Se connecterห้องพักส่วนตัวของอคินเสียงประตูห้องปิดลงเบา ๆ ขณะที่ เพลงผ้าเดินตามอคินเข้ามาเธอไม่เคยเข้ามาในห้องของเขามาก่อนบรรยากาศของห้อง… แตกต่างจากที่เธอจินตนาการเอาไว้มันไม่ได้หรูหราหรือโอ่อ่าเหมือนห้องของเจ้าพ่อธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แบบที่คนอื่นคิดห้องของเขาเป็นสีโทนเข้ม ขรึม และเงียบสงบ ไม่มีของตกแต่งมากมาย ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเรียบง่ายและเป็นระเบียบ…เหมือนเจ้าของห้อง“ตรงนี้”เสียงทุ้มต่ำของอคินดังขึ้นขณะที่เขานั่งลงบนเตียงกว้างเพลงผ้าลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปยืนข้างหลังเขา วางมือบนไหล่กว้าง และเริ่มนวดให้ตอนแรก…เพลงผ้าคิดว่าเขาแค่ต้องการจะออกคำสั่งเธอเหมือนทุกครั้งแต่เพียงไม่นาน…เธอรู้ว่า เขาเหนื่อยจริง ๆอคินไม่ได้พูดอะไรเลย ขณะที่เธอใช้มือบีบนวดไหล่และต้นคอของเขา เธอสัมผัสได้ถึง ความตึงเครียดที่สะสมมานาน ของเขาเขาอาจจะเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดที่เธอเคยเจอ…แต่สุดท้าย เขาก็เป็นมนุษย์เหมือนกันผ่านไปไม่กี่นาที…เสียงลมหายใจของเขาก็เริ่มสม่ำเสมอ…เขาหลับไปแล้วเธอมองเขา…อคินที่หลับอยู่ตรงหน้าเธอ ดูแตกต่างจากตอนที่เขาตื่นมากไม่มีดวงตาคมกริบที่มักจะจ้องเธอจนแทบลุกเป็นไฟไม่มีริมฝีปากที่
19:30 น. – คฤหาสน์วราธิป เสียงล้อรถแล่นเข้ามาในเขตรั้วคฤหาสน์วราธิป ร่างสูงโปร่งของ ดาด้า ก้าวลงจากรถสปอร์ตหรู ชุดเดรสสีดำขับเน้นรูปร่างอันเย้ายวนของเธอ รองเท้าส้นสูงสีแดงกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อนเป็นจังหวะมั่นใจเธอสวมแว่นกันแดด แม้ว่าฟ้ายามค่ำคืนจะไม่มีแสงแดดแม้แต่นิดเดียว…เธอถอดมันออกช้า ๆ … เผยดวงตาคมกริบราวนักล่า เธอไม่ได้มาเพราะคิดถึงอคิน…แต่มา ‘ดู’ ผู้หญิงที่อยู่ในบ้านของเขา“คุณดาด้า” เสียงของสมชาย พ่อบ้านของอคินดังขึ้น เมื่อเห็นเธอก้าวเข้ามาโดยไม่บอกกล่าว“คุณอคินอยู่ที่ไหน?” ดาด้าถามทันที น้ำเสียงแข็งกร้าว แสดงให้เห็นถึงอารมณ์ที่ถูกกดดันมาตลอดวันสมชายอ้ำอึ้งไปเล็กน้อย “เอ่อ… คุณอคิน”แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดจบ ประตูบ้านก็ถูกผลักเปิดออก และ ภาพที่เธอเห็นก็ทำให้เธอแทบระเบิดเป็นเสี่ยงๆเพลงผ้า…ผู้หญิงคนนั้น… ในบ้านของอคินเพลงผ้าเดินลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์ เสียงส้นสูงที่ดังขึ้นในห้องโถงทำให้เธอชะงัก เธอเงยหน้าขึ้น… และพบว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นเธอรู้จักผู้หญิงคนนี้…ดาด้า ดาราสาวที่เป็นข่าวกับอคินแต่เธอไม่เคยคิดว่าจะต
