ตอนที่ 12 เรียนรู้ในวันแดงเดือด (จบ 2)

" ผมไม่ได้สนใจรอบข้าง " เขาหันหน้ากลับมาเลือกดูของต่อซึ่งอาการกังวลยังคงอยู่

" ยี่ห้อฝั่งขวามือคุณเป็นยี่ห้อที่ขายดีที่สุด มีทั้งแบบปีกและไร้ปีก "

" มีปีกก็ใส่ลำบากสิ " เขาพับใบในมือใส่กระเป๋าเสื้อเชิ๊ตสีดำของตน เมื่อมันไม่จำเป็นอีกต่อไปเพราะ ณ จุดนี้เขาได้มาถึงรายการแรกที่ต้องซื้อแล้ว

" ป้องกันการเลอะหนะค่ะ... เธอตอบด้วยสีหน้าที่เริ่มเขินอายไม่รู้ว่าเขาโยนมุขใส่เธอหรือแกล้งตีหน้าไม่รู้จริงๆ กันแน่... แนะนำแบบมีปีก " เธอเอ่ยราวกับเป็นพนักงานแนะนำสินค้าเสียเอง

" มันดีที่สุดใช่ไหม " เขาถามด้วยแววตาจริงจังและรอคำตอบที่ต้องมั่นใจหากจะเอ่ยออกมา เพราะถ้าครึ่งๆ กลางๆ เขาจะเลิกสนทนาอันเป็นประโยชน์ต่อเขาทันที

" ฉันพอรู้เหตุผลที่คุณยืนงมนานๆ แล้ว... เสียงหวานพูดขึ้นพลางเอี้ยวตัวผ่านหน้าเขาไปหยิบห่อยี่ห้อที่เธอเพิ่งบอกเขาเมื่อครู่ ทว่ากลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายเธอ ทั้งแป้งและน้ำหอมพรมคงจะพอดีสำหรับผู้เดินผ่านไปมา แต่สำหรับเขาที่เป็นหมาป่าแทบจะเบือนหน้าหนี... ลองเลือกดูแล้วกัน... เธอส่งแบบมีปีกให้เขา... ลองอ่านคุณสมบัติมันดูค่ะ แล้วก็ยี่ห้อนี้ดีที่สุดสำหรับภรรยาคุณแน่นอน... เธอส่งห่อนั่นวางบนมือของเขาก่อนจะพยักหน้าลงนิดเชิงขอตัว แต่ไม่ทันจะพ้นสองสามก้าวหญิงสาวได้หันกลับมาหาเขาอีกครั้ง... ฉันไลลา ถ้าคุณเจอฉันในเวลาแบบนี้อีกเรียกได้นะ " ชายหนุ่มเพียงพยักหน้าขอไปทีและละจากใบหน้าหวานที่ไม่ได้ดึงดูดคนที่ภักดีต่อภรรยายิ่งชีพแบบเขา หากเป็นคนอื่นคงเสน่หาในตัวเธออย่างไม่ต้องลังเล... ไม่นานสเวนได้เข้าใจความหมายของรูปแบบผ้าอนามัย เพราะเขายืนศึกษาเป็นชั่วโมงก่อนจะโกยห่อหลากสีเหล่านั้นลงรถเข็ญ เมื่อวิเคราะห์แล้วว่ามันดีต่อเธอที่สุด และถอยจากแผนกส่วนนั้นมายังโซนขนมกรุบกรอบแบบที่เนราชอบนั่งกินบนเตียงตอนนั่งอ่านหนังสือ

" ช่วงเป็นประจำเดือนจะมูมมามเหมือนยักษ์มาร " เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่หลังจากนึกถึงหน้ากระดาษอันมีข้อมูลลักษณะนิสัยช่วงผู้หญิงนั้นมีรอบเดือน เขาเชื่อมโยงไปถึงเนราในลักษณะกลายร่างใหญ่โตกำลังเขมือบกองขนมอย่างสำราญใจ และจึงโกยขนมในแบบที่เนราชอบลงรถเข็ญทันที มาถึงตู้ไอศกรีมแบบถังเล็กถังน้อยรสวานิลลา จริงอยู่เนราชอบกินของหวานโดยเฉพาะไอศกรีมเย็นๆ เขายืนอยู่หน้าตู้แช่ลังเลใจอยู่นานว่าจะหยิบลงรถเข็ญดีไหมจนคนที่จะเข้ามาซื้อต้องเอ่ยทักให้ร่างสูงหลีกทาง แต่ในที่สุดเขาก็ตัดสินไม่ซื้อ พลางคิดถึงเหตุที่ว่าหากโมโหหิวแล้วไม่ได้กินเธออาจจะตะคอกใส่คุณด้วยความหงุดหงิด เขาถอนหายใจพลางส่ายหัวเล็กเพราะสเวนได้ศึกษาผลตามมามันมีโทษเสียมากกว่า ดังนั้นของเย็นไม่ควร...

