมถ่อมตน

งานครัวเริ่มต้นขึ้นอย่างอบอุ่น นทีเลือกวัตถุดิบง่าย ๆ แต่อัดแน่นไปด้วยคุณภาพ เขาลงมือโขลกพริกแกงสูตรโบราณที่เคยเรียนรู้มาจากสถานสงเคราะห์และบ้านเช่าหลังเก่า เสียงสากหินกระทบครกดังฉ่าเป็นจังหวะเนิบนาบสลับกับเสียงซอยข่า ตะไคร้ และใบมะกรูด กลิ่นหอมสมุนไพรรสจัดจ้านเริ่มโชยชายอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ ทะลุรอดบานประตูมุ้งลวดออกไปนอกชาน

เมนูเช้านี้คือน้ำแกงป่าลูกชิ้นปลากรายนุ่มเด้งรสชาติจัดจ้านถึงใจ ผัดกะเพราเนื้อสับสูตรแห้ง ๆ พริกแห้งหอมเตะจมูก และไข่เจียวฟูกรอบหม้อเบ้อเริ่มที่นทีตั้งใจเจียวให้เหลืองอร่ามชวนน้ำลายสอ

เมื่อเข็มนาฬิกาเคลื่อนเข้าสู่เวลาเจ็ดโมงเช้า บรรยากาศภายในครัวที่เคยเงียบเชียบและเคร่งขรึมตามสไตล์บ้านมาเฟียก็เริ่มเปลี่ยนไป บอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำที่เพิ่งผลัดเวรยามค่ำคืนพากันเดินสุ่มสี่สุ่มห้าตามกลิ่นหอมชวนหิวเข้ามาทีละคนสองคน

“โห... กลิ่นอะไรน่ะป้าพร หอมชวนน้ำลายสอตั้งแต่หน้าป้อมยามเลย” ‘สิงห์’ บอดี้การ์ดหนุ่มร่างใหญ่ผิวเข้ม เอ่ยทักทายพลางชะโงกหน้าเข้ามา ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนหน้าเตาไม่ใช่ป้าแม่บ้าน แต่เป็นเด็กหนุ่มผิวขาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่เป็นแขกคนสำคัญของนายใหญ่

“อ้าว พี่สิงห์ใช่ไหมครับ พอดียังมีข้าวสวยร้อน ๆ อยู่เลย มาทานด้วยกันสิครับ” นทีหันไปส่งยิ้มกว้างจนตาหยิก มือบางจับตะหลิวยกชามแกงป่าร้อน ๆ ส่งให้ “แกงป่าสูตรบ้าน ๆ ครับ รสจัดหน่อย ทานตอนร้อน ๆ น่าจะช่วยไล่ความหนาวและความง่วงได้ดีนะครับ”

สิงห์รับชามแกงมาอย่างงง ๆ ก่อนจะเดินไปทรุดต่อนั่งที่โต๊ะกินข้าวขนาดยาวกลางครัว ลิ้มลองน้ำแกงคำแรกเข้าไปถึงกับเบิกตากว้าง “เชี่ย... อร่อยฉิบหาย! คุณนทีครับ นี่มันรสมือแม่ชัด ๆ เผ็ดร้อนถึงเครื่องมาก!”

คำชมชมเปาะลอยไปเข้าหูลูกน้องคนอื่น ๆ ที่ยืนอออยู่หน้าประตู ไม่นานนัก ห้องครัวหลังบ้านก็แทบแตกเมื่อบอดี้การ์ดชายฉกรรจ์นับสิบชีวิตพากันถอดเสื้อสูทนอกพาดเก้าอี้ ถือจานข้าวคนละใบเดินเรียงคิวเข้ามาต่อแถวรอชิมรสมือของนทีกันอย่างคึกคัก บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้น เสียงแซวเรื่องกินจุ เสียงแย่งไข่เจียวชิ้นสุดท้าย และเสียงหัวเราะครืนเครงดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วบริเวณ

คฤหาสน์อัครเดชที่เคยเงียบสงัด เย็นชา และเต็มไปด้วยอณูแห่งความตายและความตึงเครียด บัดนี้กลับถูกชโลมด้วยเสียงหัวเราะและชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน และจุดศูนย์กลางของความสุขในเช้าวันนี้... ก็คือเด็กหนุ่มร่างโปร่งบางที่คอยตักข้าว ตักแกงเติมให้พี่ ๆ ทุกคนอย่างไม่รู้เหน็ดรู้เหนื่อย

