ตอนที่ 9 Hunter หนุ่มผู้ได้รับการเกิดใหม่

25 ตุลาคม...

"จะว่าไปวันเกิดสเวนผ่านมาตั้ง 5 วันแล้ว เป็นเพราะวันนั้นเกิดเรื่องแผนที่เตรียมไว้เลยเสียหมด... 8oบ่นพึมพำขณะกำลังตุ๋นเนื้อภายในห้องพักคอนโด นึกถึงวันที่ตนเกือบใช้พลังทำร้ายแวนอีกครั้ง แม้จะได้ยินว่าชายหนุ่มปลอดภัยแต่เธอยังไม่ได้เจอเขาพอๆกับยังไม่พบสเวนนอกจากเสียงปลายสายบอกว่าติดธุระ แถมเพื่อนสาวอย่างมีนาที่กลับมาลงตัวกันได้ไม่นานก็ไม่มาเรียนตั้งแต่หลังเกิดเรื่องระหว่างเธอกับแวน ประกอบกับไม่มีใครเล่าให้เธอฟังหลังจากสลบไป ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือไม่... มันน่าสงสัยจริงๆ... มือบางกำลังหั่นเครื่องเคียงเพิ่มนั้นสับเสียเจ้ากระเทียมไม่เป็นชิ้นจนป่นอย่างหงุดหงิดในใจ... พี่โครว์กับพี่เคธก็ได้แต่บอกว่าสเวนจะกลับมาเล่าเองเพราะเขาอยู่ในเหตุการณ์ก่อนทั้งสองจะไปถึง ใช่เหรอ... พลางคิดถึงชั่วขณะถามคำถาม เพราะโครว์และเคธี่ดูมีพิรุธซ้ำไม่ตอบในทันที ราวกับกำลังเลือกคำตอบในหัว... กลับมานะน่าดู"

"ว้าว หอมจัง... เคธี่เดินออกมาทั้งชุดนอนพลางมวยผมยาวๆขึ้น เข้ามากอดไหล่คนกำลังทำกับข้าว... เมนูวันนี้อะไรเหรอ กลิ่นมันหอมกว่าปกตินะ"

"มีเนื้อหมู แล้วก็เนื้อวัวตุ๋นน้ำแดงค่ะ เนใส่พวกสมุนไพรลงไปเคี่ยวกับน้ำด้วยจะได้หอมๆ ลองเปลี่ยนตัวเครื่องน่ะค่ะพี่เคธ เผื่อจะเบื่อกันแล้ว"

"เมนูตุ๋นนี่รอต้อนรับสเวนกลับมาสินะ เห็นเขาบอกจะมาถึงวันนี้" คนถูกแซวก้มหน้าลงเมื่ออีกฝ่ายรู้จุดดีเสียจริง เพราะรู้ว่าสเวนคงสะสางงานส่วนตัวจนไม่มีเวลากลับมา เธอจึงเตรียมของโปรดไว้ให้เขาเพื่อคลายความเหนื่อย

"ไม่ใช่แค่ของสเวนเสียหน่อย มีไก่กรอบคาราเมลของโปรดพี่เคธด้วยแล้วก็มีซุปเนื้อของพี่โครว์"

"หลายเมนูเชียว แบบนี้หรือว่ามีอะไรจะขอหรือเปล่านะ" แขนที่คล้องคอสาวรุ่นน้องเปลี่ยนเป็นมาขยีหัวด้วยความเอ็นดูแทน

"ก็กว่าสเวนจะกลับ... คนพูดแสดงแววตาต้องการอย่างเปี่ยมล้นหมายอยากออกไปเที่ยวข้างนอก... แล้ววันนี้เนไม่มีเรียนด้วย เลยอยากขอไปเดินเล่นค่ะ"

"ถ้าไปคนเดียวพี่ไม่อนุญาต" เสียงเข้มเดินออกมาจากทางห้องนอนหลังเคธี่พาตัวเองออกมาก่อนหน้า เนรารีบหันขวับไปมองผู้ทำเสียงขู่ปรามแบบเดียวกับสามีตนเองทันที

"ทำไมอะ" น้ำเสียงน้อยใจถามกลับชายผู้เดินมารับกาแฟดำจากภารรยาอย่างเคธี่และยิ้มกรุ้มกริ่มยามเห็นสีหน้าสาวรุ่นน้้องทำท่าเอาแต่ใจขึ้นมานิดๆ หากเป็นแต่ก่อนเธอคงเก็บอารมณ์ได้บ้าง แต่ปัจจุบันเพราะตัวตนแท้จริงตื่นขึ้นมาจึงทำให้ความรู้สึกบางอย่างสามารถแสดงออกมาโดยไม่จำเป็นต้องปกปิด

"มันอันตราย"

"ไม่หรอกค่ะ เนพกปืนไปด้วย... เธอรีบเดินออกมาจากบริเวณครัว พร้อมถือครัวซองอบใหม่หอมๆมาวางให้กับชายผู้พี่... อบใหม่ๆเลยนะคะ" โครว์อมยิ้มก่อนจิบกาแฟหันหน้าไปทางเคธี่ซึ่งกำลังเดินมาด้วยฝีปากยิ้มตอบกลับยามเห็นเนราแสดงท่าทีอ้อนขออย่างเนียนๆ

"ฉันจะพาเนไปเอง วันนี้กไม่มีสอน"

"งั้นเหรอ..."