อคินยกโทรศัพท์ขึ้นกดโทรออก เสียงเรียกสายดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนที่ปลายสายจะรับทันที"บอส มีอะไรให้แอนนาทำคะ?"เสียงของ แอนนา เลขาสาวสองที่รู้ใจเขา เสียงของเธอสดใสเหมือนทุกครั้ง แต่ก็เต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพอคินเปิดลำโพง สปีคเกอร์โฟน มือข้างหนึ่งยังคงจับพวงมาลัยแน่น ขณะที่อีกมือยันกับที่พักแขน รถแล่นไปบนท้องถนนอย่างมั่นคงเพลงผ้านั่งนิ่งอยู่ข้าง ๆ เธอไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่บทสนทนาของอคินก็ชัดเจนจนเลี่ยงไม่ได้"บอสจะให้จัดการเรื่องประชุมบ่ายนี้ยังไงดีคะ?"“ส่งเอกสารให้รองประธาน ผมไม่เข้าออฟฟิศ”เสียงของอคินเรียบนิ่ง แต่หนักแน่นแอนนาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ราวกับเดาเหตุการณ์นี้ได้"คุณดาด้ามารอคุณตั้งแต่บ่ายนะคะ"เสียงถอนหายใจของอคินดังขึ้นในห้องโดยสาร"บอกเธอว่าผมไม่เข้า"เสียงของเขาติดจะรำคาญนิด ๆ แต่ก็ยังคงนิ่งเฉียบเหมือนทุกครั้งเพลงผ้าเหลือบมองเขาเล็กน้อย เธอแปลกใจที่เขาปฏิเสธดาด้าอย่างง่ายดายแอนนาเงียบไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย"ช่วงบ่าย คุณเพลงผ้ายังไม่เข้าบริษัทเลยนะคะ"อคินไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว"เธออยู่กับผม"เธ
บ่ายคล้อย รถหรูสีดำเคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆ ท่ามกลางการจราจรที่หนาแน่นยามบ่าย เพลงผ้านั่งนิ่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ สายตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถขณะที่รถแล่นผ่านถนนเส้นเก่าที่เธอคุ้นเคย ภาพของตึกแถวสองคูหาหน้าร้านทองแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาเธอไม่ได้ผ่านมาแถวนี้นานแค่ไหนแล้วนะ...ร้านข้าวมันไก่ลุงชิตเปิดมานานหลายสิบปีตั้งอยู่บนฟุตบาทแคบ ๆ หน้าร้านทอง เป็นร้านข้าวมันไก่ที่ไม่ได้หรูหรา เป็นเพียงร้านรถเข็นธรรมดาที่มีโต๊ะนั่งอยู่ริมถนนแต่ถึงอย่างนั้น... กลับมีลูกค้าต่อคิวยาวไม่ขาดสาย เสียงสับไก่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลิ่นหอมของข้าวมันที่หุงด้วยน้ำซุปลอยอบอวลไปทั่วบริเวณแม้จะเป็นเพียงร้านข้างถนน แต่ก็ขายดีจนคนแน่นทุกวัน โต๊ะสแตนเลสไม่กี่ตัว ตั้งเรียงกันบนฟุตบาท มีเก้าอี้พลาสติกสีแดงกับสีน้ำเงินให้ลูกค้านั่ง มีไก่ต้มตัวใหญ่แขวนเรียงกันอยู่ในตู้กระจกใส ข้าง ๆ รถเข็น มีหม้อข้าวใบใหญ่ที่ยังอุ่นอยู่ เมื่อเปิดฝาออกมา ไอร้อนจากข้าวมันหอม ๆ ก็โชยขึ้นมาลูกค้าหลากหลายวัย ทั้งนักศึกษา พนักงานออฟฟิศ คนทำงาน ผู้สูงอายุ ต่างนั่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อยเสียงพูดคุยจอแจ สลับกับเสียงช้อนกระทบจาน เสียง
