ตอนที่ 11 เรียนรู้ในวันแดงเดือด (1)

ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าวิ่งผ่านชั้นบนของบ้านซึ่งเป็นพื้นไม้ทำให้คนนั่งอยู่ข้างล่างอย่างสเวนรีบวางแก้วกาแฟ เพราะคนเดียวที่อยู่ข้างบนยังไม่ลงมาคือ เนรา เสียงเรียกของเธอ พี่เคธ พี่เคธ แลดูตื่นตระหนกกับอะไรสักอย่างลงผ่านทางบันได้ขั้นสุดท้าย พอดีกับสเวนไปยืนดักทางด้วยความเป็นห่วงจนตัวเธอชนเข้ากับร่างกำยำแข็งแกร่งจนรู้สึกเจ็บ ราวกับชนเข้ากับหิน มือใหญ่จับต้นแขนเธอไว้เพื่อผละเธอออกให้พ้นตัวเขาเพื่อที่จะมองหน้าได้ถนัดและถามไถ่

" เป็นอะไร มีอะไรเกิดขึ้นgหรอ "

" อะ เอ่อ ปะ เปล่า... เธอดีดตัวออกจากเขาทันทีทั้งที่ทราบดีว่าเป็นไปไม่ได้เลยยามสเวนเป็นห่วง แต่ถึงยังงั้นก็ยังไงดึงดันแกะมือกุมต้นแขนเธอ ซ้ำสเวนเริ่มทำให้เธอหงุดหงิด เนื่องจากอาการประจำของผู้หญิงในทุกเดือน... พี่เคธ " เธอตะโกนเรียกผู้เป็นดั่งพี่สาวอีกครั้งและครั้งนี้เคธี่วิ่งเข้ามาอย่างเร็วรี่จากบริเวณหน้าบ้านขณะกำลังจัดการกับรูปปั้นประดับใหม่

" มีอะไรเนรา " เนรารีบผลักสเวนที่เผลอคลายมือออกไปกระซิบข้างหูเคธี่ทันที คนพี่ถอนหายใจพร้อมยิ้มพลางส่ายหน้าจับข้อมือเนรารีบพากลับขึ้นไปข้างบน

" เดี๋ยว... สเวนขัดทั้งคู่โดยการจับข้อมืออีกข้างของเนราไว้... มีอะไรทำไมไม่บอกผม " เธอรู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัวไม่อยากให้ใครมาถูกกายหลังจากที่เพิ่งอยู่ในอ้อมแขนเขา จึงรีบสะบัดด้วยอาการไม่พอใจแม้จะรู้ว่าไม่สามารถหลุดออกได้ก็ตาม

" ปล่อยค่ะ " ครั้งนี้เธอสั่งเขาแทนจะขอร้อง ทว่าคำบัญชากลับเป็นดังใจปรารถนาทันที เพราะสเวนคลายมือหลังสิ้นประโยคลง พลันเอามือมาไว้ข้างตัวซ้ำยังยืนตัวตรงเหมือนทหารรับคำสั่ง ด้านเคธี่รีบพาเนราขึ้นห้องเพื่อสะสางภารกิจลูกผู้หญิง ...

...วันนั้นของเดือนครั้งแรกตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ไม่กี่อาทิตย์ ทำให้เนราทำตัวไม่ถูกเพราะที่ห้องไม่มีผ้าอนามัยสักผืน มันก็แน่อยู่แล้วเพราะทั้งห้องคนตกแต่งทุกอย่าง แม้แต่ข้าวของเครื่องใช้หรือเสื้อผ้า ผู้จัดการคือสเวน เธอมาด้วยตัวเปล่าลอยลิ่วจากแดนไกลและเมื่อต้องตื่นนอนพบคราบสีแดงบางอย่างบนเตียงพร้อมอาการปวดท้องหม่นๆ จึงรีบไปล้างตัวและหาคนช่วยเรื่องนี้ได้ นับว่าเป็นความโชคดีที่ยังมีผู้หญิงในบ้านไม่เช่นนั้นเธอคงได้พันผ้าแก้ขัดและขอให้เขาพาเธอไปซุปเปอร์มาเก็ต เคธี่รีบหยิบห่อผ้าอนามัยส่งให้เนราไปสามสี่แพ็ค ทั้งกลางวันกลางคืน มามากมาน้อยหนาบางทุกขนาด ซึ่งเนราก้มขอบคุณก่อนจะรีบพาตัวเองออกจากห้องเคธี่หอบของชิ้นสำคัญออกมาจากห้องพี่สาวและตรงกลับมายังห้องพักตน ทว่ากลับพบสเวนยืนขวางหน้าห้องนอนเธอพอดี

