ตอนที่ 8 แวนผู้ได้รับการเปลี่ยน

ห้องใต้ดินลับแห่งหนึ่ง

"แววตาใช้ได้เลยนี่ คุณ Hunter ไม่สิ ตอนนี้กลายเป็นผู้ติดเชื้อที่กำลังจะกลายพันธุ์ไปแล้ว... สเวนยืนพิงหลังติดกับกำแพงหินภายในห้องใต้ดินลับ แววตาคู่สีเย้ายวนทรงเสน่ห์หาได้ยากไม่ได้แสดงอารมณ์ใดจับจ้องไปยังร่างซึ่งตกอยู่ในอาการโวยวาย ร้องทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด ทว่าถูกตรึงด้วยโซ่เล็กหนักและหนา ทำให้อาการของร่างที่กำลังถูกพิษบางอย่างกัดกินดีดดิ้นอยู่บริเวณผนังหนึ่งเท่านั้น... การกลายสภาพระดับกึ่งตัวตนหมาป่าและร่างมนุษย์อันเกิดจากอาการผิดปกติของสภาวะทางอารมณ์ หากคนธรรมดาถูกคมเขี้ยวนั้นกัด พิษจากน้ำลายจะหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายทันที และเมื่อพิษนั่นหลอมรวมกับตัวตนอย่างสมบูรณ์ ก็จะกลายเป็นมนุษย์หมาป่า หรือผู้สามารถใช้พลังในด้านซึ่งไม่เคยมีมาก่อนได้ ความเร็ว สัมผัสเฉียบไว พละกำลัง..."

"สิ่งมีชีวิตแบบพวกนาย ฉันไม่ต้องการ" ร่างถูกพันธนาการช่วงข้อมือและข้อเท้าตวาดทั้งกัดฟันกรอดกลับมา ขณะเดียวกันร่างกายรู้สึกร้อนผ่าวราวกับถูกเผาไหม้ภายใน สะท้านราวกับมีลูกไฟวิ่งไปทีละสัดส่วน

"เทียบไม่ได้หรอก เพราะนายเป็นระดับล่าง ไม่ได้มีสายพันธุ์หมาป่าตั้งแต่เริ่ม สำคัญกว่านั้นยังเป็นได้แค่ทาส"

"หมายถึงอะไร"

"ผู้ติดเชื้อจะถูกควบคุมโดยพิษจากน้ำลายที่เข้าสู่ระบบการควบคุมทางกลไกสมอง นายรับจากใครคนนั้นคือเจ้านาย การที่นายทรมานแบบนี้นอกจากพิษยังแทรกซึมไม่สุด อีกเหตุผลก็คือมันกำลังเรียกนายให้ไปหา... เขากระตุกยิ้มอย่างรู้ดีถึงความผิดของหมาป่าผู้ซึ่งกลายร่างไม่สุดและหยุดอยู่เพียงลักษณะกลายสภาพ... รู้ดีใช่ไหมว่าผู้ติดเชื้อจะถูกตัดสินยังไงหากไม่สามารถควบคุมตนเองจนทำร้ายผู้อื่น" คนฟังอย่างแวนขบฟันแน่น เขารู้ดีว่าผู้ติดเชื้อจะมีสภาพเหมือนตายทั้งเป็นหากไม่ได้เลือดมาดับความกระหาย และถ้าหากควบคุมตนเองไม่ได้ ร่างกาย ความคิด หากถูกบงการจากเจ้าของเชื้อพิษก็จะถูกทางสมาคมหมายหัวให้กำจัดทิ้งทันที

"งั้นก็ฆ่าฉันก่อนส่งให้ทางสมาคมสิ" เขาตะโกนขึ้นในขณะที่ฟันเขี้ยวส่วนหนึ่งเริ่มลับคมแหลม

