Novels by พลอยชนา

คำพูดของรัณทำให้ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมของเขาฉายแววอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “นายนี่เป็นคนที่มีอะไรซ่อนอยู่เยอะกว่าที่ฉันคิด”ธันวากวาดตามองรอบ ๆ ร้านอีกครั้ง ทุกมุมดูมีชีวิต ร้านไม่ได้ใหญ่โตหรือหรูหรา แต่กลับมีเสน่ห์ในความเรียบง่าย ผนังอิฐสีอบอุ่นตัดกับชั้นไม้ที่วางขนมไทยอย่างประณีต นาฬิกาไม้แขวนอยู่บนผนังคู่กับต้นไม้เล็ก ๆ ในกระถางเซรามิกเสียงเพลงแจ๊สเบา ๆ คลอเคลียบรรยากาศให้ละมุนยิ่งขึ้น ธันวาคิดในใจว่าร้านนี้มีศักยภาพมากกว่าที่รัณคิด หากมีคนรู้จักมันมากขึ้น มันอาจกลายเป็นจุดหมายปลายทางของคนรักกาแฟในละแวกนี้ได้“ฉันว่าร้านนี้จะดังได้แน่ ๆ ถ้านายให้ฉันช่วย” ธันวาพูดขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่ดูมีความหมายรัณหันมามองเขา “ช่วยยังไง?”“แค่ไว้ใจฉัน เดี๋ยวนายจะรู้เอง” ธันวาตอบพลางยิ้มกวนรัณส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะพูดเบา ๆ “ก็ได้… แต่อย่าทำให้ผิดหวังละกัน”ช่วงเที่ยงของวัน "บ้านกาแฟอุ่นไอรัก" เต็มไปด้วยลูกค้าหลากหลาย ทั้งนักศึกษาที่มานั่งอ่านหนังสือ ครอบครัวที่มานั่งทานขนม และกลุ่มเพื่อนที่พูดคุยหัวเราะกันธันวาที่กำลังเสิร์ฟกาแฟให้ลูกค้าโต๊ะหนึ่ง สังเ

เสน่ห์ของความใกล้ชิดร้าน "บ้านกาแฟอุ่นไอรัก" ยังคงรักษาเอกลักษณ์ของร้านกาแฟที่ให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาผ่านบานกระจกใส ตกกระทบกับเฟอร์นิเจอร์ไม้สีอ่อนที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทุกมุมในร้านดูมีชีวิตชีวา โดยเฉพาะ "มุมถ่ายรูปยอดฮิต" ที่เป็นมุมผนังอิฐประดับด้วยต้นไม้เลื้อยและแสงไฟประดับในโทนวอร์มไวท์ เหมาะสำหรับการเช็กอินของลูกค้าทุกวัยเสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ เติมเต็มบรรยากาศอบอุ่น เสียงเครื่องบดกาแฟจากหลังเคาน์เตอร์กลมกลืนกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ของลูกค้าที่นั่งจับกลุ่มพูดคุยอยู่ไม่กี่โต๊ะ บริเวณมุมหนึ่งของร้านยังมีกระดานโปรโมชันที่เขียนด้วยชอล์กสีสดใสว่า"โปรพิเศษวันนี้: กาแฟร้อนจับคู่ขนมไทยในราคา 59 บาท!"ถัดจากเคาน์เตอร์ยังมีชั้นวางขนมไทยที่ดูเรียบง่ายแต่จัดอย่างใส่ใจ ขนมไทยอย่างทองหยิบ ทองหยอด และขนมชั้น ถูกบรรจุอยู่ในถาดไม้ไผ่เล็ก ๆ ที่ให้กลิ่นอายของวิถีไทยดั้งเดิม แต่ดูทันสมัยในเวลาเดียวกันรัณกำลังเช็ดแก้วกาแฟอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ขณะที่ธันวาเดินวนไปมารอบร้าน ดวงตาคมของเขากวาดมองไปยังทุกซอกมุมอย่างครุ่นคิด“นายทำอะไรอยู่?” รัณถามพร้อมมองชายห