สำนักงานกฎหมาย – 12:30 น.เพลงผ้าก้าวลงจากรถที่จอดอยู่ริมฟุตบาท ใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้เธอเดินตรงไปยังสำนักงานกฎหมายที่ลลิตาทำงานอยู่ นี่คือครั้งแรกที่เธอได้ออกมาพบเพื่อนสนิทของเธอ หลังจากที่ชีวิตของเธอถูกควบคุมโดยอคินเมื่อเธอเดินเข้าไปภายในสำนักงาน เคาน์เตอร์ต้อนรับยังมีพนักงานนั่งอยู่เหมือนเคย "ฉันมาหาคุณลลิตาค่ะ"เจ้าหน้าที่เงยหน้าขึ้นก่อนยิ้มสุภาพ "คุณลลิตากำลังประชุมค่ะ เดี๋ยวฉันแจ้งให้ทราบนะคะ เชิญนั่งรอสักครู่ค่ะ"เพลงผ้าพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาหนังสีเทา ร่างกายของเธออ่อนล้า แต่เธอพยายามข่มมันไว้เธอไม่มีเวลาเหลือมาก เธอต้องกลับบริษัทก่อนบ่ายโมง"เพลงผ้า"เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง เธอหันไปก่อนจะถูกโอบกอดแน่น"เธอเป็นยังไงบ้างฉันเป็นห่วงเธอมากนะเสียงของลลิตาสั่นเครือด้วยความดีใจและโล่งใจปะปนกันเพลงผ้าฝืนยิ้ม แม้ภายในใจจะสั่นไหว"ฉันสบายดี ลิตาฉันเซ็นสัญญาแล้วนะ แต่มัน..."ลลิตาถึงกับชะงัก "อะไรนะ ?"เพลงผ้าลังเลไปชั่วขณะ
นี่อาจเป็นโอกาสของเธอ08.45 น. – หน้าบริษัทวราธิปกรุ๊ปรถยนต์อีกคันแล่นมาจอดที่อาคารสูงระฟ้าใจกลางเมือง เพลงผ้าก้าวลงจากรถ พลางสูดหายใจเข้าลึก ๆเธอเดินผ่านพนักงานต้อนรับ พร้อมทักทายพวกเขาตามมารยาท แม้ภายในใจจะไม่ได้รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่เลยแม้แต่น้อยเมื่อเธอเดินไปถึงห้องทำงานของอคิน เธออดไม่ได้ที่จะเหลือบตามอง แต่กลับพบว่ามันว่างเปล่าเธอขมวดคิ้ว หันไปถาม แอนนาเลขาส่วนตัวของอคิน“คุณอคินล่ะคะ?”แอนนาเงยหน้าขึ้นจากคอมพิวเตอร์ เลิกคิ้วเล็กน้อย“เจ้านายออกไปติดต่องาน คงไม่ได้เข้าออฟฟิศค่ะ”เพลงผ้าเม้มปากแน่น ก่อนจะหลุบตาลง นี่เป็นโอกาสของเธอสำนักงานกฎหมายเอกชนขนาดกลางตั้งอยู่ใจกลางย่านธุรกิจของเมือง อาคารกระจกสะท้อนแสงแดดยามบ่าย โถงทางเดินเงียบสงบเต็มไปด้วยบรรยากาศของความเป็นมืออาชีพ พนักงานในชุดสูทเดินขวักไขว่ เสียงโทรศัพท์ดังเป็นระยะอคิน วราธิป ก้าวเข้ามาในอาคารแห่งนั้นอย่างสง่างาม เขาสวมสูทสั่งตัดสีดำ ผมถูกเซ็ตอย่างเรียบร้อย ทุกอิริยาบถของเขาสะท้อนถึงอำนาจและความเด็ดขาดพนักงานต้อนรับเงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นเขา รอยยิ้มของเธอเจือไปด้วยความตื่นเต้น