"นายอยากตายจริงๆงั้นเหรอ... สเวนเปลี่ยนจากท่ากอดอกเป็นใช้มือล้วงกระเป๋า และใบหน้าของเขาก็ยังคงเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ เหมือนกำลังบอกว่าเขาชั่งดีใจยามคนตรงหน้ากำลังจะกลายสภาพเป็นอีกหนึ่งความพิเศษ ซึ่งความพิเศษดังว่า สเวนให้คำจัดกัดความว่า พวกเบี่ยงเบน... ฉันไม่คิดว่าส่งนายให้ทางสมาคมแล้วจะถูกฆ่าทันทีหรอกนะ เพราะนายเป็นถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูง ซ้ำยังเป็นลูกชายของผู้อำนวยการสูงสุด พวกเขาคงจับนายใส่ปลอกคอไฟฟ้าและถูกโยนไปให้เจ้าหน้าที่คนใดคนหนึ่งคอยดูแลควบคุมกันพลาดไปทำร้ายคนอื่น... ร่างสูงก้าวขายาวถอยจากกำแพงซึ่งยืนพิงใช้นิ้วเรียวยาวสัมผัสช่วงคออีกฝ่ายอย่างเบามือในลักษณะปาดเบาๆรอบคอด้านหน้า... นายอยากได้ปลอกเหรอ..." น้ำเสียงเย้ยหยันเอ่ยขึ้นด้วยแววตาถากถาง ในเมื่อเขาไม่ได้รู้สึกสงสารคนตรงหน้าก็มีแต่คิดว่าสมควรสำหรับคนที่ไม่เคยยอมรับกลุ่มคนพิเศษ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญอันทำให้เขารู้สึกสมน้ำหน้ามากกว่าไปการที่ชายหนุ่มมักพูดทำร้ายจิตใจภรรยาตน

"นายหมายถึงอะไร พูดมาตรงๆ"

"ฉันมีเส้นทางให้นายเลือกไม่มาก... แวนยืดใบหน้าอันเต็มไปด้วยเหงื่อมากมายขึ้น... อย่าได้ลืมว่า หากไม่ได้รับเลือดนายจะหงุดหงิดและคลั่งจนบ้าตายง่ายขึ้น มีผู้ติดเชื้อที่เหลือรอดไม่มาก ส่วนใหญ่ยังคงซื้อโลหิตจากธนาคารเลือดมายับยั้งความกระหาย นายน่าจะรู้ดีว่าคนพวกนั้นอยู่ได้ไม่ถึง 10 ปีหากไม่ได้เลือด และถึงแม้เลือดจะช่วยยืดไปได้อีกหลายสิบปี อายุขัยเต็มที่ฉันว่าก็ไม่เกิน 50"

"นายต้องการจะพูดอะไรกันแน่"

"ยกเว้นแต่นายจะได้รับเชื้อจากเลือดแท้... ร่างสูงสง่าเป็นต่อในทุกๆด้านหยุดยืนอย่างผ่าเผยต่อหน้าร่างซึ่งมีอาการกระวนกระวายยามสเวนเดินเข้ามาใกล้ แวนรู้สึกถึงกลิ่นบางอย่างพุ่งออกมาจากตัวสเวน เขาคิดว่าคงเป็นกลิ่นกายที่หมาป่าส่วนใหญ่ได้สัมผัส มันสร้างความปรารถนาจนอยากใช้คมเขี้ยวเริ่มคมกัดชิมรสชาด พวกเลือดบริสุทธิ์คงมีกลิ่นที่เป็นภัยกันทุกเผ่าพันธุ์สินะ... ประโยชน์แรกแน่นอนว่าคนที่ปล่อยเชื้อน้ำลายเข้าสู่ร่างกายนายจะไม่สามารถควบคุมความคิดนายได้ ประโยชน์ที่สอง อายุนายจะไม่ได้มีชีวิตเหลือเพียง 10 ปี แต่ยืนยาวพอๆกับเลือดแท้ แน่นอนว่าความแข็งแกร่งก็มากกว่าผู้ติดเชื้อรายอื่นที่ได้รับจากหมาป่าปกติ หรือพวกหมาป่าระดับสอง ระดับสาม..."

"นายหมายถึงจะเป็นคน..." คนถามถลึงตามองด้วยความแปลกใจกับประโยคที่คนตรงหน้าเอ่ยเมื่อครู่

"ฉันแค่ให้ทางเลือก นายเองอยากปกป้องเนราไม่ใช่เหรอ... คนฟังหลบสายตาอีกฝ่ายพลางกำมือแน่นก็ตอนนี้เพราะตนไม่ใช่แวนคนเดิมอีกต่อไป และกำลังจะกลายเป็นอีกสิ่งที่ไม่ใช่ทั้งหมาป่า และ ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาด้วยเขาคิดเช่นนั้น... เพราะฉันยังเห็นว่านายสำคัญกับเธอถึงได้พามาที่นี่ก่อนแจ้งเรื่องกับทางสมาคม แต่ถ้าไม่ อยากจะเป็นทาสมันมากกว่าฉันก็ตามใจ"