ในเวลาเดียวกัน รถยนต์ซีดานหรูสีดำสนิทเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบที่หน้าตึกใหญ่ คิรากรในชุดสูทสีเข้มก้าวขาลงมาจากรถ ใบหน้าคมสันฉายแววอิดโรยระคนตึงเครียดเนื่องจากเพิ่งกลับจากการประชุมเครือข่ายธุรกิจมืดที่คบค้าสมาคมกันด้วยผลประโยชน์และการหักหลัง คิ้วเรียวขมวดมุ่น นัยน์ตาคมปราบคู่นั้นดูดุดันจนลูกน้องที่ยืนต้อนรับหน้าประตูปิดปากเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“นายใหญ่ครับ จะให้ผมเตรียมน้ำอุ่น...” ธามเอ่ยขึ้นพลางเดินตามหลังเจ้านาย

ทว่า คิรากรกลับยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เงียบ ชายหนุ่มหยุดเท้าลงตรงโถงกลางบ้าน หูคอยเงี่ยฟังเสียงแปลกปลอมที่แว่วดังมาจากทางปีกหลังของคฤหาสน์... มันไม่ใช่เสียงปืน เสียงเตือนภัย หรือเสียงทุบตีตัดพ้อ ทว่ามันเป็นเสียงหัวเราะครึกครื้นและเสียงเจื้อยแจ้วอันนุ่มนวลที่คุ้นหู

มาเฟียหนุ่มเบี่ยงทิศทางการเดินทันที สองเท้าที่สวมรองเท้าหนังราคาแพงย่ำก้าวไปตามทางเดินหินอ่อนมุ่งตรงสู่ห้องครัวช้า ๆ โดยมีธามลอบมองตามด้วยสายตารู้ทัน

เมื่อก้าวมาถึงหน้าประตูครัว คิรากรหยุดนิ่งสนิทอยู่เบื้องหลังบานประตูกระจกฝ้า สายตาคมกริบกวาดมองลอดช่องกระจกเข้าไปดึงภาพเหตุการณ์ด้านในมาไว้ในครรลองสายตา

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือภาพของนทีที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ไม้ มือหนึ่งถือทัพพีคาไว้ ใบหน้าหวานผลิบานด้วยรอยยิ้มอันบริสุทธิ์งดงามอย่างถึงที่สุด ร่างโปร่งบางขยับโยกหัวเราะร่าจนตัวสั่นยามเมื่อฟังมุกตลกฝืด ๆ ของลูกน้องบอดี้การ์ด แสงแดดยามเช้าที่ส่องสว่างรำไรผ่านบานหน้าต่างกระจกทอดประกายตกลงบนกุมผมและดวงตากลมโตที่โค้งปิดลงจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แก้มใสระเรื่อด้วยไอความร้อนจากเตาดูมีเลือดฝาดสดใส ลักยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากโผล่ออกมาอวดความน่ารักน่าทะนุถนอมอย่างที่คิรากรไม่เคยเห็นจากใครมาก่อน

มันเป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความหวาดกลัว ไม่มีคราบน้ำตา และไม่มีความทุกข์ตรมจากอดีตหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย... ราวกับโลกทั้งใบของเด็กหนุ่มถูกเติมเต็มด้วยความสุขก้อนเล็ก ๆ ในก้นครัวแห่งนี้

คิรากรนิ่งงันไป ลมหายใจอุ่นร้อนสะดุดกึกอยู่ภายในลำคอ ความตึงเครียด คราบเขม่าปืน และความสกปรกโสมมจากโลกธุรกิจมืดที่เขาเพิ่งเผชิญมาตลอดทั้งคืน พลันสลายหายไปเป็นปลิดทิ้งราวกับถูกมนต์สะกด เพียงแค่ได้ทอดสายตามองรอยยิ้มอันงดงามและสว่างไสวของคนตัวเล็กตรงหน้า

หัวใจของมาเฟียผู้ไร้ความรู้สึกแปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นซ่านที่แล่นพล่านขจรขจายไปทั่วทั้งทรวงอก ชายหนุ่มเผลอหยุดยืนนิ่งปล่อยให้สายตาจับจ้องสลักภาพรอยยิ้มนั้นลึกลงไปในก้นบึ้งของจิตใจ... ยืนมองอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน... นานเกินไป นานจนลืมเวลา และลืมตัวตนอันโหดร้ายของตัวเองไปชั่วขณะ