ถ้อยคำรำพัน

สถานที่: ร้านกาแฟที่เพลงผ้าทำงาน                                             

ร้านกาแฟเปิดให้บริการตามปกติ กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟบดสดลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ ลูกค้านั่งจิบเครื่องดื่ม ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นและคุ้นเคย

ที่โต๊ะด้านในสุด หญิงสาวร่างบางในชุดกระโปรงสีอ่อนนั่งไขว้ขา มือเรียวค่อยๆ คนกาแฟในแก้วอย่างแผ่วเบา

แพรไหมมาที่ร้านกาแฟทุกวันเธอไม่ได้มาเพราะคิดถึงพี่สาว ไม่ได้มาเพราะอยากดื่มกาแฟ แต่เพราะเธอรู้ดีว่า การทำให้ตัวเองเป็นที่รัก ต้องใช้เวลาสร้างภาพให้สมบูรณ์แบบ

และอะไรจะดีกว่าการทำตัวเป็น                                      

"น้องสาวที่รักครอบครัว"?

เธอใช้ทุกวินาทีอย่างคุ้มค่า ทุกครั้งที่มาที่ร้าน เธอจะไม่ลืมเอ่ยถาม ถึงแม่และยายของเพลงผ้า อย่างสม่ำเสมอ

"แม่เป็นยังไงบ้างคะพี่เพลง?"                               

น้ำเสียงของเธอหวานละมุน ดวงตาฉายแววห่วงใย

"ยายยังจำพี่เพลงได้อยู่ใช่ไหม?"                                      

เธอเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ประกอบคำพูดให้ดูจริงใจที่สุด

"หนูรักแม่กับยายมากเลยนะคะ… ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่หนูคิดถึงพวกท่านตลอดเลย"

น้ำเสียงแฝงความเศร้าจางๆ ราวกับเป็นเด็กผู้หญิงที่โหยหาความรักจากครอบครัว

เพลงผ้าไม่เคยระแคะระคายเลยเธอยิ้มอ่อนโยนให้กับน้องสาว เธอเชื่อสนิทใจว่า แพรไหมรักแม่และยายของเธอจริงๆ

เธอเคยคิดว่าระยะห่างระหว่างพวกเธอคงทำให้ความสัมพันธ์จืดจางลงไปตามกาลเวลา แต่ทุกคำพูดของแพรไหม… ทุกการแสดงออกที่เต็มไปด้วยความรัก ทำให้เพลงผ้าอบอุ่นหัวใจเสมอ

เธอจึงไม่เคยเฉลียวใจเลยว่า สิ่งที่แพรไหมพูดออกมา เป็นเพียงหน้ากากที่ถูกสวมใส่อย่างแยบยล

แพรไหมจ้องมองสีหน้าของพี่สาวด้วยความพึงพอใจ เธอหลอกเพลงผ้าได้อย่างแนบเนียน

และที่สำคัญ เธอหลอกตัวเองได้แนบเนียนยิ่งกว่า

สถานที่: โรงแรมหรูในภูเก็ต

สองวันผ่านไป อธิปนั่งอยู่บนเตียงในห้องพักโรงแรม โทรศัพท์ของเขาสั่นอีกครั้ง

PLANG PHA:"พี่อธิปคะ... วันนี้พี่ไปทำงานเป็นยังไงบ้าง? หนูคิดถึงพี่จังเลย" ❤️

ริมฝีปากของเขากระตุกยิ้ม เธอน่ารักมาก

อธิป:"พี่ต้องไปดูงานหลายที่ แต่พอเห็นข้อความหนู พี่ก็หายเหนื่อยเลย"

แพรไหมส่ง คลิปเสียงหวานๆ ตามม "พี่รู้ไหม หนูชอบตอนที่พี่เล่าเรื่องธุรกิจให้ฟังจังเลย... มันทำให้หนูรู้สึกว่าพี่เป็นผู้ชายที่อบอุ่น และน่าพึ่งพาที่สุด"

เสียงของเธอ เต็มไปด้วยเสน่ห์อธิปเริ่มคิดถึงเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