"พวกเลือดบริสุทธิ์ไม่ว่าจะเผ่าพันธุ์ใดก็เห็นมนุษย์เป็นแค่ของเล่น..." สิ้นประโยคที่ยังลั่นไม่สุดสเวนได้ใช้ฝ่ามือตรงเข้ากระชับต้นคออีกฝ่ายราวกับต้องการบีบให้หักคามือพลางใช้สายตามองไปยังโซ่ล็อคช่วงข้อเท้าทั้งสองข้างให้แตกหักก่อนจะพาร่างคนทรมานทรุดคุกเข่าลงไปเบื้องล่าง

"นายคงพูดคำนี้กับเนบ่อย ถึงทำให้เธอต้องรู้สึกปวดใจทุกครั้งเวลากลับบ้าน... แววตาเจ็บแค้นทุกครั้งยามเห็นเนราเสียใจตามลำพังฉายขึ้นกดดันอีกฝ่าย เขารับรู้มากกว่าใครถึงสิ่งที่เนราพยายามทำให้มันดีที่สุดและต้องการให้กลับเป็นดังเดิมโดยเฉพาะเรื่องของเพื่อนทั้งแวนและมีนา... ไม่มีวันไหนที่เธอจะไม่นึกถึงนาย ไม่หยุดคิดว่าจะใช้วิธีใดทำให้กลับมาเป็นเพื่อน... แม้เขาจะไม่ได้ฟังบางสิ่งจากปากเธอตรงๆ แต่ด้วยจิตที่สัมพันธ์ผูกกันไว้ จากการสังเกตมีหรือเขาจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำให้ยอดดวงใจต้องเหม่อเวลาเผลอด้วยสีหน้าอมทุกข์ แวนนิ่งลงพลางก้มหน้าเขาไม่ตอบอีกฝ่ายในเมื่อเป็นความจริง แม้ท้ายสุดจะไม่ได้ตั้งใจก็ช่วยอะไรไม่ได้ โดยเฉพาะหากจะช่วยให้คนเบื้องบนที่กุมคอเขาไว้หายแค้นเคือง... แววตากระหายเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ หรือว่านายปรารถนาในเลือดของฉันอยู่... เขาเอ่ยด้วยความเย้ยตัณหาอีกฝ่ายที่กำลังพลุ่งพล่านยามสเวนลดตัวลงมาเอียงใบหน้าเข้าไปใกล้หูยื่นคอให้เสมอปากอีกฝ่าย... มันไม่แปลกหรอก เพราะแม้แต่หมาป่าระดับสอง ระดับสาม หรือทั่วไปต่างปรารถนา ถ้าไม่เพราะอำนาจฉันอยู่เหนือกว่าคงโดนรุมไปแล้ว"

"ฆ่า ฉัน" เขาพูดช้าเมื่อรู้สึกว่าพิษทำปฏิกริยามากกว่าเดิม

"มั่นใจเหรอ ไม่อยากปกป้องเธอแล้วหรือไง... ยิ่งได้ยินประโยครั้งไว้แบบนั้นยิ่งทำให้เขากัดปากกัดฟันจนลิ้นสัมผัสได้ถึงรสชาดเค็มแปล้มของเลือดในปาก... ศัตรูที่เคลื่อนไหวตอนนี้มาจากทุกทิศทาง ฉันเองเดาไม่ได้ ขณะที่ฉันไม่สามารถอยู่กับเนได้ตลอดก็อยากได้คนมาคุ้มกันที่สมน้ำสมเนื้อกับศัตรู"

"นายมันชอบใช้คนเป็นเครื่องมือสินะ" คนฟังยิ้มเล็กน้อยเขาถือว่าเป็นคำชมก่อนจ้องตาตอบกลับอีกฝ่าย

"ถึงแบบนั้นฉันก็เลือก เพราะความรู้สึกของนายมันเหมือนกับฉันที่ไม่มีวันหักหลังเธอได้" ตอนนี้เขาเหมือนถูกต้อนด้วยความจริงอันหลีกหนีไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกที่มีต่อเนราหรือความปรารถนาหมายปกป้อง เขายังไม่อยากตายแต่ก็อยากจะหายไปเพราะไม่รู้ว่าจะทนปรากฏกายในสภาพกึ่งไม่สมบูรณ์ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นหมาป่าหรือมนุษย์ต่อหน้าเธอได้หรือไม่

"ฉัน..." เขาเริ่มพูดติดขัดเพราะความกระหายเริ่มตีขึ้นสู่ความต้องการ สเวนปลดโซ่คล้องข้อมืออีกฝ่ายด้วยพลังทันที เขาคงต้องบีบอีกฝ่ายให้จนมุมในการตัดสินใจเพราะปล่อยนานกว่านี้จะ...