เสียงกระดิ่งดังแว่วเป็นจังหวะประหนึ่งเตือนถึงการเริ่มต้นของวันใหม่ในร้าน "บ้านกาแฟอุ่นไอรัก" บรรยากาศที่เคยวุ่นวายเริ่มผ่อนคลายลงหลังจากช่วงเช้าผ่านไป แต่ความคึกคักยังคงอบอวล รัณและป้าสมรยังคงขะมักเขม้นกับการดูแลลูกค้า ขณะที่ธันวาผู้ซึ่งทำงานได้วันที่สอง มีท่าทีดูผ่อนคลายและเป็นกันเองกับลูกค้ามากขึ้นขณะที่ธันวาช่วยป้าสมรยกถาดขนมไทยจากครัวออกมาจัดในตู้กระจก เขาพูดขึ้นเบา ๆ“ป้าสมรครับ ถ้าผมได้อยู่ช่วยร้านนี้นาน ๆ ผมว่าร้านอาจจะไม่เงียบเหงาเหมือนที่เคยนะครับ”ป้าสมรหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบ“ก็เพราะมีคนอย่างหนูธันวานี่แหละ ร้านถึงดูครึกครื้นขึ้นมาได้ หลานป้าคงต้องพึ่งหนูอีกเยอะเลย”ธันวาเหลือบมองรัณที่กำลังจัดกาแฟในถ้วยอย่างตั้งใจ เขายิ้มมุมปากก่อนพูด“ผมก็อยากช่วยครับ แต่บางครั้งคนบางคนก็ดูไม่ค่อยเปิดใจรับความช่วยเหลือสักเท่าไหร่”รัณได้ยินบทสนทนาแว่ว ๆ เขาหันมาสบตาธันวาด้วยสายตาเรียบนิ่ง“ถ้าความช่วยเหลือนั้นมาพร้อมกับความกวนประสาท ผมอาจต้องคิดดูก่อนว่าจะยอมรับดีไหม”ธันวาหัวเราะในลำคอ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงขี้เล่น“งั้นผมจะลองลดความกวนดู แล้วเพิ่มความจริงใจแทน ดีไหมครับ?”ป้าสมรที่มองบทสน

รัณเบ้ปากเล็กน้อย“ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้นแหละ”ป้าสมรหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตบบ่าธันวา“เอาน่า อย่างน้อยหลานก็ช่วยร้านได้เยอะขึ้น เดี๋ยวป้าจะไปเตรียมขนมเพิ่ม ขากลับจะเอาลูกชุบมาให้ลองจัดอีกนะธันวา”“โอเคครับป้า ผมจะตั้งใจมากขึ้น” ธันวายิ้มกว้างก่อนจะหันมาทางรัณ“ว่าแต่... เมื่อกี้นายชมฉันว่าเก่งใช่มั้ย?”รัณชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดกลบเกลื่อน“ฉันแค่บอกว่า... นายขยัน ไม่ได้หมายความว่านายเก่ง”ธันวาหัวเราะในลำคอพลางยื่นมือไปหยิบผ้าเช็ดโต๊ะใกล้ ๆ“โอเค ๆ ถือว่าได้คำชมครึ่งหนึ่งแล้วกันนะ”รัณถอนหายใจ ก่อนจะหันไปสนใจงานของตัวเอง แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นจากวันแรกที่เขามองว่าธันวาเป็นแค่ลูกค้าปากเสีย กลายเป็นใครสักคนที่เริ่มเข้ามามีบทบาทในร้านและอาจจะ... มีบทบาทในชีวิตเขามากกว่านั้นก็ได้ช่วงบ่ายของวัน ร้านเริ่มคึกคักมากขึ้นเมื่อมีลูกค้าสั่งขนมไทยจำนวนมาก โดยเฉพาะขนมลูกชุบที่ป้าสมรขึ้นชื่อ ธันวาที่กำลังทำความสะอาดเคาน์เตอร์หันไปเห็นป้าสมรกำลังปั้นลูกชุบด้วยสีหน้ากังวล เนื่องจากออเดอร์ในวันนี้ล้นหลามจนทำแทบไม่ทัน"ป้าสมรครับ ให้ผมช่วยไหม?" ธันวาเดินเข้ามาใกล้พร้อมถลกแ