"แบบนี้เนก็ไปได้แล้วสิ... เธอหันมาถามความมั่นใจกับโครว์หลังหันไปมองเคธี่ทีหนึ่งด้วยความดีใจ... ใช่ไหมคะ"

"ครับๆ องค์หญิง"

"เย่ๆ ไปเที่ยวกันให้เต็มที่กันเถอะพี่เคธ"

"กลับมาก่อนที่สเวนจะมาล่ะ พี่รับปากกับสเวนไว้ว่าจะไม่ให้ออกไปไหน" โครว์ย้ำเตือนด้วยน้ำเสียงเน้นและจริงจัง เพราะการที่เขาต้องปล่อยเธอออกไปโดยผิดตกลงรับปากกับเพื่อนรุ่นน้องอย่างสเวนคงจะโดนไม่พอใจพอควร

"แล้วนี่นายจะไปไหน" เคธี่ถามขึ้นเมื่อเห็นสามีตนแต่งตัวออกมาจากห้องนอนทั้งที่เป็นวันหยุด

"หมู่บ้านหนะ ว่าจะเข้าไปหลายวันแล้ว"

"เอ๊ะหรือเนจะไปเยี่ยมท่านย่าดี"

"ไปเที่ยวเถอะ เอาไว้ตั้งใจจะไปเยี่ยมกันจริงๆ ค่อยไปทีหลัง" คนฟังแสดงสีหน้าเป็นอันตกลงก่อนหันดวงตาเป็นประกายไปทางเคธี่

"งั้นเนไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะพี่เคธ แล้วก็เนื้อตุ่๋นกับซุปเสร็จแล้วนะคะ พี่กับพี่โครว์จะทานก่อนก็ได้" ทั้งคู่มองตามเนราผู้รีบวิ่งหายกลับเข้าห้องนอนไปด้วยรอยยิ้มก็หันกลับมาร่วมบทสทนาใหม่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

"นายจะหลีกออกมาเหมือนสเวนไปก่อนก็ได้นะโครว์" เคธี่กุมมือสามีตนผู้กำลังจะเดินเข้าหมู่บ้านด้วยความลำบากใจทั้งที่ไม่ได้ไปมานานหลายเดือน ตั้งแต่การเรียกไปพบตัวล่าสุดหลังจากเรื่องของเนราถูกส่งกลับครอบครัวรับรู้ถึง เนซา ผู้เป็นย่าของสเวน

"จะหลีกหรือวางเฉยมันไม่มีอะไรเปลี่ยน ท่านเป็นคนจริงในคำพูด เมื่อได้เอ่ยคำใดออกมาล้วนตรองทั้งสิ้น ฉันจะไปพบท่านคนเดียวโดยมีไม่มีสเวน ไม่อยากให้เขาต้องมารับหลายเรื่องพร้อมกัน"

"แล้วถ้าครั้งนี้ท่านเด็ดขาดกับเรื่องเนราขึ้นมาล่ะ รอบก่อนนายกับสเวนก็ไม่ได้พูดอะไรมากกว่าไปจะกลับมาคิดกันอีกทีไม่ใช่เหรอ" เคธี่ไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้ไปรับฟังการประชุมในครั้งนั้นที่มีเพียง สเวน โครว์ผู้ถูกเชิญซึ่งตนไม่ทราบสาเหตุเช่นกัน แต่พอจะเดาได้ และหลังจากทั้งคู่กลับมาโครว์จึงอาสาเล่าเรื่องการประชุมลับอันเต็มไปด้วยความอึดอัดเป็นครั้งแรกให้ภรรยาสาวสุดที่รักฟังถึงปัญหาการถืออำนาจเจ้าแห่งหมาป่าในอนาคตโดยยังคงดำรงไว้ซึ่งตระกูลควอตซ์

"ฉันไม่คิดว่าสเวนจะจำนนกับเพียงอำนาจที่อาจต้องสูญเสีย คนไม่ถือยศ หรือเจ้าเกียรติแบบนั้น พร้อมจะวางมือลงจากการเป็นผู้นำเสมอ"

"ตอนนี้ฉันเดาแผนการสเวนไม่ออก หมอนั่นคิดจะทำอะไรแทบไม่ปรึกษาเราแบบแต่ก่อน"

"คงคิดจะแบกรับไว้คนเดียว ถึงจะดูโตด้วยภาระหน้าที่ที่แบกรับมาแต่เด็ก แต่ก็เป็นเพียงชายหนุ่มวัย 24 ปี... โครว์หลับตาลงพลางถอนหายใจด้วยความกังวล เพราะเรื่องในครั้งนี้ของสเวน ที่ชายหนุ่มกำลังทำไม่ใช่เรื่องเล็ก... โดยเฉพาะเรื่องที่ทำตอนนี้ เขาไม่อยากให้เราเข้าไปยุ่งด้วย ที่ควรกังวลมากสุดคือเนรา สเวนตั้งใจจะปิดบังเรื่องแวนไว้สักพักแต่ไม่นานเนต้องรู้"

"ฉันภาวนาให้เนเข้าใจ หากพลาดรู้ในสักวัน" ด้านเคธี่เองลำบากใจไม่ใช่น้อย แม้เนราไม่ใช่คนโกรธเคืองใครง่าย แต่การที่สเวนเปลี่ยนให้แวนไปเป็นสิ่งคล้ายทาสรับใช้ของตนเอง เธอจะรับได้มากแค่ไหน โดยเฉพาะยามต้องกลายเป็นคนรู้ทีหลัง หลังจากทุกคนทราบกันอยู่แล้ว

สมาคม Hunter ส่วนกลาง เชคเวีย...