" ห่ออะไร " คำถามของเขาทำให้เธอหน้าแดงพลางตะกุกตะกักจะเอาไปซ่อนข้างหลังก็ไม่ได้ เคธี่ที่เดินตามออกมาเห็นเนรายืนเก้ๆ กังๆ เธอรู้ว่ามันเป็นเรื่องน่าเขินอายสำหรับผู้หญิงอย่างเนรา และสเวนก็ไม่ใช่ผู้ชายจะมารู้เรื่องพวกนี้ลึกซึ้งนัก

" ปล่อยให้เนราเข้าห้องไปก่อนเถอะ..."

" ทำไม มีเรื่องอะไรแค่เคธถึงบอกได้ " เขาพูดอย่างไม่พอใจเท่าไรนัก เพราะเขาควรรู้เรื่องความลำบากใจ กังวล หรืออะไรก็แล้วแต่เป็นคนแรกในฐานะสามีในอนาคต เนราไม่สนใจรีบเดินจะไปเปิดประตูยามเขายืนบังไว้ เพราะหากยืนนานกว่านี้วันนั้นของเดือนเธอคงหยดเลอะพื้น ทว่าสเวนยังคงไม่ถอยเพ่งมองบรรดาซองหลากสีดูคล้ายถุงขนมหลายแบบในมือจนเนราเอี้ยวตัวปกปิดเข้าไปใหญ่

" ถ้าไม่ถอย เนจะโมโหจริงๆ แล้วนะ " เธอพูดพลางถอนหายใจแรงใส่เขา และนั่นเป็นอีกครั้งที่คำสั่งดังวาจาสิทธิ์ทำให้สเวนหลีกทางปล่อยให้เนราเข้าไปในห้องทันที แน่นอนว่าคำสั่งเมื่อครู่ให้เขาถอยแต่ไม่ได้ห้ามให้เขาตามเข้าไปได้ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเดินตามเข้ามา ทว่าเคธี่ดึงหลังเสื้อเขาให้กลับมาก่อนจะใช้พลังจิตมองไปยังบานประตูให้ปิดพร้อมล็อคจากภายในโดยอัตโนมัติ

" อย่างเพิ่งไปกวนเนดีกว่า "

" มีอะไรทำไมต้องพากันปิดบัง " ใบหน้าจริงจังของสเวนชั่งไม่เหมาะกับสิ่งทีเคธี่ต้องการจะอธิบายเพราะมันไม่ใช่เรื่องน่ากลัวคอขาดบาดตายขนาดนั้น

" มันเป็นเรื่องของผู้หญิง เธอคงอาย และมันไม่ใช่เวลาที่นายจะไปเจ๊าะแจ๊ะกับเธอในเวลานี้ ถ้าโดนเหวี่ยงอารมณ์ใส่ขึ้นมาเดี๋ยวก็ได้เป็นหมาหงออีก " เธอพูดพร้อมใช้มือทั้งสองข้างยื่นไปด้านหลังพิงราวระเบียงบันได

" ปกติเนราก็ไม่ชอบฉันอยู่แล้ว จะโดนอีกสักทีสองทีฉันก็ไม่เป็นอะไรหรอก " ประโยคของสเวนทำให้เคธี่หัวเราะออกมาด้วยความเวทนาปนสงสารเล็กๆ กับคำพูดตรงๆ ของเขาอันแสนดูท่าจะชินแล้วจริงๆ ไม่นานเคธี่จึงตัดสินใจอธิบายเพราะไม่อยากเห็นคนเป็นเสมือนน้องชาย ต้องรู้สึกแย่หากถูกเนราตีตัวห่างและอาจจะมีเหวี่ยงอารมณ์ใส่