รัณที่ยืนฟังอยู่ใกล้ ๆ ไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกใจและชื่นชมชายหนุ่มคนนี้มากขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะดูเป็นคนพูดกวนประสาทในบางครั้ง แต่การทำงานของเขาก็พิสูจน์ให้เห็นว่า ธันวาไม่ได้มาเล่น ๆ“เอาเถอะ… ถ้าจะช่วยให้ร้านง่ายขึ้นแบบนี้ ก็ถือว่ามีประโยชน์อยู่เหมือนกัน” รัณพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง พลางหันกลับไปจัดการงานในส่วนของตัวเองต่อ ขณะที่ในใจเริ่มเปิดรับชายหนุ่มลึกลับคนนี้ทีละนิดระหว่างที่ช่วยงาน ธันวาแอบสังเกตว่าเอกภพยังคงวนเวียนส่งข้อความหาผ่านโทรศัพท์ของรัณเกี่ยวกับการถ่ายรีวิวและสอบถามความคืบหน้าของการจ้างรีวิว ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ช่วงสาย ป้าสมรเดินเข้ามาในร้านพร้อมถาดขนมเธอวางถาดลงบนเคาน์เตอร์ก่อนจะมองสองหนุ่มที่ดูเหมือนทะเลาะกันบ่อยขึ้นทุกวัน“ป้าว่าหลานป้ากับนายธันวานี่เหมาะกันดีนะ” ป้าสมรพูดพลางหัวเราะรัณหันมามองป้าสมรอย่างไม่เชื่อหู “ป้าครับ อย่าพูดอะไรแบบนี้สิ”“ก็จริงนี่นา หลานป้าควรจะลองมีเพื่อนสนิทบ้าง”ธันวายิ้มอย่างมีเลศนัย“ป้าพูดขนาดนี้ ผมก็คงต้องสนิทกับเขาให้ได้แล้วล่ะครับ”รัณถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปจัดการงานต่อ ปล่อยให้ป้าสมรและธันวาหัวเรา

หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง รัณตัดสินใจรับธันวาเข้าทำงาน แม้จะไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นใครกันแน่ แต่ความตั้งใจและคำพูดของเขาก็ดูจริงใจพอในใจลึก ๆ ธันวามีแผนซ่อนอยู่ เขาตั้งใจเข้ามาใกล้ชิดทำงานที่นี่เพื่อจับตาดูเอกภพ และหาหลักฐานที่ชัดเจนว่าเอกภพกำลังแอบอ้างชื่อช่องรีวิวของเขาป้าสมรยืนอยู่ใกล้เคาน์เตอร์ ขณะที่ธันวายืนข้างรัณพลางมองลูกค้าที่เริ่มซาลงหลังจากช่วงเร่งด่วน ป้าหันมาทางรัณพร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล“หลาน... ป้าขอพูดตรง ๆ นะ ตอนที่ธันวามาเตือนเรื่องเอกภพ ป้าก็ได้ยินอยู่ ป้าเองก็รู้ว่าหลานอยากให้ร้านอยู่รอด แต่อย่าใจร้อนเชื่อคนง่ายนัก” ป้าสมรพูดพร้อมกับถอนหายใจ“ธันวามาทำงานที่นี่ก็ดีแล้ว อย่างน้อยก็ช่วยปรามหลานเรื่องนี้ได้บ้าง”“ผมไม่อยากให้คุณโดนหลอก แต่สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับคุณรัณว่าจะตัดสินใจยังไง”รัณที่ยืนฟังอยู่นิ่ง ๆ หันไปมองป้าสมร“แต่เอกภพเขาบอกว่าเขามีช่องรายการอื่น ๆ ที่เข้าถึงกลุ่มลูกค้าที่หลากหลายมากขึ้น ร้านเราก็จะได้รับความสนใจจากคนกลุ่มใหม่ ๆ ด้วย”พูดจบ รัณหยิบกระดาษที่เอกภพให้มาจากหลังเคาน์เตอร์แล้วยื่นให้ป้าสมรดู“นี่ครับแพคเกจที่เขาเสนอมาเมื่อวาน มีช่องทา