"นายครับ... ชายผู้ยืนรับลมอยู่บนดาดฟ้าของตึกใหญ่สมาคมเป็นชั่วโมงเพียงลำพังปรายตามองยามคนสนิทอย่างจาเว็คเรียก... ท่านผู้อำนวยการไคล์มาถึงแล้วครับ" เขาพยักหน้าครั้งหนึ่งก่อนเป็นฝ่ายเดินนำผู้มาตามไปยังห้องส่วนตัวของไคล์ โดยมีบลัด แวน และมีนานั่งในห้องรออยู่ก่อน

"สวัสดีครับคุณลุง... สเวนก้มคำนับลงเล็กน้อยตามมารยาทก่อนไคล์จะเดินมาทักทายกลับพร้อมตบไหล่ลูกชายเพื่อนสนิทเบาๆ... พวกนายออกไปก่อน" เขาสั่งให้จาเว็คและบลัดออกไปคอยนอกห้องเมื่อถึงเวลาสนทนาธุระสำคัญ

"รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยนะที่เห็นพวกเธอมาหาพร้อมกันแบบนี้" เขาถอดแว่นออกพลางมองไปยังลูกชายบุญธรรมผู้นั่งอยู่มุมหนึ่ง โดยมีลูกสาวบุญธรรมของตนนั่งใกล้ๆ

"พวกเราแยกอธิบายไม่ได้ เพราะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับแวน และผม"

"สีหน้าดูเป็นเรื่องเครียด หรือว่าเป็นปัญหาผู้ติดเชื้อกับแวมไพร์ป่าเถื่อน"

"ผมจะเป็นคนเล่าเองครับคุณพ่อ..." แวนเอ่ยขึ้นขณะที่สเวนยังคงนั่งมองตรงสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนใดๆ

เมื่อ 5 วันก่อน...

"เน เน ทำใจดีๆไว้... หนุ่ม Hunter ซึ่งมีปากเสียงกับน้องสาวแท้ๆของราชาแห่งแวมไพร์ร้องเรียกชื่อเพื่อนสนิทตน ผู้ซึ่งอยู่ๆ ก็สำลักเลือดออกมาทางปากก่อนมันจะไหลออกหูลามไปจมูก เสมือนกับว่าเธอเก็บกักพลังเมื่อมันพยายามจะพุ่งออกมาไว้ภายในจนเกิดการตีกันเอง... ตัวเย็นเฉียบเลย อดทนนิดนะ" เขาพร่ำบอกด้วยน้ำเสียงเบาๆยามเนราค่อยๆหลับตาลงตามสภาพร่างกายที่อุณหภูมิเริ่มลด

แวนจำได้ว่าเนรานั้นมีข้อห้ามเรื่องการใช้พลังเนื่องจากร่างกายอันเป็นภาชนะรองรับไม่สมดุลพอ เจ้าตัวจึงต้องพยายามไม่หักโหม ทว่าเนราไม่ได้ใช้กับตนหลังจากปลุกมันให้เคลื่อนที่ แต่กลับกลั้นใจเก็บไว้กลัวว่าอาจทำลายเพื่อนชายตรงหน้า และนี่ก็เป็นผลเสียของพลังเมื่อมันย้อนจู่โจมเจ้าของมันเอง

ขณะที่ชายหนุ่มช้อนร่างเพื่อนสาวขึ้นมาอุ้มกลับถูกแรงถีบจนกระเด็นไปทั้งคู่คนละทางโดยกลุ่มคนปริศนาซึ่งได้ปรากฏตัวขึ้นในป่าข้างมหาวิทยาลัย

"ตัวเธอเย็นเหมือนน้ำแข็งเลยเอาไงดีครับ" ชายคนหนึ่งสวมผ้าโพกจมูกปากเข้าไปถึงตัวเนราก่อนสะดุ้งขึ้นยามสัมผัสเนื้อผิวที่ประคองขึ้นมา

"ได้รับคำสั่งให้มาเอาตัวไป สภาพไหนก็ต้องทำ" ผู้เป็นหัวหน้าสั่งพร้อมเดินเข้าไปช้อนคนสลบไสลไม่ได้สติทั้งคราบเลือดบริเวณจมูก ปาก อย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

"ปล่อยเธอ" แวนยกปืนด้ามสั้นขึ้นหลังพยายามประคองตัวเองที่กระเด็นล้มฟุบไป ขณะนั้นอีกฝ่ายซึ่งมากันถึงสามได้วิ่งเข้ามาใช้เท้าหวังเตะตัวปืนสะบัดออกไป แต่แวนเห็นปลายหางตาจึงใช้ปืนยิงผู้กำลังพุ่งตัวมาทางเขาทันที และเพียงแค่ถากเมื่ออีกฝ่ายก็ใช้ความไวหลบหลีกไปได้

"ฉันไม่อยากมีปัญหากับทางเจ้าหน้าที่สมาคม"

"งั้นก็วางเธอลง"

"เธอคือคนที่จะมาเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของพวกเรา คงไม่ได้" แวนแปลกใจกับประโยคที่อีกฝ่ายพูด ทว่าท่าทางนั้นไม่ได้หวังปองร้ายเนราถึงชีวิต เพียงอยากได้ตัวเธอไป

"พวกนายมันก็หมาป่า น่าจะรู้ว่าเธอมีความสัมพันธ์ใดกับนายเหนือพวกนาย คิดว่าสเวนจะปล่อยไปเหรอ"

"ท่านไม่ทราบว่าพวกไหน แล้วอีกอย่างเราทำเพื่อรักษาเผ่าพันธ์ุอันควรดำรงไว้ ความสัมพันธ์ในแบบที่มนุษย์ธรรมดาไม่เข้าใจ"

ทั้งสามหันหลังให้แวนหลังสิ้นประโยค ชายหนุ่มขึ้นไกอีกครั้งพร้อมเล็งยิงไปยังผู้อุ้มตัวเนราไว้ ทว่ากระสุนไม่ถูก เมื่ออีกฝ่ายกระโดดสูงขึ้นก่อนส่งร่างให้ลูกน้องซึ่งติดตามเร่งขับขานเสียงให้รีบพาเธอไปส่วนเขานั้นจะสะสางเอง คนถูกสั่งรีบหาทางออกจากเขตมหาวิทยาลัยไปทางป่าอย่างรวดเร็วโดยหิ้วร่างหญิงสาวเป้าหมายไปด้วย...