" รู้ไว้ก็ห้ามไปถามเธออีก... เคธี่ป้องปากกระซิบข้างหูสเวนเบาๆ ... เนราเป็นวันนั้นของเดือน "

" วันไหน วันอะไร ทำไมเหรอเนจะเป็นอะไร? " ชายหนุ่มดึงตัวกลับหลังจากที่โค้งไปรับฟังด้วยใบหน้าจริงจัง

" ไม่ใช่แบบนั้น... เธอหัวเราะอีกครั้ง... ฉันหมายถึงที่ผู้หญิงทุกคนต้องเป็นทุกเดือนหนะ " เขาเข้าใจทันทีกับสภาวะต้องมีทุกเดือนของผู้หญิง แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเขาจะยังไม่หายคลางแคลงใจ เมื่อเธอหลีกเลี่ยงหรือทำท่าไม่อยากจะเข้าใกล้เขามากกว่าเดิม จนแทบจะสะบัดเขาออกทันทีที่เขาสัมผัส ทั้งที่ปกติช่วงนี้เนราก็แทบปล่อยให้เขาได้แตะตัวเธอบ้างโดยไม่หลีกหนีแบบช่วงแรกๆ

" งั้น ทำไมไม่เรียกฉันหละ ฉันจัดการให้เนได้นะ " เขาพูดด้วยแววตาซื่อๆ คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เขาควรรู้ในฐานะสามี และมองว่ามันเป็นอาการเจ็บไข้ได้ป่วย

" จะบ้าหรอ จะพูดเรื่องแบบนั้นกับผู้ชายมันลำบากอยู่นะ เอาเป็นว่ามันเป็นช่วงปรับฮอร์โมน อารมณ์ก็จะไม่คงที่ นายอย่าไปวุ่นกับเธอมากก็พอ แล้วผู้หญิงไม่ชอบให้สัมผัสตัวช่วงนี้ด้วยนะ " เขาทำหน้าแปลกใจพร้อมกับครุ่นคิดหนักพอสมควร ทันทีนั้นเขาจึงรีบลงไปข้างล่างตรงไปยังโน๊ตบุ๊คที่ตนนำลงมานั่งทำงานบริเวณโต๊ะนั่งเล่นเพื่อทำความรู้จักกับวันนั้นของเดือนของผู้หญิงให้มากขึ้น เขา Copy ข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งหมดลงใน Word จัดเรียงหน้ากระดาษสวยงาม เรียงเนื้อความอันไหนสำคัญไม่สำคัญ สิ่งที่ต้องทำ สิ่งต้องห้าม ข้อควรระวัง หนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ที่เขาตั้งหน้าตั้งตาศึกษาและปริ้นออกมาเย็บเล่มด้วยสันห่วงกับมือ มันหนาเกินกว่าที่จะเป็นคู่มือ ไม่รู้ว่าเขานั้นใช้ข้อมูลจากแหล่งอ้างอิงใดบ้างจนได้เกือบ 100 หน้ามาไว้ในมือ พร้อมกับเป้าหมายอย่างเนรากำลังลงมาพร้อมผ้าห่ม เขาเดาว่ามันคงเปรอะเปื้อนบางอย่าง สเวนนั่งก้มหน้าอ่านเอกสารในมือต่อโดยไม่ทักถามเธอ ซึ่งกลับเป็นเธอซะมากกว่าที่ตั้งรับจะตอบคำถามเขาอย่างไร ทว่ากลับไม่มีเสียงใดหลุดจากปากเขา เธอจึงรู้สึกสบายใจเดินไปยังเครื่องปั่นผ้า

" อยากกินอะไรพิเศษไหม " เขาถามเธอหลังจากหญิงสาวเดินไปในส่วนของห้องที่ใช้ซักผ้าเสร็จแล้วเดินกลับมากดน้ำดื่ม