“ปากตลาดแล้วอย่างไร!” อาเหมยสวนกลับทันควัน “ก็ดีกว่าพวกคุณชายเจ้าสำอางกับบ่าวไพร่หน้าตายที่เอาแต่รังแกคนอื่นไปวันๆ! ดูสิ! นายท่านของท่านทำเสียงดังเหมือนฟ้าถล่ม แล้วยังจะมาหาว่าพวกเราผิดอีกรึ! บ่าวไพร่เป็นอย่างไร เจ้านายก็คงเป็นอย่างนั้นสินะ!”“นี่เจ้า!” เว่ยฉีแทบจะชักกระบี่ออกมาอยู่รอมร่อ ไม่เคยมีใครทำให้เขาสูญเสียความสงบได้เท่าสตรีตรงหน้ามาก่อน!ชุนเซียงและหลินหวินจื่อซึ่งเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด บัดนี้กลับกลายเป็นผู้ชมกิตติมศักดิ์ไปโดยปริยาย ทั้งสองยืนมองผู้ช่วยของตนกำลังเปิดศึกรอบใหม่กันอย่างดุเดือดด้วยความรู้สึกที่หลากหลายระคนกันไปสตรีผู้นี้…เหตุใดจึงมีผู้ช่วยที่แก่นแก้วไม่แพ้กันเลยนะ! หลินหวินจื่อคิดในใจ แต่ก็อดที่จะทึ่งในความกล้าหาญของอาเหมยไม่ได้เว่ยฉีผู้เถรตรง…คงจะปวดเศียรเวียนเกล้าไปอีกนานแน่ๆ ชุนเซียงคิดพลางลอบถอนหายใจ“ข้าไม่สน!” อาเหมยประกาศกร้าว “ถ้าพวกท่านยังไม่หยุดทำเสียงดังรบกวนพวกเรา ข้ากับพี่ชุนเซียงก็จะต้มสีย้อมผ้าสูตรที่เหม็นที่สุดให้พวกท่านได้ดมจนเป็นลมไปเลยคอยดู!”“พวกเจ้ากล้ารึ!” เว่ยฉีตวาดกลับ“ก็ลองดูสิ!” อาเหมยแลบลิ้นปล

หลินหวินจื่อหยุดชะงักปลายกระบี่กลางอากาศ หันขวับมามองนางด้วยสายตาเย็นชา “แล้วสตรีเช่นเจ้าเล่า? การหมกตัวอยู่กับกลิ่นเหม็นเน่าเป็นคุณสมบัติใหม่ของกุลสตรีรึ? ช่างเป็นสตรีที่ปากกล้าและไร้มารยาทโดยสิ้นเชิง!”คำพูดของเขาแทงใจดำจนชุนเซียงหน้าชาไปชั่วขณะ แต่นางก็เชิดหน้าขึ้นสู้ “ดีกว่าคุณชายเจ้าสำอางที่ไม่เคยทำงานทำการอะไร! อย่างน้อยกลิ่นของข้าก็มาจากหยาดเหงื่อแรงงาน ไม่ใช่กลิ่นน้ำปรุงที่พวกท่านใช้กลบเกลื่อนความเกียจคร้าน!”หลินหวินจื่อก้าวเข้ามาประชิดรั้ว ดวงตาคมกริบจ้องนางเขม็ง “ปากดีนักนะ! สตรีที่ดีควรรู้จักรักนวลสงวนคำ ไม่ใช่มาแผดเสียงปาวๆ ราวกับแม่ค้าปากตลาด! ช่างไร้ความเป็นกุลสตรีสิ้นดี!”ทั้งสองยืนจ้องหน้ากันเขม็งผ่านรั้วไม้ไผ่เตี้ยๆ ไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศรอบตัวราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้างลงมาอย่างต่อเนื่อง โดยไม่รู้เลยว่าการปะทะคารมครั้งนี้ได้ตกอยู่ในสายตาของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญเสียแล้วป้าหยางอวี้และสตรีอีกสองนางแอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกลนัก ดวงตาของพวกนางเบิกกว้างเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

เมื่อความอดทนสิ้นสุดลงในตอนบ่าย ชุนเซียงจึงตัดสินใจที่จะ “ตอบโต้” ในวิถีของนาง “อาเหมย” นางหันไปพูดกับเพื่อนรักด้วยแววตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ไปเก็บใบสะระแหน่สดๆ หลังกระท่อมมาให้ข้ากำใหญ่ๆ ที” “ใบสะระแหน่หรือเจ้าคะ?” อาเหมยถามอย่างงุนงง “ท่านจะชงชาหรือ?” “เปล่าหรอก” ชุนเซียงยิ้มมุมปาก “ข้าจะใช้มันเปิดศึกน่ะ”เมื่อได้ใบสะระแหน่มาแล้ว ชุนเซียงก็นำมันมาขยี้เบาๆ พอให้ช้ำจนน้ำมันหอมระเหยส่งกลิ่นหอมเย็นสดชื่นออกมา นางยื่นส่วนหนึ่งให้อาเหมย “เอาไปทาไว้ใต้จมูกเสีย นี่คือภูมิปัญญาของตระกูลข้า มันจะช่วยป้องกันเราจากกลิ่นรุนแรงได้” จากนั้นนางก็หยิบผ้าฝ้ายผืนเล็กๆ สองผืนมาชุบน้ำหมาดๆ เตรียมไว้ “เอาล่ะ…ถึงเวลาเอาคืนแล้ว”นางเดินนำไปยังโรงย้อมผ้าหลังกระท่อม ก่อนจะเปิดไหดินขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับหมัก "สีครามหมัก" ซึ่งเป็นเคล็ดวิชาลับที่ขึ้นชื่อ