แวนลั่นกระสุนใส่อีกคนผู้ยืนอยู่หลังคนดูจะเป็นหัวหน้าซึ่งมีท่าทางเผลอ ขณะเดียวทางด้านผู้เป็นนายยามเห็นลูกน้องถูกยิงท้องร่วงลงกับพื้นไปก็พรวดเข้ามายังด้านหลังแวน ไม่มีใครไม่รู้จักนักล่าฝีมือดีอย่างแวน เฮลลิ่ง ลูกชายของผู้อำนวยการสมาคม Hunter สูงสุด แต่วินาทีนี้เขากำลังจะพลาดท่า เมื่อได้หันกลับไปยิงฝ่ายหัวหน้า ด้วยความเร็วของศัตรูเข้ามาใช้ฝ่ามือหนักปัดปืนกระเด็น แวนซึ่งถนัดทั้งสองมือจึงรีบใช้มือซ้ายหยิบมีดยาวขนาดฝ่ามือฟันแทงเข้าไปถากช่วงท้อง พร้อมกับหลบกรงเล็บอีกฝ่ายที่สวนมาก่อนจะถูกอีกคน ซึ่งเป็นผู้ที่เขาเพิ่งยิงร่วงไปวิ่งเข้ามาใช้ท่อนแขนตีเข้าช่วงหลังด้วยความแรงจนล้มฟุบ ก่อนจะแยกกรงเล็บอีกครั้งหวังตะปบให้ตาย

"ไม่ต้องให้ถึงตาย ฉันบอกแล้วว่าไม่อยากมีปัญหา... คนเป็นลูกน้องชะงักก่อนใช้มือตะปบแผลจากกระสุนซึ่งฝังช่วงหน้าท้องเดินนำผู้เป็นนายออกมา... ถ้าไม่กัดพวกเราแต่แรก ก็ไม่ได้จะปะทะกับคุณหรอกนะ" ชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มพูดผ่านผ้าโพกใบหน้าพลางสัมผัสรอยบาดบริเวณหน้าท้องเบาๆและเดินหันหลังออกมา

แวนซึ่งได้สติไม่ได้ฟุบล้มพับอย่างที่เห็น กะว่าแม้เนราจะถูกเอาตัวไปได้แต่เขาควรเก็บพวกศัตรูไว้คนหนึ่งเพื่อให้สเวนตามรอย จึงเอื้อมหยิบมีดที่กระเด็นไปพลางเขวี้ยงปักเข้าไปยังฝ่ายหัวหน้ากลุ่มทันที ความเร็วแรงทำให้มีดนั้นปักกลางหลังเข้าเต็มๆด้วยความชะล่าใจคิดว่าแวนคงสลบ ไม่จบเท่านั้น แวนยังหยิบมีดสั้นขนาดพกพาปรี่เข้าหาร่างนั้นอย่างไม่กลัวเกรง ด้านอีกฝ่ายหยิบมีดปักหลังตนออกก่อนจะถูกมีดสั้นปาดเข้ายังรอยแผลช่วงท้องซ้ำ แวนใช้โอกาสยามอีกฝ่ายเจ็บตีเข่าและถีบข้อพับขาลงพลันกดคออีกฝ่ายดิ่งดำดิน

ขณะนั้นเองความเจ็บปวดแล่นจากด้านหลังด้านหน้าที่เกินจะทนด้วยอารมณ์โกรธ อีกฝ่ายจึงเข้าสู่ร่างกลายสภาพใช้กรงเล็บตะปบเข้าหน้าอกแวนจนเสียหลัก ซึ่งด้วยจิตวิญญาณแห่งนักฆ่า เขาหวังให้มีดสั้นที่มือได้จ้วงแทงศัตรูอีกครั้ง แต่พลาดทำให้ถูกล็อคแขนไว้ก่อนไขว้มายังด้านหลังพร้อมถูกกัดเข้าช่วงคอ ประจวบเหมาะกับยามมีนาผู้ได้รับการส่งสัญญาณฉุกเฉินทางนาฬิกาข้อมือจากแวนมาถึงพอดี มีนายกปืนหวังยิงศัตรูทว่าอีกฝ่ายรูู้ตัวทันจึงสะบัดคมเขี้ยวเขวี้ยงร่างแวนไปปะทะกับเพื่อนสาวคู่หู Hunter

"ตามเนไป" เขาสั่งเพื่อนสาวคนสนิทร่วมอาชีพผู้เข้ามาประคอง

"แต่นายต้องได้รับวัคซีนนะ แถมมันยังอยู่ในกระเป๋า..."