" ไม่ค่ะ คุณทำงานไปเถอะ " เนราพูดพลางยึกยักไหล่และใช้มือบีบไปมา

" ปวดไหล่เหรอ ผมนวดให้ได้นะ " เขารีบพาตัวเองเข้ามาอาสาจะช่วยให้เธอผ่อนคลาย ทว่าเนรากลับถอยกรูติดผนังทันที มันไม่ใช่เพราะเธอระแวงหากเขาจะมาสัมผัสเธอแม้มันจะน่ารำคาญสำหรับช่วงแดงเดือด แต่สำหรับเขาที่เป็นหมาป่า จมูกไวเป็นพิเศษมันทำให้เธออยากจะอยู่ไกลเขาเสียเหลือเกิน ความกังวลของเนราไร้สิ้นเสียงพูด ทำให้เขาถอยห่างออกมายังโต๊ะบริเวณที่นั่งทำงานเดิม... หญิงสาวรับรู้ถึงท่าทีของเขาสยบยอมแล้วจึงทำตัวปกติและหันมาสนใจเรื่องอาหารเพราะรู้สึกว่าหิวจนไส้กิ่ว ไม่รู้ว่าแท้จริงที่ปวดท้องนี่ ปวดเพราะประจำเดือนหรือหิวกันแน่ และระหว่างที่กำลังทอดไส้กรอก พร้อมต้มซุปนั้น อยู่ๆ เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างรวดเร็วพุ่งออกไปยังประตูหน้าบ้าน จนต้องหันหลังกลับไปมอง เดาไม่ยากเมื่อไม่เห็นสเวนนั่งอยู่ที่เดิม ถ้าเป็นไปได้เธออยากให้เขาเคลื่อนไหวแบบคนปกติ

" เน... เคธี่เรียกก่อนจะเดินมายืนใกล้ๆ ช่วยเธอทอดไส้กรอก... สเวนไปไหนเห็นรีบเชียว "

" ไม่ได้บอกค่ะ อยู่ๆ ก็พรวดพราดออกไป "

" แปลก เขาน่าจะรายงานเธอนะ แต่ชั่งมันเถอะ เดี๋ยวพี่ทอดให้เนไปดูต้มซุปเถอะ "

" แล้วนี่ทำอะไรกันอยู่ด้านนอกเหรอคะ เสียงเหมือนตีไม้อะไรสักอย่าง "

" ลงรูปปั้นใหม่หนะ จะทำสวนดอกไม้เพิ่ม " เธอยิ้มให้กับคำตอบของเคธี่ก่อนหันมาปรุงซุปที่เพียงพอสำหรับทุกคน

...ทางด้านผู้พรวดพราดออกไปในเมืองเหยียบรถด้วยฝีเท้าอย่างไวเท่าที่จะทำได้ ปาดหน้ารถทุกคันด้วยความชำนาญ เขาไม่ค่อยเข้าเมืองเท่าไรนักถ้าวัดจากโครว์และเคธี่ ทั้งคู่มักจะคุ้นชินสถานที่เดินเล่นพักผ่อนอย่างห้างสรรพสินค้ามากกว่า ชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้ามาจอดในชั้นใต้ดินของห้างใหญ่เขาก้าวลงจากรถพร้อมกระดาษโน๊ตในมือทิ้งเอกสารเล่มหนาไว้ในรถ สองขายาวเพียงแค่ก้าวเดินผ่านประตูห้างก็ทำเอาสายตาของหญิงสาวทุกคนต้องเหลียวแล้วเหลียวอีก ใช่สิเขาดูดีไม่ใช่หล่อแต่เรียกว่ารูปงาม ทั้งใบหน้ายาวมนได้สัดส่วน กรามชัด รูปตาปลายคมเรียวเข้มประดับด้วยอัญมณีเขียวอมเทาทำให้ดูน่าค้นหา ยังจะจมูกแหลมคมรั้นนิดๆ ชั่งดูผสานกับริมฝีปากล่างอิ่มกำลังดีของเขา ซ้ำยังไม่พอในความคมเข้มแทบแทงตาแทงใจผู้พบเห็น เคราคู่กรามแซมแทรกกันอย่างพอเหมาะลงตัวที่ประดับบนหน้าราวกับศิลปินบรรจงปั้นขึ้นเสมือนเทพบุตร ทำให้เขาเฉิดฉายประจักษ์แก่สายตานัก สำหรับเขาคนเหล่านี้ไม่ได้อยู่ในรัศมีดวงตาแม้แต่น้อย เพราะเมื่อคว้ารถเข็ญได้เขาก็รีบตรงไปแผนกมีผ้าอนามัยวางขายทันทีแม้จะไม่รู้ว่าอยู่ส่วนใดก็ตาม...