หลินหวินจื่อพยักหน้ารับเบาๆ สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดลงที่กระท่อมซอมซ่อที่อยู่ติดกัน…และแน่นอนว่าเขาก็เห็นสตรีสองนางที่กำลังจ้องมองมาทางนี้เขม็งเขาย่อมจำพวกนางได้…สตรีปากร้ายผู้หยิ่งทระนงกับผู้ช่วยตัวแสบที่แอบฉกเงินของเขาไปหน้าตาเฉย!หลินหวินจื่อถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่ายในใจ สวรรค์...ข้าหนีจากสนามรบมาไกลนับพันลี้ เพียงเพื่อจะมาพักผ่อนจิตใจให้สงบ ไม่ได้ต้องการจะมาสู้รบปรบมือกับใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…กับสตรี!“เว่ยฉี…” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “หาที่อื่นเถิด ที่นี่ดูท่าจะวุ่นวายเกินไป”“แต่ว่านายท่าน…” เว่ยฉีกำลังจะทัดทาน แต่แล้วก็ต้องเงียบเสียงลง เมื่อเห็นสายตาของนายท่านที่เปลี่ยนไปหลินหวินจื่อมองข้ามรั้วไปอีกครั้ง เขาเห็นสตรีสองนางนั้นไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือหลบสายตาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับยืนกอดอกจ้องมองมาที่เขาราวกับจะประกาศศึก สายตาของพวกนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความท้าทายอย่างเปิดเผยประกายบางอย่างวาบขึ้นมาในดวงตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่ม! ช่างเป็นสตรีที่หยิ่งยโสและไม่เจียมตัวนัก! คิดว่าข้าจะกลัวพวกนางรึ?ควา

ท่าทีของเขาเหมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟ!“เงินรึ?” ชุนเซียงหัวเราะหยัน “ท่านคิดว่าทุกอย่างในโลกนี้ใช้เงินซื้อได้หมดรึอย่างไร คุณค่าของมันไม่ได้อยู่ที่ราคา แต่อยู่ที่หัวใจที่ข้าใส่ลงไป! คนอย่างท่านที่วันๆ คงเอาแต่เดินกรีดกรายไปมาจะไปเข้าใจอะไร!”คำพูดของนางทิ่มแทงใจหลินหวินจื่ออย่างจัง คนอย่างเขาน่ะรึเอาแต่เดินกรีดกราย! เขาเพิ่งจะเอาชีวิตเข้าแลกในสนามรบมาหมาดๆ“ปากดีนักนะแม่นาง!” เขาเริ่มขึ้นเสียงบ้าง “ข้าก็บอกแล้วว่าขออภัยและจะชดใช้ให้ จะเอายังไงอีก!”“ไม่ต้อง! เก็บเงินของท่านไปเถอะ ข้าไม่อยากได้!คราวหน้าคราวหลังก็หัดใช้ตามองทางให้ดีกว่านี้ด้วย อย่าให้ความสูงใหญ่ของท่านต้องเสียเปล่า!”นางพูดจบก็เดินกระทืบเท้าปึงปังเข้าไปในกระท่อม ปิดประตูดังปัง! ทิ้งให้แม่ทัพใหญ่แห่งต้าหรงยืนอึ้งอยู่กับที่ด้วยความโมโหระคนประหลาดใจเว่ยฉีที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ รีบวิ่งเข้ามาหา “นายท่าน…จะให้ข้าเข้าไปจัดการหรือไม่ขอรับ?”หลินหวินจื่อยกมือขึ้นห้าม ใบหน้ายังคงเรียบเฉย แต่ในดวงตากลับมีประกายบางอย่างวาบขึ้นมา “ไม่ต้อง…”เขากล่าวจบก็หมุนตัวเดินจากไป