" ฮัลโหล... ชายผู้กำลังเพลิดเพลินกับการออกมาจ่ายตลาดเพียงลำพังโทรเข้ามือถือส่วนตัวของเพื่อนชายรุ่นพี่ที่สนิท... นายไปเช็คให้ทีสิว่าในตู้เย็นมีปลากับพวกผลไม้หดลงไปเยอะหรือยัง "

" นายอยู่ไหน ฉันเห็นนายพุ่งรถออกไปเหมือนเกิดเรื่องอะไรขึ้น "

" ไม่มีอะไร สรุปว่าไงที่ฉันถาม " คนถามเร่งน้ำเสียงเมื่อไม่ได้คำตอบ

" ตอนฉันหยิบเบียร์ออกมา เห็นปลาอยู่ในตู้อีก 3 ตัว ผลไม้เหลือกล้วยหอมกับส้มนอกนั้นหมดแล้ว "

" ผักโปรดของเนหละ นายเห็นหรือเปล่า " เขาพูดพลางหยิบองุ่นสีดำเม็ดโตโดยคำนึงจากช่อน่ากินที่สุด สดที่สุด และน่าจะหวานที่สุด

" รู้สึกว่าจะเอามาใส่ซุปหมดแล้วนะ เอ้อนี่ซุปวันนี้อร่อยดี พวกเราที่ไม่ชอบกินผักนี่กินกันหมดเลย "

" งั้นเหรอ... เขาพูดพลางเลือกหยิบผักใบเขียวอีกทางโยนเข้ารถเข็ญก่อนหยิบคืนที่เดิม และหยิบห่อใหม่ แต่ครั้งนี้เขากลับค่อยๆ วางลงราวกับกลัวจะช้ำเหมือนที่เพิ่งเผลอโยนเข้าไป ใช่สำหรับเนราเขาต้องทำให้ดีที่สุด... แค่นี้ละกันขอบใจมาก "

" เอ้า ถ้าจะซื้อของโปรดเนเข้าบ้านก็ไม่ใช่จะคว้าแต่ผักผลไม้นะ นายอย่าลืมเนื้อของพวกเรา และเบียร์..." ดูเหมือนคำพูดโครว์จะไม่ได้ส่งไปถึงผู้ที่เขาต้องการจะสื่อสาร โครว์ส่ายหัวก่อนปิดโทรศัพท์ลง ด้านเคธี่หันมามองอาการสามีของตนถอนหายใจจนต้องถาม...

" มีอะไรหรอ "

" สงสัยสเวนอยากทำตัวเป็นพ่อบ้านออกไปช้อปปิ้ง ฉันกลัวว่าจะซื้อแต่ผักผลไม้ของยัยเนมาไม่ได้ซื้อเนื้อหนะสิ "

" คนที่ไม่เคยออกไปซื้อของเองแบบสเวนหนะนะ ออกไปจ่ายตลาด? " เคธี่แสดงสีหน้าแปลกใจปนตกใจออกมาชัดเจน

" ทำตัวอย่างกับพ่อลูกอ่อนที่ต้องออกไปล่าอาหาร " เขาเอนตัวลงทิ้งหัวบนตักเคธี่ต่อหลังจากที่เพื่อนรุ่นน้องโทรมาขัดจังหวะการปั่นหูยามเขากำลังเพลิดเพลินอยู่ในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง...

" สวัสดีค่ะคุณลุง " ปลายสายเอ่ยทัก ยามเห็นชื่อขึ้นบนหน้าจอ ยามนั่งคิดถึงเรื่องของชายผู้นอนห้องเดียวกัน เขาหายไปไหนตั้ง 3 ชั่วโมงกว่ากับท่าทีลุกลนพรวดพราดออกไป ทำให้เธอคิดไปว่าสเวนอาจจะโกรธ หรือน้อยใจเมื่อเธอตีตัวหนีห่างมากกว่าปกติจนดูเป็นรังเกียจมิหนำซ้ำยังตะคอกมากกว่าที่เคย

" หนูเนหรอลูก เป็นไงบ้างสบายดีไหมเขาดูแลหนูดีหรือเปล่า " ต้นสายถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเนื่องเห็นด้วยเป็นลูกหลานคนหนึ่งแม้จะไม่มีสายเลือดเกี่ยวพัน