จากแค่ข้อความ เริ่มเป็นเสียงจากเสียง  เริ่มเป็นคลิปวิดีโอ จากคลิปวิดีโอ เริ่มเป็นภาพของเธอในชุดนอนบางเบา

แพรไหมอยู่ในชุดนอนสีขาวบางเบา ผมยาวสยายอยู่บนหมอน แสงไฟในห้องทำให้ภาพนั้นดูละมุน

ริมฝีปากเธอขยับเข้าใกล้กล้องมากขึ้น

"พี่อธิปคะ… หนูกำลังนั่งคิดถึงพี่เลย"

อธิปจ้องมองคลิปนั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขากลืนน้ำลายลงคอ ร่างกายรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่าง

"โธ่เว้ย… ทำไมฉันต้องคิดถึงเธอขนาดนี้"

เขาหลงเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว…

ภูวดลยังคงมาที่ร้านกาแฟตอนเย็นทุกวัน ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรูสะอาดสะอ้าน ดูเป็นนักธุรกิจที่มีเสน่ห์และสุขุม

"ผมขอเหมือนเดิมครับ"

เสียงของเขานิ่งและสุภาพ

ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูอะไรบางอย่าง

"คุณใกล้เลิกงานแล้ววันนี้ไปออกกำลังกายหรือเปล่าครับ?"

เพลงผ้าเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ "เอ๊ะ?"

"ผมรู้ว่าคุณไปวิ่งที่สวนสาธารณะทุกเย็น มันเป็นทางผ่านของผมพอดี วันนี้ผมจะไปออกกำลังที่นั่นผมเลยอยากชวน"

เพลงผ้าหัวเราะเบา ๆ "ก็ได้ค่ะ"

แต่เธอไม่รู้เลยว่า... เขาไม่ได้ผ่านทางนี้

เขาจงใจมาหาเธอ

แสงแดดยามเย็นอาบไล้ไปทั่วสวนสาธารณะ แสงสีทองสะท้อนลงบนผิวน้ำในบึงเล็ก ๆ ที่อยู่กลางสวน ใบไม้สีเขียวไหวเอนเบา ๆ ตามแรงลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่าน สร้างเสียงกระซิบแผ่วเบาคล้ายเสียงขับกล่อมของธรรมชาติ

เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วไปทั่วบริเวณ บางคนกำลังไล่จับกันบนลานหญ้า บางคนกำลังหัดปั่นจักรยานโดยมีพ่อแม่คอยประคอง บรรยากาศที่แสนสงบนี้แฝงไปด้วยชีวิตชีวา

ม้านั่งหินอ่อนสีเทาอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่เป็นที่นั่งของหญิงสาวร่างบาง เพลงผ้า เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวที่พับแขนขึ้นเล็กน้อย และกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มเรียบง่าย ผมยาวสลวยของเธอปล่อยให้ไหวไปตามสายลม มือของเธอกำถุงขนมปังแน่น สายตาจับจ้องฝูงนกพิราบที่กำลังจิกกินเศษขนมปังที่เธอโปรยให้

"คุณยายเคยพาหนูมานั่งแบบนี้ คุณยายเคยบอกว่าถ้ามี

อะไรไม่สบายใจ ให้มองดูนกพวกนี้... แล้วหัวใจจะสงบลง"

แต่ตอนนี้... ถึงแม้ว่ายายจะจำเธอไม่ได้ แต่คุณยายยังชอบนั่งมองนก ดูต้นไม้ในสวนหย่อมของศูนย์ดูแลผู้สูงอายุเสมอ

เพลงผ้าคิดถึงแม่ที่นอนป่วยในโรงพยาบาล คิดถึงยายที่เคยลูบหัว แล้วเรียกเธอว่า ‘ไอ้ดื้อของยาย’

เธอเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาเริ่มคลอด้วยน้ำตา พยายามกระพริบตาถี่ ๆ ไล่ความชื้นที่กำลังเอ่อคลอ

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาหยุดลงใกล้ ๆ ม้านั่ง

"ขอโทษนะครับ คุณโอเคไหม?"