"ฉันบอกให้สะกดตามพวกมันไป " มีนารีบทำตามเสียงตะคอกตนอย่างสุดเสียง

แวนหยิบโทรศัพท์ภายในกระเป๋าลับของเสื้อแจ๊คเก็ต ขณะร่างกายเริ่มชายามพิษค่อยๆแล่นจึงไม่ค่อยมีแรงเลื่อนหาเบอร์คนสำคัญอย่างสเวน ผู้กำลังวิ่งวุ่นลงจากตึกแพทย์เมื่อรู้สึกถึงลางสังหรณ์ซ้ำโทรหาเนรายังไม่รับสาย จึงต้องออกติดตามที่อยู่ด้วยใช้รอยจิตที่ผูกพัน ในตอนนั้นเองเขาได้รับสายจากแวนผู้มีน้ำเสียงตะกุกตะกัก จึงรับวิ่งมาด้วยความเร็วพบว่าชายหนุ่มนอนเลือดอาบคอ พร้อมกลิ่นน้ำลายหมาป่าตนหนึ่ง

"วัคซีนล่ะ" นั่นเป็นคำถามแรกที่สเวนถามขึ้นแทนจะเป็นชื่อเนรา

"เป็นห่วงว่าฉันจะกลายเป็นผู้ติดเชื้องั้นเหรอ ถ้าห่วงมนุษย์นักนายควรล้างสายพันธุ์หมาป่าให้สิ้น" สเวนมองแววตานักสู้ของอีกฝ่ายดูสบประมาทปนรังเกียจความหวังดีเล็กๆ ที่เขาพอจะมีได้ในฐานะเผ่าพันธุ์ผู้ไม่อยากให้คนธรรมดาต้องเข้ามาพัวพันกับการแปลงสายพันธุ์อันส่งผลเสีย จึงถามถึงวัคซีนอันผลิตขึ้นเฉพาะเวลาเมื่อถูกหมาป่ากลายสภาพกัด โดยให้ใช้ยานั่นฉีดภายใน 5 นาที ซึ่งส่วนใหญ่ Hunter ทุกคนมักพกติดตัว แต่แวนคงวางกระเป๋าส่วนตัวไว้ที่ไหนสักที่ตัวยาเลยไม่สามารถนำมาใช้ได้

สเวนถอนหายใจก่อนกลายร่างเป็นหมาป่าตัวใหญ่โก่งคอร้องเพื่อเรียกจาเว็คและบลัดให้ตามมาสมทบ เขาไม่ได้ตั้งใจจะหลีกมือเพื่อช่วยเหลือแวน แต่เขาสัมผัสได้ว่าในความไม่ชอบในตัวเขา ชายหนุ่มกลับแสดงความต้องการให้ตนรีบไปช่วยเนราให้ไวที่สุด ดังนั้นการถากถางอาจเป็นวิธีหนึ่งที่ซึ่งอาจก่อให้สเวนไม่สนใจตน

แวนผู้นั่งนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดขณะเล่าเพียงบางส่วนให้ผู้เป็นพ่อฟัง สเวนเองคิดตามไปด้วยเพราะหลังจากเขาได้เปลี่ยนร่างตนเองคำรามลั่นทั่วพื้นที่ในป่า ก็เจอกับมีนาที่กำลังวิ่งตามพวกศัตรูซึ่งได้รับบาดเจ็บไปพอกัน และด้วยความหนีไม่พ้นเงื้อมมือนายเหนือซึ่งไล่ตามอย่างไม่ลดละ เพื่อเอาตัวยอดดวงใจคืนจึงทำให้คนทั้งสามตัดสินใจทิ้งร่างอันไร้สติไว้ก่อนพาตนเองทะลุออกป่าไปโผล่ถนนอีกฝั่ง

สเวนผู้ห่วงเนรามากกว่าตัดสินใจปล่อยศัตรูก่อนกลับร่างเป็นคนธรรมดาพร้อมประคองตัวภรรยาเนื้อตัวเย็นเฉียบขึ้น วินาทีนั้นเขาไม่ได้ย้อนกลับเข้ามหาวิทยาลัยแต่ใช้ความเร็วและความเชี่ยวชาญในเส้นทางทะยานออกจากป่าพาเนรากลับโรงแรมมาหาด็อกเตอร์คาร์สันด้วยความกระวนกระวาย เขาไม่เคยชินกับสิ่งที่เนราเป็นหรือได้รับผลกระทบสักครั้ง และครั้งนี้มันรุนแรงมากกว่าครั้งก่อนๆ เพราะก่อนหน้าคือผลกระทบของพลังด้วยใช้อย่างขาดสติ แต่ครั้งนี้มาจากพลังในตัวตีกันเองจนธาตุแตก มันรุนแรงมากกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย

"วัคซีนล่ะ" ไคล์ถามเปิดบทสนทนาขึ้นอย่างต้องการในคำตอบว่าแวนได้รับวัคซีนทันหรือไม่ หากไม่ทันเหตุใดเขาจึงอยู่ในสภาพปกติไม่ต่างจากเดิมได้ขนาดนี้

"แวนได้รับวัคซีนไม่ทันครับ... สเวนตอบแทนเมื่อเห็นอีกฝ่ายดูเจ็บแค้นคำพูดจึงคาคอไม่พร้อมกระเทาะออกมา... ผมไม่มีทางเลือก จึงต้องพาเขาไปบ้าน... บ้านที่เขาว่าคือบ้านป่า หลังที่มีคนรู้เพียงไม่กี่คนคล้ายกับฐานลับ... หากยอมให้พิษนั่นแล่นเข้าสู่ร่างกาย ฟักตัวจนเป็นหนึ่งเดียวเขาจะขาดสติ มีความกระหาย สิ่งที่จะดับได้มีแต่เลือด คุณลุงทราบดีใช่ไหมครับว่าสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นคืออะไร"