“ขอรับ นายท่าน” เว่ยฉีรับคำอย่างนอบน้อมหลินหวินจื่อถอนหายใจยาว ระหว่างความเหนื่อยล้าจากสงครามนั้น ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่รบกวนจิตใจของเขาอยู่ไม่ห่าง โองการล่าสุดของฮ่องเต้ที่สั่งให้เขา ‘ตามหาฮูหยินที่หายสาบสูญไปให้พบ’ ก่อนจะพระราชทานสมรสครั้งใหม่ให้ฮูหยิน…ซูเหยียนหรู ชื่อของนางคือรอยด่างพร้อยเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเขา เขาไม่เคยแม้แต่จะได้เห็นใบหน้าของนาง จำได้เพียงว่าเป็นสตรีที่ถูกยัดเยียดให้แต่งด้วยราชโองการทางการเมืองในคืนเดียวกับที่เขารับตราอาญาสิทธิ์และต้องมุ่งหน้าสู่ชายแดนอย่างเร่งด่วนเขาได้ยินเพียงคำบอกเล่าจากมารดาว่า ครอบครัวนางทำเรื่องน่าอับอายและไม่คู่ควรกับตระกูลหลินอีกต่อไปหลังจากที่ตระกูลซูของนางต้องโทษกบฏ ภาพของนางในความคิดของเขาจึงเป็นเพียงคุณหนูจากตระกูลพ่อค้าที่คดโกง อาจจะมีหน้าตางดงาม แต่คงเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมมารยาและความทะเยอทะยานเช่นเดียวกับบิดาของนางทว่าเขากลับรู้สึกคลางแคลงใจในเหตุผลนั้นมาโดยตลอด มันเป็นภาระที่เขารู้สึกรำคาญใจทุกครั้งที่นึกถึง

ภายในห้องกว้างขวางของคฤหาสน์ ร่างของ เพลงผ้า ทรุดตัวลงหน้าชักโครก เสียงสะอื้นเครือปะปนไปกับเสียงอาเจียนที่ยังคงดังไม่หยุดเธออาเจียนออกมาจนไม่มีอะไรเหลือ มีเพียงน้ำใส ๆ และความเจ็บปวดที่กัดกินร่างกายมือบางกำขอบโถแน่นจนข้อนิ้วซีด เธอหอบหายใจหนัก หัวของเธอมึนเบลอ ร่างกายอ่อนล้าจนแทบไม่มีแรงแม้แต่จะพยุงตัวเองขึ้นแววตาของเธอพร่ามัว หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมตามไรผม เสียงในหัวของเธอตะโกนถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า—"ฉันต้องอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน?""ฉันจะหนีไปจากเขาได้ไหม?""ฉันต้องทนอยู่ในนรกนี้... ไปจนถึงเมื่อไหร่?"เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นใกล้เข้ามา เสียงประตูห้องน้ำถูกผลักเปิดออกอย่างแรงร่างสูงใหญ่ของ อคิน วราธิป ปรากฏขึ้นตรงหน้า ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องเธอจากด้านบนไม่มีแววเห็นใจ ไม่มีแม้แต่ความห่วงใยมีเพียง ความเย็นชา และสายตาที่มองเธอราวกับเศษขยะ“อย่ามาสำออย” เสียงของเขาเยียบเย็นและเรียบนิ่งเพลงผ้าหายใจถี่ เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะตอบ ร่างกายของเธออ่อนล้าจนไม่สามารถขยับได้แต่เขาไม่สนใจ…อคินเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะกระชากแขนของเธอขึ้นจากพื้น“ลุกขึ้นมา”แรงกระชากทำให้เธอเสียหลัก ร่างบอบบางเซไปกร