" ค่ะ ดีจนบรรยายไม่ถูก " ต้นสายหัวเราะเขารู้ได้โดยไม่ต้องให้เธออธิบาย

" จริงๆ ลุงไม่อยากโทรมารบกวนแต่ว่าเรื่องมรดกที่เหลือไว้ในพินัยกรรมมันเป็นชื่อหนู และยังมีจดหมายหนึ่งฉบับภายในเซฟธนาคาร "

" จดหมายเหรอคะ ของคุณพ่อคุณแม่? "

" ใช่แล้ว จากทนายบอกมาหนะนะ "

" เนไม่สนใจเรื่องมรดกอยู่แล้วแต่จดหมาย ถ้ามีจดหมายในเซฟ แสดงว่ามันต้องสำคัญมากๆ "

" ลุงก็ว่าแบบนั้นเหมือนกัน "

" งั้นเนจะลงไปค่ะ ขอคุยกับสเวนก่อนนะคะว่าเขาจะอนุญาตให้เนลงไปวันไหนได้ " เธอพูดพลางละจากต้นไม้ขนาดเท่าตัวที่ชูช่อดอกสะพรั่งชวนให้เอาหน้าเข้าไปใกล้เพื่อดอมดมเพราะหันมาให้ความสนใจกับเสียงรถของชายที่กลับมาจากที่ใดที่หนึ่ง ซึ่งเธอเองก็ไม่ทราบ สองขาก้าวยาวจากข้างบ้านไปยังหน้าบ้านบริเวณพื้นที่จอดรถ เป็นครั้งแรกที่เขาอมยิ้มมาตลอดทางแม้สายตายังคง คงความคมเข้มไม่แสดงอารมณ์ จนเมื่อถึงยามจอดรถลงและมองไปยังกระจก หญิงสาวผู้มีอิทธิพลต่อทุกอิริยาบถทำให้เขาพรวดพราดลงจากรถมายืนตรงหน้าเธอทันที ทว่าท่าทีของเขากลับทำให้เธอผวาแทบจะหงายหลังลงไปนอน

" ออกมารอผมหรอ " เช่นเดิม อย่างเคย แววตาคู่คมคายดูดุนั่นเปลี่ยนเป็นในแบบที่ใครคงไม่ได้พบเจอ เขาดีใจเหลือเกินเมื่อเห็นเนราออกมารับ

" เปล่า... เนอยู่ข้างบ้าน คุณดันเข้ามาตอนที่มีเรื่องด่วนพอดี " คำตอบแสนริดรอนความรู้สึกก่อนหน้า ส่งผลให้ตัวเขาสตั้น ราวกับถูกเหวี่ยงลงจากที่สูง ทว่าประโยคหลังกลับดึงสติเพราะแววตามุ่งมันของเนราบ่งบอกว่าสำคัญจริงๆ

" เรื่องด่วน? "

" ไปคุยกันในบ้านเถอะค่ะ " เธอเดินนำเขาไปโดยไม่ไถ่ถามถึงการหายไปของเขาสามชั่วโมงกว่า ด้านสเวนหยิบของลงมาจากรถเกือบสิบถุงใหญ่ความหนักไม่ได้มีผลต่อเขานักแต่ความลำบากคือการที่เขาจะหอบมันเข้าไปยังไงทีเดียวโดยไม่ต้องออกมารอบสอง...

ภายในบ้าน... เนราเดินถือน้ำหนึ่งแก้วมาให้เขาพอเป็นพิธีหรืออาจเป็นเพราะหากทำให้เขารู้สึกดีการที่เธอจะได้กลับไปยังประเทศที่จากมามันจะง่ายขึ้น ร่างสูงค่อยๆ ทิ้งของในมือลงบนโต๊ะใหญ่ภายในห้องครัวโดยแยกของใช้ออกมาวางข้างตัวเนราที่นั่งรอเขาอยู่บนโซฟาแสนนุ่ม

" เน..."

" สเวน... ทั้งคู่หยุดนิ่งลงเมื่อมีความต้องการจะเปิดประเด็นพร้อม ฝ่ายชายนั้นนิ่งลงใบหน้าบ่งบอกให้เธอพูดก่อนเนราผู้รับรู้คำตอบนั้นดีไม่รอช้าอักอ่วน... เนจะขอกลับบ้านหนะค่ะ "

" กลับบ้าน? " ชายหนุ่มใบหน้ามีคำถามทันที ในเมื่อที่ที่เธอนั่งอยู่นี้เป็นบ้านของเธอ แม้จะเป็นเชิงนามธรรมแต่หากอยากที่จะได้เห็นเป็นรูปธรรมเขาจะเรียกทนายมาเปลี่ยนโฉนดที่ดินเสียตั้งแต่ตอนนี้ก็ย่อมได้ให้เป็นนามของเนราซะเลย