"แวนจะตกเป็นทาสทางความคิด หากอีกฝ่ายคิดสั่งการบังคับ ถ้าไม่หาตัวมันให้เจอแล้วสังหาร แวนจะต้องเชื่อฟังมันต่อไปเรื่อยๆ แต่ว่าเธอคงไม่ได้พาเขาไปแอบให้พ้นสายตาสมาคมอย่างเดียวหรอก ใช่ไหม" ไคล์รู้ดีถึงผลลัพธ์ของมันเพราะปัจจุบันมีผู้ติดเชื้ออันต้องถูกสังหารไปไม่น้อยหากไม่สามารถควบคุมตนเองหรือหลีกหนีจากอุปกรณ์ไฟฟ้าที่สวมใส่ติดตัวโดยจะมีเจ้าหน้าที่ทางสมาคมเป็นคนดูแล บางคนตายคาเครื่องปลอกคอนั้นยังมี

"ในเหตุการณ์มีเพียงผม เจ้าหน้าที่มีนา จาเว็ค บลัดรู้เรื่องนี้ หากพาเขาไปโรงพยาบาลเรื่องของแวนอาจแพร่กระจายจนเป็นปัญหา และเขาอาจถูกสังหารหากควบคุมตัวเองไม่ได้หรือถูกเจ้าของพิษน้ำลายบงการอยู่ ผมจำเป็นต้องเปลี่ยนเขาในขณะที่ยังเปลี่ยนได้ ด้วยตัวผม"

"เธอว่าไงนะ" ไคล์เงยหน้าขึ้นมองสเวนทันทีด้วยความตกใจ

ความผิดแรกคือหมาป่าเปลี่ยนมนุษย์ธรรมดาให้กลายเป็นผู้ติดเชื้อ ซึ่งคนเหล่านี้จะถูกเรียกว่า Deviate พวกเบี่ยงเบน จะถูกทางสมาคมลงโทษตามกฎ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขากังวลหลัก เพราะหากในกรณีของสเวนผู้เป็นสายพันธุ์เลือดบริสุทธิ์แท้อย่างไดร์วูลฟ์ มันจะแปรเปลี่ยนผลกระทบทุกอย่างต่อตัวผู้ได้รับเชื้อน้ำลายพิษ โดยเฉพาะเรื่องอายุขัย ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นและมีผู้รับรู้เพียงแค่ไม่กี่คน อย่างน้อยตอนนี้ก็มีแค่เขา เพราะทราบมาจากวิกเตอร์พ่อของหนุ่มตรงหน้าและสเวนเจ้าของพิษที่ถ่ายทอดให้แวน

"หรือคุณลุงจะยอมให้เขามีอายุอยู่ต่อไม่ถึง 10 ปีล่ะครับ... คำอธิบายทำให้เขาต่อรองไม่ขึ้นแม้แวนจะไม่ใช่ลูกแท้ๆแต่เขาก็เลี้ยงดูมานานนับหลายปีจนกลายเป็นความผูกพัน... ไม่เพียงเท่านั้น ขณะแวนยังคงปฏิบัติหน้าที่ดูแลเนรา หากเขาตกเป็นทาสของศัตรูปริศนาที่ต้องการตัวเนราแล้ว เท่ากับแวนจะกลายเป็นศัตรูของผมและเมอร์สันพี่ชายของเนราทันที"

"แล้วเธอจะทำยังไงหากเรื่องนี้รู้ถึงคณะกรรมการสมาคม Hunter หรือเจ้าหน้าที่ฝ่ายอื่น เธอจะต้องโทษ" ไคล์ซักขึ้นเพื่อวัดความมั่นใจหนุ่มรุ่นลูกที่วิกเตอร์เพื่อนสนิทตนฝากฝังไว้ ซึ่งเขาเองมองสเวนเป็นเหมือนลูกหลานคนหนึ่งด้วยเห็นมาตั้งแต่แบเบาะจะไม่ให้เป็นกังวลคงเป็นไปไม่ได้

"ทราบดีครับ ผมจึงมาบอกคุณลุงก่อนเพราะไม่อยากปิดบังบุคคลซึ่งผมเคารพ และแวนเป็นลูกชายคุณแม้จะเป็นลูกบุญธรรม"

"เรื่องต้องโทษและเหตุผลลุงพอคิดหาทางออกได้แต่ว่า ปัญหาภายในเผ่าพันธุ์เธอ..."

"เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลผมเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว" แววตามุ่งมั่นฉายแวววับขึ้นอย่างผู้ถือในอำนาจ เขามั่นใจว่าสถานะที่ตนถือครองไว้จะควบคุมทุกสิ่งตามใจนึก

"สเวนมันไม่ใช่เรื่องเล็กเลย"

"ผมทราบดีครับ แต่จะยอมให้เขาซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงติดเชื้อพวกไม่มีที่มาที่ไป มันเสี่ยงนะครับ" เหตุผลของสเวนงัดขึ้นมาทำให้ไคล์พูดไม่ออกอีกครั้ง เพราะมันไม่มีผิดเลย การเสียเจ้าหน้าที่ฝีมือดี อันมีไม่กี่คนของสมาคมไปไม่ใช่เรื่องดี และการปล่อยให้แวนต้องไปตกเป็นทาสเบี้ยทางการควบคุมความคิดจากพิษที่แล่นไปทุกอณูร่างกายของใครก็ไม่รู้ อาจสุ่มเสี่ยงต่อการก่ออาชญากรรมในเมืองโดยยังคงถือครองตำแหน่งนักล่า มันจะสร้างความสั่นคลอนให้ทางสมาคมอย่างแน่นอน ซึ่งการให้แวนตกเป็นคนของสเวน ชายคราวลูกที่เขารู้จักนิสัยจิตใจดี มันไม่ได้น่าเป็นห่วงนัก

