กับดักของหัวใจ

แต่ในความจริง... เธอไม่ได้ทำอะไรเลย

หลังจากส่งคำขออุทธรณ์ไปไม่ถึง 24 ชั่วโมง เพลงผ้าก็ได้รับอีเมลแจ้งเตือนจากเฟซบุ๊กว่า บัญชีของเธอได้รับการกู้คืน เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะที่รีบกดเข้าไปตรวจสอบ

เมื่อเธอเข้าสู่ระบบ เฟซบุ๊กของเธอกลับมาเป็นปกติ ไม่มีอะไรหายไป ยกเว้นบางโพสต์ที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้ชั่วคราวเพื่อรอการตรวจสอบเพิ่มเติม

แต่เพลงผ้าไม่ได้สนใจมากนัก

เธอลืมไปแล้วด้วยซ้ำ เรื่องเฟซปลอมที่อ้างเป็นเธอว่ายังคงอยู่ และยังคงตั้งค่าล็อกไว้เหมือนเดิม เธอไม่มีเวลามานั่งไล่ตามเรื่องนี้อีก เพราะชีวิตเธอเต็มไปด้วยสิ่งที่สำคัญกว่า

แม่ของเธอที่ยังต้องเข้ารับเคมีบำบัด

ยายของเธอที่ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ

และงานที่ร้านกาแฟ รวมถึงงานที่บาร์ตอนกลางคืน ที่เธอต้องทำเพื่อหาเงิน

เวลาทุกวินาทีมีค่ากับชีวิตจริงของเธอมากกว่าการตามไล่จับใครบางคนในโลกออนไลน์

“ช่างมันเถอะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ขณะปิดหน้าจอโทรศัพท์ และหันกลับไปสนใจตารางงานของเธอแทน

สถานที่: ร้านกาแฟที่เพลงผ้าทำงาน

สองวันผ่านไป อธิปกลับมาถึงกรุงเทพฯแต่สิ่งแรกที่เขาทำ ไม่ใช่กลับบ้าน…แต่เป็นมุ่งหน้าไปร้านกาแฟ

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นเบาๆ เมื่อเขาเดินเข้ามา

สายตาของเขาก็ไล่หาหญิงสาวทันทีและเมื่อเธอหันมาเจอเขา เธอยิ้มให้

"สวัสดีค่ะวันนี้รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?" เพลงผ้าถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ เพราะเขาเป็นลูกค้าประจำ

แต่รอยยิ้มของอธิป บ่งบอกถึงความสุขของคนที่กำลังหลงรัก

เขารู้ดีว่า ที่ร้าน เขาเป็นแค่ลูกค้า

แต่ในช่องแชท... เขาคือคนรักของเธอ

ภายในห้องที่มีเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้าของหญิงสาว แพรไหมนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา มือเรียวเลื่อนไถ่หน้าจออย่างใจเย็น

"อีกไม่นาน... เขาจะต้องตกเป็นของฉันทั้งใจ"

ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มเยือกเย็น จากแชตอธิปกำลังติดกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เขาตอบข้อความของเธอเร็วขึ้น เขาเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาแทบทุกครั้ง เขาส่งรูปของตัวเองจากสถานที่ที่เขาไปเขาอยากให้เธอรู้ว่า… เธอสำคัญกับเขาแค่ไหน

แพรไหมนั่งเอนตัวพิงโซฟา ขาทอดยาวไปข้างหน้า มือเรียวเลื่อนดูบทสนทนาเก่าๆ ก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นจรดริมฝีปาก สูดมันเข้าปอดอย่างพึงพอใจ

แพรไหมส่ง คลิปเสียงหวานๆ เสียงของเธอ ออดอ้อน นุ่มนวล และเต็มไปด้วยเสน่ห์ จากนั้นเธอเริ่มเล่าเรื่องส่วนตัวให้เขาฟัง

 PLANG PHA: “พี่รู้ไหมคะ... หนูเคยกลัวการอยู่คนเดียวมากเลย แต่พอคุยกับพี่ หนูรู้สึกว่าหนูมีใครสักคนที่พร้อมอยู่ข้างๆ”

อธิปอ่านข้อความนั้นแล้ว…เขารู้สึกเหมือนมีคนที่รอเขา เป็นห่วงเขา

 อธิป: “พี่จะพยายามหาเวลาให้หนูนะครับ แต่ช่วงนี้พี่ต้องไปดูโรงแรมที่เปิดใหม่ที่ภูเก็ตไม่ค่อยว่างเลย”

แพรไหมพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างพึงพอใจ เธอรู้ว่า... ผู้ชายคนนี้กำลังกลายเป็นของเธอแต่เธอจะต้องทำให้ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด เขาจะต้องเชื่ออย่างสนิทใจว่าเธอคือเพลงผ้าตัวจริง

เธอเปิดโทรศัพท์อีกเครื่องหนึ่งขึ้นมาเข้าไปที่โปรไฟล์เฟซบุ๊กของเพลงผ้า มือเรียวไล่ดูโพสต์ของพี่สาวบนเฟซบุ๊ก อย่างตั้งใจ เธอรู้เรื่องครอบครัวของเพลงผ้าดีที่สุด ดังนั้นการปลอมเป็นพี่สาว เป็นเรื่องที่ง่ายมาก

แพรไหมปิดหน้าจอ แล้วเอนตัวลงกับโซฟา เธอจะใช้ข้อมูลพวกนี้เพื่อสร้างตัวตนที่สมบูรณ์แบบ ตัวตนที่ อธิปไม่มีวันต้านทานได้

เธอเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความถึงอธิป

PLANG PHA: "พี่อธิป... หนูเล่าเรื่องครอบครัวของหนูให้พี่ฟังได้ไหมคะ..."

เธอส่ง รูปของแม่และยาย ที่ดึงมาจากเฟซบุ๊กของเพลงผ้า

 PLANG PHA:"หนูรักแม่กับยายมากเลยค่ะ... พี่รู้ไหมว่าทุกครั้งที่หนูไปเยี่ยมยายที่บ้านพักคนชรา หนูร้องไห้ตลอดเลย..."

 อธิป: "คนดีไม่ร้องไห้นะครับหนูยังมีพี่อยู่นะ"

แพรไหมกระตุกยิ้มเย็น เขาติดกับดักของเธอแล้ว