เพลงผ้ากำมือแน่น ก่อนจะค่อยๆ ก้าวลงจากรถทันทีที่เธอพ้นจากตัวรถ เขาคว้าข้อมือเธอแน่นแล้วลากเธอเข้าไปในบ้าน"คุณจะทำอะไร"เธอพยายามดิ้นรน แต่แรงของเขามีมากเกินไปเสียงประตูดัง"ปัง" ทันทีที่เขาผลักเธอเข้าไปในห้องนอนของเขาเธอหันขวับไปมองเขาด้วยดวงตาตื่นตระหนก"อยู่ที่นี่ซะ" เสียงของเขาเย็นเยียบเธอก้าวถอยหลัง "ฉันขอร้องให้ฉันได้บอกกับแม่ก่อนว่าฉันอยู่ที่ไหน?""เธอควรจะรู้ไว้ว่าฉันไม่ชอบให้ใครละเมิดคำสั่งของฉัน"อคินก้าวเข้าไปหาเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยอำนาจบีบบังคับ"เธออยากไปหาแม่? อยากออกจากบ้าน? ต่อไปนี้ เธอจะออกไปไหนไม่ได้อีก"เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปล็อกประตูเพลงผ้ากลืนน้ำลาย หัวใจเต้นรัวเธอถูกขังแล้วจริงๆเธอ... ไม่มีทางหนีอีกแล้วเงาของค่ำคืนทอดตัวลงบนคฤหาสน์วราธิป แสงไฟสลัวสะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบ เสียงลมพัดกระทบผ้าม่านแผ่วเบา แต่ภายในห้องกว้างที่ถูกปิดสนิท ทุกอย่างยังคงเงียบงันร่างบอบบางของเพลงผ้าเริ่มขยับเธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ผ้าห่มสีเข้มคลุมกายที่เริ่มเย็นเฉียบเพราะร่างกายของเธออ่อนล้าลง

เธอคิดว่าแค่กดวางสายแล้วปิดเครื่อง... เธอจะหนีฉันพ้นเหรอ?อคินละสายตาจากมือถือ ก่อนหันไปหยิบรีโมตที่วางอยู่ข้าง ๆปลายนิ้วกดปุ่มหนึ่งเบา ๆหน้าจอแสดงผลของระบบรักษาความปลอดภัยปรากฏขึ้นตำแหน่งของโทรศัพท์เธอ... ยังคงแสดงอยู่บนแผนที่เขาเอนกายลงบนเก้าอี้ ยกขาขึ้นไขว้ หัวเราะในลำคอ“ไปให้สุดเลย เพลงผ้า”“แต่อย่าลืมว่า... ฉันเป็นคนกำหนดว่าเกมนี้จะจบเมื่อไหร่”เพลงผ้าวิ่งเข้ามาในโรงพยาบาล เธอไม่ได้สนใจสายตาของเจ้าหน้าที่ที่มองเธอแปลกๆ เพราะเธอใส่ชุดแม่บ้าน และเนื้อตัวสกปรกเธอคิดถึงแค่แม่กับยายเท่านั้นเธอเร่งฝีเท้าไปยังห้องพักของแม่ ก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป"แม่คะ..." เธอเรียกเสียงเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคิดถึงแม่ของเธอยังคงหลับอยู่ เธอเดินเข้าไปใกล้ มือเรียวเอื้อมไปจับมือของแม่เบาๆ"แม่คะ... หนูคิดถึงแม่"เสียงของเธอสั่นเครือเธอนั่งเฝ้าแม่อยู่แบบนั้น ไม่รู้เลยว่าภัยกำลังคืบคลานเข้ามาเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นที่หน้าประตูเธอชะงัก ก่อนที่เสียงเปิดประตูดังขึ้น ร่างสูงของ อคิน วราธิป ก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยโทสะ"เธอทำผิดกฎ"เสียงของเขาเย็นยะเยือก เพลงผ้าชะงัก หัวใจเต้นแรง มือกำแ

อคินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ในห้องทำงานของเขา ดวงตาคมกริบจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน‘นึกว่าจะแน่’ภาพจากกล้องวงจรปิดในคฤหาสน์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ระบบรักษาความปลอดภัยที่เขาวางไว้ทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่ว่าจะเป็นกล้องตรวจจับการเคลื่อนไหว หรือแม้แต่โทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เขาให้เธอใช้ ทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา‘เพลงผ้า… เธอกำลังคิดว่าเธอฉลาดกว่าฉันอย่างนั้นเหรอ?’เขาเลื่อนนิ้วไปที่แอปพลิเคชันหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในโทรศัพท์ของเพลงผ้ามันเป็นระบบแจ้งเตือนที่เขาตั้งค่าไว้โดยเฉพาะ ทุกครั้งที่เธอเคลื่อนไหวเกินรัศมีของคฤหาสน์… มันจะแจ้งเตือนมาที่มือถือของเขาทันทีและตอนนี้… มีการแจ้งเตือนใหม่เข้ามา‘เธอออกจากบ้านไปแล้ว’อคินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอนตัวลงอย่างสบายใจ เขากดเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดด้านหลังคฤหาสน์เธอ… กำลังเดินผ่านประตูหลังในชุดแม่บ้าน‘ฉลาดดี… แต่ยังไม่พอ’เขามองดูเธอที่พยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับคนใช้ แต่เขารู้จักทุกคนในบ้านดี และเธอ… ไม่ใช่หนึ่งในนั้นเธอคิดว่าแค่ใส่ชุดแม่บ้านแล้วจะหลอกเขาได้งั้นเหรอ?‘ไร้เดียงสาเหลือเกิน สาวน้อย’อคินกดเลื่อ