"เอาเถอะ... ไคล์ถอนหายใจแรงพลางมองหน้าลูกชายบุญธรรมหัวแก้วหัวแหวน ที่ตอนนี้แววตาของแวนไม่ได้บ่งบอกว่าดีใจหรือภูมิใจที่ตนเองตอนนี้มีพละกำลังพอจะยกรถได้ทั้งคัน... โชคดีที่คนติดเชื้อไม่ว่าจะจากสายพันธุ์ไหนไม่ได้ส่งกลิ่นบอกลักษณะหมาป่า กลิ่นเหล่านั้นจะส่งผ่านการรับรู้ได้ต่อเมื่อเป็นสายพันธุ์นั้นตั้งแต่เกิดโดยสายเลือด จนกว่าจะกลายสภาพเป็นกึ่งคนและหมาป่าเราถึงจะทราบว่าคนเหล่านั้นติดเชื้อ... หากแวนยังคงปรากฎร่างคนธรรมดาอยู่ได้เขายังคงวางใจให้แวนใช้ชีวิตปกติ... เรายังพอปิดเรื่องนี้ไปได้สักระยะ แต่ว่าแวน เธอจะทนความกระหายได้ดีขนาดไหน"

คนถูกถามนิ่งไป เขาไม่อยากแม้แต่จะแง้มปากบอกว่าตลอดระยะเวลาสองสามวันมานี่ เขาได้รับเลือดจากสเวนมากแค่ไหน ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอ่อนยังจำคำพูดสเวนได้ดีว่าช่วงแรก ยังคงต้องใช้เลือดหมาป่าของตนบรรเทาร่างกายซึ่งกำลังแปรเปลี่ยนอยู่ภายในให้สงบเสียก่อน ซ้ำยังพาเขาไปฝึกควบคุมอารมณ์ หลายวิธี ทั้งถูกเหวี่ยงติดต้นไม้ ถูกไฟฟ้าช็อต หรือในการต่อสู้หนักๆโดยมีจาเว็คและบลัดเป็นคู่มือให้ในป่า นั่นไม่ใช่การทดสอบสมรรถภาพทางร่างกาย แต่เพื่อให้แวนรู้จักตนเองและอย่าลืมว่าตัวเองเป็นใคร

สเวนพยายามย้ำเสมอว่าเขาคือ แวน เจ้าหน้าที่ Hunter ผู้มากความสามารถ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหลงผิดตามเชื้อวิ่งผ่านไปทั่วร่างอย่างสนุก โดยเฉพาะอนาคต หากต้องตกอยู่ในสภาวะอารมณ์โกรธถึงระดับสูงสุด อาจกลายสภาพเป็นร่างที่ไม่ควรปรากฎ แวนจะได้ดึงตัวเองกลับมาได้โดยไม่ต้องทำร้ายใคร

"ไม่ต้องห่วงครับ ตราบใดที่เขาได้รับเลือดของผมเขาจะไม่อาละวาด ไม่ถูกกระตุ้นด้วยกลิ่นเลือดใดนอกจากเลือดของผมคนเดียว"

"เลือดเธอเหรอ... ชายอาวุโสพูดอย่างเป็นห่วงเพราะมองสภาพตอนนี้ของสเวนดูซีดไปไม่น้อยถึงจะรู้ดีว่าร่างกายเขาสูบฉีดเลือดและฟื้นฟูได้รวดเร็วก็ตาม... แล้ว เลือดจากโรงพยาบาลล่ะ"

"รอให้ฟื้นตัวมากกว่านี้ แล้วผมจะอนุญาตให้ทานเลือดอื่นได้ครับ... สเวนพูดโดยไม่มองหน้าคนที่เขากำลังกล่าวถึง เพราะไม่รู้ว่าหากใช้สายตาของตนเพ่งไป แวนผู้เริ่มระงับอารมณ์ไม่อยู่ยามเขาพูดเหมือนว่าแวนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตตนอันต้องรับผิดชอบ หนุ่ม Hunter คงตบะแตกจนอยากวิ่งออกจากห้อง... ที่ผู้ติดเชื้ออื่นอาละวาดหนัก สาเหตุไม่ใช่มาจากการกระหายโลหิตเพียงอย่างเดียว แต่เพราะมันไม่พอ สิ่งที่เติมเต็มพวกเขาได้มากที่สุดคือเลือดของเจ้านายที่ทำให้พวกเขากลายเป็นแบบนั้นในช่วงระหว่างพิษฟักตัว เมื่อร่างกายไม่สมบูรณ์คนพวกนั้นจะขาดสติ แต่แวนถูกทำให้สมบูรณ์... คนถูกเอ่ยชื่อไม่ค่อยสบอารมณ์นักกับคำว่าสมบูรณ์ สเวนซึ่งเห็นปฏิกริยาอีกฝ่ายจึงพูดต่อว่า... ยังไงก็เถอะ ไม่ว่าผู้ติดเชื้อแบบไหน พวกเขาไม่ใช่หมาป่า ไม่มีสายเลือด ไร้พันธุกรรมแบบเดียวกัน เป็นแค่มนุษย์ซึ่งได้รับเชื้ออันทำปฏิกริยากับอารมณ์ ทำให้เกิดการกลายสภาพแค่นั้นเองครับ"