" พอดีคุณลุงคาร์สันโทรมาบอกเนเรื่องจดหมายในเซฟที่ธนาคารค่ะ มีแค่เนผู้ถูกลงนามอยู่ในพินัยกรรมจะเปิดได้ "

" มันสำคัญขนาดต้องกลับเลยหรอ " เขาตอบกลับราวกับเป็นเรื่องไม่จำเป็น ครอบครัวที่จางหายไปไม่จำเป็นสำหรับเนรา ที่นี่ต่างหากคือครอบครัวปัจจุบันของเธอ

" นั่นมันจดหมายคุณแม่ทิ้งไว้ให้เนนะคะ " เธอไม่พอใจนักยามเขาคิดเช่นนั้น คำตอบนั้นชายหนุ่มตรองออกมาก่อนเอ่ยหรือไม่ สเวนมองเข้าลึกไปในดวงตาแสดงความไหวหวั่นของเนรา เธอรู้สึกไม่แน่ใจในตัวเขา ดูท่าจะโกรธหน่อยๆ กับความคิดเมื่อเขาเผลอพรวดออกไป ชายหนุ่มคิดเช่นนั้น ทางด้านผู้ครอบครองดวงตาสีนิลเข้มวับวาว เธอมองเขาไม่วางราวกับจะตรวจสอบสิ่งที่เขาคิด เรื่องสำคัญแบบนี้ไม่น่าถามด้วยซ้ำว่าจำเป็นต้องกลับ? แน่สิถ้าไม่กลับแล้วใครจะเปิดเซฟ จดหมายนั่นอาจมีอะไรสำคัญหรือสิ่งที่เธอต้องกระทำไม่ใช่เช่นนั้นคงไม่เก็บไว้ในธนาคาร

" ถ้าเป็นความต้องการของเน ผมไม่มีสิทธิ์ขัดอยู่แล้ว... เสียงเข้มพูดตอบกลับไปพลางหันหน้าหนีน้ำในแก้วที่เขากำลังจะยกขึ้นดื่ม ใช่แล้วมันเป็นน้ำที่เนรายกมาให้เขา แต่ตอนนี้เขากลับวางมันลงต่อหน้าเธอ สองขายาวก้าวออกจากโซฟาดิ่งตรงไปยังตู้เย็นคว้าน้ำขวดชนิดเดียวกับที่เธอถือมาให้พรวดเข้าปากลงคอภายในสองอึก... เย็นนี้เลยไหม ผมจะได้ให้คนเตรียมเครื่องบิน " หญิงสาวนิ่งไม่ตอบสักพักยามรับรู้ว่าอีกฝ่ายไม่พอใจ และแสดงบางสิ่งแทนอารมณ์ภายใน ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาประชดเธอ รู้แบบนี้ไม่น่ามาขออนุญาต เธอแค่เก็บกระเป๋าหนีไปคงจบเรื่องง่ายกว่า เนราสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะลุกจากโซฟาโดยทิ้งคำพูดไว้ว่า

" ขอบคุณที่นั่งฟังคำขอค่ะ "

" ฉันจะกลับไป ยังไงซะครอบครัวฉันก็สำคัญกว่าคุณกับลูก " ประโยคเบาๆ จากริมฝีบางชมพูระเรื่อของสาวผมบรอนด์ทองลอนยาวสยายในมุมมืด ร่างสูงและบอบบางในชุดกระโปรงสีขาวลูกไม้แบบผู้ดีค่อยๆ เดินจากไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยทิ้งคนสองคนในเงามืดไว้ ฝ่ามือใหญ่กำขวดน้ำแน่นยามนึกถึงสถานการณ์คล้ายกัน ชั่งโชคดีที่มันเป็นพลาสติก เขาจึงบีบมันได้เพียงบุบบี้หักงอและพาร่างตัวเองกระโดดออกไปก่อนจะกลายร่างเป็นหมาป่าสีขาวสง่าน่ายำเกรงมุ่งสู่ผืนป่า ขาแกร่งควบไวอย่างไร้จุดหมายในเวลาใกล้ย่ำค่ำไปเรื่อยๆ ไม่มีหยุด ลัดเลาะผ่านหญ้า กลีบใบหนาบาง กิ่งก้านเสียดสีผ่านตัวเขาเป็นเพียงแค่ขนนกไม่ระแคะระคายแต่อย่างใด ไม่มีจุดหมาย หรือเป้าหมาย เพียงแต่จิตวิญญาณแห่งหมาป่าของเขาบอกให้เขาวิ่งออกมา ทะยานไปเท่าที่ใจจะหยุดรวนเร เท่าที่จิตใจจะสงบ...