พวกเธอเดินผ่านห้องครัวออกมาจนถึงประตูด้านหลังของคฤหาสน์ ประตูไม้สีเข้มบานใหญ่ที่เปิดออกไปยังสวนหลังบ้าน“จากตรงนี้ไป ต้องรีบเดินออกไปให้ไกลที่สุดค่ะ” มะลิกระซิบ “ต้องไม่ให้ รปภ. เห็น”เพลงผ้าพยักหน้าหนักแน่น ก่อนจะสูดหายใจลึก มะลิเปิดประตูช้า ๆ เสียงบานประตูที่ถูกผลักออกไปทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง ถ้าผ่านตรงนี้ไปได้ จะเป็นสวนหลังบ้าน ที่นั่นจะปลอดภัย‘แค่อีกนิดเดียว...’แต่ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากด้านข้างรปภ. คนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาทางนี้ เพลงผ้าสะดุ้ง หัวใจแทบหยุดเต้น เธอรีบหันไปหามะลิ ดวงตาตื่นตระหนก‘ต้องทำอะไรสักอย่าง’มะลิตัดสินใจเร็วกว่า เธอรีบคว้าไม้กวาดข้าง ๆ มาถือไว้ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับรปภ.“อ้าวพี่ชัย มาตรวจตรงนี้เหรอคะ?” มะลิพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลรปภ. หยุดเดิน มองเธอด้วยความสงสัย“พวกเธอทำอะไรตรงนี้?”“ก็... ฉันกำลังจะไปกวาดใบไม้ที่สวนด้านหลังน่ะค่ะ” มะลิพูดเสียงใส ก่อนจะหันไปหาเพลงผ้า“ส่วนเธอ ไปเอาน้ำมาให้ฉันเร็ว ๆ สิ”เพลงผ้าสะดุ้งไปชั่วขณะ

เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ยังมีเวลา… เขาจะกลับมาตอนสี่โมงเย็นเสียงฝีเท้าเบา ๆ ทำให้เธอสะดุ้ง มะลิกลับเข้ามาแล้วในมือของสาวใช้มีชุดสีดำที่คุ้นตา… ยูนิฟอร์มของคนรับใช้ในบ้าน“นี่ค่ะ” มะลิยื่นให้เธอ สีหน้าลังเล “คุณใส่ชุดนี้จะดูเหมือนสาวใช้ในบ้าน มันจะปลอดภัยกว่า”เพลงผ้าพยักหน้า รับชุดมาถือไว้ เธอไม่พูดอะไรอีก เพราะรู้ดีว่าทุกวินาทีมีค่าเธอรีบเดินไปหลังฉากกั้น ถอดเสื้อผ้าราคาแพงที่อคินให้เธอใส่ออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ยูนิฟอร์มของแม่บ้านในคฤหาสน์เสื้อแขนยาวสีเทาหม่น ทำจากผ้าหนา ๆ ที่ดูหมองคล้ำไปตามกาลเวลา มีกระดุมเรียงตัวลงมาตรงกลาง ผ้ากระโปรงสีน้ำตาลเข้มยาวถึงข้อเท้า เป็นผ้าที่หนาและแข็งกระด้าง เหมือนเป็นเครื่องแบบที่ออกแบบมาให้ใช้งานหนักมากกว่าจะคำนึงถึงความสวยงามผ้ากันเปื้อนผืนใหญ่สีขาวสะอาดตาถูกผูกแน่นรอบเอว รัดรูปจนรู้สึกอึดอัด แม้ว่าเธอจะพยายามคลายปมแล้วก็ตาม รองเท้าผ้าใบเก่าที่หัวรองเท้าเริ่มซีดจางและมีรอยถลอกตรงขอบ ยิ่งทำให้เธอดูกลมกลืนกับเหล่าคนงานในคฤหาสน์มากขึ้นสำคัญที่สุดคือ...ผ้าคลุมผมสีดำ ที่เธอใช้รวบผมทั้งหมดไว้เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นใบหน้าของเธอได้ง่าย ๆเมื่อท