บำเรอรักไร้ใจ

บัวบูชา สุกลเกียรติ หรือ บัว เธอคือนักศึกษาปีที่สาม ภาคค่ำ ของสถานศึกษาแห่งหนึ่ง ใบหน้าเนียนรูปหัวใจ ริมฝีปากอวบอิ่ม ดวงตากลมโตสุกสกาวเสมือนมีดาวนับร้อยอยู่ในนั้น “บัว เรียนเสร็จแล้วไปกินข้าวกันนะ” เสียงของพริกไทยที่เอ่ยเรียก ทำให้หญิงสาวที่กำลังจดเลคเชอร์เงยหน้าขึ้น ปากอิ่มยังคงพึมพำทบทวนข้อความที่อาจารย์สอน “โอ๊ย...บัว จะขยันไปถึงไหนเนี้ย ! พอแล้วไปกินข้าวกันเถอะ” “ขอโทษนะ บัวไปด้วยไม่ได้หรอก” “พริก แกจะไปชวนยัยบัวให้เสียเวลาทำไม ก็รู้อยู่ว่าต้องรีบกลับบ้านไปดูลูก” มะเหมี่ยวจงใจพูดเสียงดังเพื่อให้ผู้ชายทั้งหลายที่หมายปองบัวบูชาได้ยิน “นี่มะเหมี่ยว ไม่เห็นต้องพูดเสียงดังเลยนั่งกันอยู่แค่นี้เอง” พริกไทยมองอย่างตำหนิ คนพูดไหวไหล่ไม่แยแส “ไม่เป็นไรหรอก เรื่องที่บัวมีลูกแล้วไม่ใช่ความลับ หากใครจะรู้ก็ไม่ใช่เรื่องผิด ว่าแต่...บัวคงไปกินข้าวด้วยไม่ได้หรอก ตามที่มะเหมี่ยวบอกนั่นล่ะ” หญิงสาวเก็บสมุดปากกาลงกระเป๋าผ้า หันมาคลี่ยิ้มให้กับเพื่อนทั้งสอง ภายในอกหวนนึ

‘ไอ้ต่อ ! ไอ้หมาขี้เรื้อน ฮ่าๆ มึงมันไม่เจียมตัวโชคดีที่น้องบัวคิดได้ว่าอะไรที่คู่ควรกับเขา’ถ้อยคำของปรเมศที่ตามมาเย้ยหยัน ไม่ได้มีผลต่อหัวใจเท่ากับถ้อยคำปฏิเสธของบัวบูชา พยายามค้นหาความจริงจากแววตาที่เคยมองเขาด้วยความรักแต่มันกลับว่างเปล่า ไม่หลงเหลือแม้แต่เยื่อใย ทุกอย่างแปรเปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลังมือในระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ทั้งที่คบหากันมาตลอดหนึ่งปี“ไม่จริง บัวไม่ได้รักมึง !”“ใช่บัวอาจจะไม่ได้รักกู แต่กูรวย และให้บัวได้ทุกอย่าง หึ...กูเห็นมึงพาบัวไปกินผัดไทยที่ตลาด มึงไม่คิดว่า ลูกคุณหนูอย่างบัวจะอายคนบ้างหรือว่ะ จนก็จน แม่ก็เป็นบ้า พี่สาวยังเป็นกระหรี่อีก !!”‘มึง ไอ้เมศ อย่าลามปามครอบครัวกู’เขาอาศัยอยู่กับแม่ที่ป่วย พี่สาวเรียนที่กรุงเทพฯ แต่ชาวบ้านต่างนินทา เล่าลือว่าเธอขายตัวให้เสี่ยกระเป๋าหนักกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปหาไอ้คนปากดี แต่อีกฝ่ายยิ้มเยาะ เพียงแค่พยักพเยิดใบหน้า ลูกน้องที่ยืนอยู่บริเวณนั้นตรงเข้ามารุมทำร้ายทันทีไตรวิชญ์พยายามลุกขึ้นสู้ แต่ด้วยจำนวนคนที่มากกว่าทำให้ไม่สามารถต่อกรได้ ฝ่าเท้านับสิบรุมขยี้เสมือนเป็นสิ่งที่กองอยู่กับพื้นไม่ใช่คน เสียงของพวกมั

"โอ๊ย...คนเขารักเดียวใจเดียว รักคนคนเดียวที่ไม่รู้ป่านนี้มีลูกมีเมียไปแล้วหรือยัง ก็ปล่อยไปเถอะ"ถ้อยคำเหล่านี้ไม่ต่างไปจากคมมีดที่กรีดลงบนก้อนเนื้อข้างซ้าย ใบหน้าของบัวบูชาเศร้าหมองทุกข์ระทมจนคนพูดสะใจ"มะเหมี่ยว ! ทำไมปากเสียแบบนี้นี่แก""เอ้า ฉันก็แค่พูดความจริง ทำเป็นเล่นตัวอยู่ได้..."คนทั้งสองที่กำลังถกเถียง บัวบูชาจำต้องห้ามปราม"อย่าเถียงกันเลย ที่มะเหมี่ยวพูดมันเป็นความจริงทั้งนั้นล่ะ แต่บัวแค่อยากรอน่ะ...""รออะไร ?""บัวก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่รู้แค่ว่าอยากรอ..."ภาพจำครั้งสุดท้ายคือแววตาเจ็บปวดของไตรวิชญ์ แต่เธอกลับปฏิเสธขับไล่ให้จากไป ทั้งที่หัวใจเต็มไปด้วยความร้าวรานถ้าเจอกันอีกครั้ง...บัวจะบอกให้พี่รู้ว่าไม่เคยมีวันไหนที่ไม่รัก "เรียนเถอะ อาจารย์มาแล้ว"ทุกสายตาหันไปมอง หญิงสูงวัยที่ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับเอกสารการเรียนการสอน บัวบูชาพยายามมีสมาธิกับการเรียน ทั้งที่ภายในหัวอัดแน่นไปด้วยความ คนึงหาบุคคลในความทรงจำห้าปี่มาแล้วที่ไตรวิชญ์ไม่ได้กลับมาประเทศบ้านเกิด เรื่องราวมากมายในอดีตยังคงฝังลึกภายในหัวใจแต่ทว่าตอนนี้เขาไม่ใช่บุคคลเดิมที่อ่อนแอให้กับความรักชายหนุ่มไม่คบห