"ประโยคที่พิสูจน์ด้วยตาเห็นได้ของเธอ ในนั้นก็แทรกเรื่องความพิเศษไว้ด้วย... ไคล์แย้งขึ้นแม้พิษจากน้ำลายจะถูกพิสูจน์ว่ามีผลต่อการแปรสภาพภายในร่างกายคนธรรมดา แต่เขาคิดว่าในความพิเศษและลี้ลับยังมีบางส่วนยังหาคำตอบไม่ได้ อย่างเช่นการควบคุมอีกฝ่ายที่ได้รับเชื้อทางความคิด การได้พละกำลังมาครอบครอง... ไม่ว่าจะพละกำลัง ความสามารถพิเศษก็ติดตัวพวกเขามาด้วย"

"นั่นสิินะครับ แต่แวนแตกต่างจากผู้ติดเชื้อทั่วไปไม่จำเป็นต้องกลายสภาพ เขาก็สามารถใช้พละกำลังแบบที่ผมทำได้ ยังไงผมต้องขออภัยที่สร้างเรื่องให้ต้องตามแก้"

"ลุงคิดว่าต้องเป็นฝ่ายขอบคุณที่ให้แวนไม่ได้มีอายุน้อยลง แล้วไม่ตกเป็นเครื่องมือของศัตรู... ไคล์หยุดพูดไปชั่วขณะทำสีหน้าลำบากใจเกินจะพูด... ลุงมีเรื่องจะขอ"

"ครับ"

"อุปกรณ์ไฟฟ้าที่เชื่อมต่อโดยผู้ควบคุมและผู้ถูกคุม ไม่ว่าจะกำไลข้อมือ ปลอกคอ กำไลขา ต่างหูหรือส่วนใดก็ตาม สเวนเธอจะไม่ใช้มันกับแวนได้หรือเปล่า" ใบหน้างดงามแม้จะดูซีดจากการเสียเลือดยามต้องบริจาคไป ยิ้มอย่างถอนหายใจก่อนตอบกลับไปด้วยเสียงเต็มไปด้วยคำสัญญา

"ไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่ชอบสถานะนายกับทาส แวนจะมีอิสระในแบบที่เคยเป็น ผมไม่คิดบงการเป็นนายอยู่แล้ว"

"ลุงก็คิดไว้อยู่แล้ว เพราะเธอเองเกลียดเครื่องมือพวกนั้นเมื่อมันต้องนำมาใช้กับคน"

"พวกเขาไม่ใช่สัตว์นี่ครับ งั้นไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ แผนการในอนาคตหากทางผมแน่ใจแล้วจะมาปรึกษา" สเวนลุกขึ้นพร้อมทำความเคารพลาผู้เป็นเสมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งอย่างอ่อนน้อม

"ลุงจะช่วยเต็มที่ ไปพักผ่อนเถอะเธอเองไม่ได้กลับบ้านเลยไม่ใช่เหรอ เนราคงเป็นห่วงแย่"

"คนที่เนเป็นห่วง... เขาปรายตามองแวนวูบหนึ่งก่อนนึกถึงใบหน้าเนรา... ไปนะครับคุณลุง" ร่างสูงคลุมเสื้อโค้ทยาวสีดำเดินออกจากห้องด้วยท่าทีผ่าเผยโดยมีคนสนิทสองคนเดินตามประกบหลังเห็นนายตนออกมา

"เดี๋ยว ทำไมนายต้องช่วยฉันขนาดนั้น" แวนวิ่งออกมาถามอย่างสงสัยเพราะคงไม่ใช่เพียงเห็นว่าไคล์เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งที่นับถือเสมือนพ่อเหตุผลเดียวแน่ หรือจะเพราะเหตุผลที่ตนอาจถูกควบคุมแล้วพลาดท่าทำร้ายเนราในสักวัน

"หากนายเป็นอะไรไปเนคงเสียใจมากเพราะยังไม่ได้คืนดี ฉันไม่ได้ช่วยนาย แต่เพราะนายยังเป็นความสุขของเนรา เธอเป็นทุกอย่างของฉัน คือความสุขเดียว ฉันไม่อยากเห็นเนเป็นทุกข์เพราะนาย" เขาตอบผ่านแผ่นหลังกว้างโดยมีจาเว็คและบลัดแทบอยากจะเข้าไปจัดการหนุ่ม Hunter ที่มักวางท่าทางไม่เคารพต่อนายตนทั้งที่สเวนแลกเลือดเอาตัวเป็นประกันให้ขนาดนี้

"ทั้งที่รู้ว่าการทำแบบนี้มันเสี่ยงไม่ได้รับความไว้วางใจงั้นเหรอ นายรู้ดีว่าเนราจะ..."

"ฉันยอมถูกเกลียดดีกว่าไม่ทำอะไรเลย... สเวนแทรกประโยคขณะอีกฝ่ายยังพูดไม่จบ มือกำแน่นแทบจิกเล็บทะลุ เขาเองก็กลัวว่าจะทนไม่ได้แล้วซัดชายหนุ่มไม่ยั้งเช่นกัน ด้านจาเว็คหมดความอดทนยืนฟังเมื่ออีกฝ่ายพูดประโยคจี้แทงใจนายเหนือไม่ไหว ตรงเข้าจะคว้าหมัดแต่ถูกบลัดห้ามไว้ทัน เพราะสเวนคงไม่เห็นด้วยที่จะใช้กำลังต่อร่างเกิดใหม่... แม้สิ่งนั้นจะขัดกับความต้องการของเนราก็ตาม อย่าได้ลืมหน้าที่ของนายนับจากนี้" สิ้นประโยคแววตาสีเขียวอมเทาพลันหลับลงพร้อมถอนหายใจก้าวขายาวรีบออก