...ขณะที่สเวนกำลังอ่านรายละเอียดแต่ละยี่ห้อเพื่อเลือกชิ้นที่ดีที่สุดให้กับผู้เป็นดั่งดวงใจ จนพลาดทำห่อหนึ่งที่วางแหลมยื่นเกินออกมาตก โชคดีที่เขาไม่ต้องก้มลงไปเมื่อมีผู้หญิงคนหนึ่งล้มตัวเก็บให้ เธอเป็นผู้หญิงที่ดูน่ารักและต้องใจยามใครพบเห็นหากไม่ใช่เขา ดูหวานในชุดสีชมพูกระโปรงระบายในแบบแมกซี่เดรสสวมทับร่างสูงโปร่งและบาง ด้านผมยาวเกือบสะโพกสีน้ำตาลอ่อนลอนพอดีนั่นยิ่งขับให้เธอดูคล้ายกับตุ๊กตา เธอยิ้มให้กับเขาอย่างเป็นมิตรก่อนจะยื่นห่อสีน้ำเงินในแบบกลางคืนนั่นให้เขา...

" นี่ค่ะ " น้ำเสียงไม่มีพิษภัยเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวาน ขนาดน้ำตาลยังต้องอายในรสหวานที่มีอยู่ ทว่าเขาไม่ได้ทำสีหน้าไม่พอใจเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เข้าหา อาจด้วยสัมผัสที่ไม่ได้หวังในตัวเขาของเธอก็เป็นได้

" ขอบคุณครับ " เธอผละออกจากเขาทันทีหลังส่งชิ้นที่ทำหล่นคืนเขาไป และหันมาสนใจเลือกสิ่งของแบบเดียวกันกับเขาต่อ แต่ยังคงชำเลืองมองใบหน้างามของชายหนุ่มผู้ดูกังวลจนคิ้วขมวดมากองรวมกัน

" จะซื้อไปให้คนในครอบครัวหรือแฟนหละคะ " เธอชิงถามเขาขึ้นเผื่อว่าจะช่วยเหลืออะไรได้

" ภรรยา " เขาตอบสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงขรึมแต่คุมโทนสุภาพ

" คงจะครั้งแรกสินะคะ... เธอพูดพลางอมยิ้มเล็กๆ ... ให้ฉันแนะนำไหมจะได้เลือกง่ายขึ้น " ความกล้าของเธอชั่งต่างจากเนรานัก และผิดกับที่เคธี่พูดว่าผู้หญิงมักจะเขินอายและไม่มั่นใจยามถูกไถ่ถามเรื่องพวกนี้

" คุณไม่รู้สึกอะไรที่ต้องแนะนำเรื่องแบบนี้กับผู้ชายเหรอ " เขาถามอย่างแปลกใจ นับว่าเธอเป็นผู้หญิงคนที่สาม รองจากเนราและเคธี่ที่เขาจะเอ่ยสนทนาด้วย

" มันเป็นเรื่องธรรมชาตินี่คะไม่เห็นต้องอายเลย แล้วก็... เสียงหวานใสดุจแก้วชำเลืองส่ายตาไปมารอบด้านก่อนเอียงไปมองด้านหลังเขาประมาณ 10 เมตร... คุณหนะยืนเลือกนาน จนไม่รู้ว่าคนเขาเดินผ่านมองคุณไปมาตั้งกี่รอบ "