"อีกไม่นาน พิษนั้นจะเติมเต็มร่างกายอย่างสมบูรณ์ ถึงจะเป็นฉันก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้วล่ะนะ" สเวนปล่อยให้อีกฝ่ายคลั่งอย่างอิสระพลางถอนตัวเดินออกมาพร้อมจะเปิดประตูเพื่อยุติทางเลือกของอีกฝ่ายยามลังเลชักช้า ซึ่งที่จริงเขากำลังบีบอย่างเร่งรัด

"ตกลง" เสียงแหบแห้งพูดดักคนกำลังจะอันตรธานหายไป

สเวนกระตุกยิ้มเมื่อเป็นไปตามความต้องการของเขาก่อนเปลี่ยนสภาพตัวเองอย่างรวดเร็วเป็นกึ่งร่างหมาป่าและมนุษย์ตรงเข้าดันร่างอีกฝ่ายชิดกำแพงพร้อมฝังเขี้ยวคมลงบริเวณอกส่วนใกล้หัวใจทันทีเพื่อเพิ่มความไวและกระจายตัวของพิษ

การกลายสภาพของเลือดบริสุทธิ์ไม่จำเป็นต้องรอให้ขาดสติ โกรธ โมโห ก่อนที่จะควบคุมไปสู่การกลายร่างเป็นหมาป่าใหญ่ ความสามารถพิเศษของพวกเขาคือเลือกที่จะเป็นได้...

พิษใหม่ทรงพลังเปรียบได้กับน้ำวิเศษบริสุทธิ์เริ่มแล่นผ่านร่างกายของหนุ่มฮันเตอร์ มันไวกว่าพิษก่อนหน้าอย่างมากซ้ำยังกับว่ากลบกลืนพิษซึ่งด้อยกว่าจนหมดสิ้น รวมถึงความกระหายได้แล่นเข้าสู่ผู้ถูกเปลี่ยนทันที สเวนจับสัมผัสความต้องการอีกฝ่ายได้จึงถอนเขี้ยวออกกลับสู่ร่างปกติพร้อมกดหัวอีกฝ่ายประชิดคอเขาใช้กรงเล็บตนเองปาดให้มีเลือดออก พอจะส่งกลิ่นกระตุ้นอีกฝ่าย

"ดูดเสีย นายจะได้ไม่ต้องทรมานยามพิษนี้แล่นเข้าไปถึงกระดูก เลือดของฉันจะลบล้างพิษก่อนหน้าทันทีรวมถึงความเจ็บปวดที่นายได้รับ" ฝ่ามือคนถูกสั่งให้รับโลหิตจับเสื้อด้านหลังเจ้าแห่งหมาป่าแน่นจนเป็นรอยเล็บก่อนตรงลิ้มรสเลือดจากคอสเวน อาการกระหายไม่สามารถควบคุมได้ในวินาทีนี้ เขารู้สึกว่าหัวสมองขาวโพลน ว่างเปล่า ราวกับต้องการเติมเต็มเลือดบริสุทธิ์อันมีรสชาดเป็นที่หนึ่งหาสิ่งใดมาเสมอเหมือนไม่ได้ ไม่ได้มีเพียงความหอมแต่ล้ำขั้นสูงไปกว่านั้นยามได้สัมผัส

"ท่าน..." จาเว็คผู้รออยู่ด้านนอกประตูได้กลิ่นเลือดคุ้นเคย ก่อเกิดเป็นกังวลจนแทบวิ่งเข้าไปห้ามสิ่งที่สเวนกำลังทำ

"อย่า จาเว็ค หากท่านกระทำการใดแล้วย่อมมีเหตุผล" บลัดยกมือห้ามเพื่อนไว้ก่อนเข้าไปขัดจังหวะสิ่งที่นายเหนือตัวเองกำลังทำ เขาเองก็เจ็บใจไม่แพ้กัน แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าสเวนตั้งใจเปลี่ยนให้อีกฝ่ายมารับพิษน้ำลายจากตนแทน แต่อดจะยอมรับไมไ่ด้เพราะผลที่ตามมาอาจทำให้สเวนไร้ที่ยืน

"แต่ท่านกำลังหลั่งเลือดให้มนุษย์ ไอ้บ้านั่นชั่งโอหังนัก"

"ในกรณีที่ท่านเป็นคนมอบให้เราไม่มีสิทธิ์ตัดสิน... Hunter คนนี้เป็นเพื่อนคนสำคัญของนายหญิง ถ้าท่านทำเพื่อนนายหญิงแล้ว พวกเราก็ต้องยอมรับนะจาเว็ค"

"ไม่เคยมีมนุษย์คนใดได้พลังจากเลือดแท้ในการเปลี่ยนสภาพ ความทรงพลังจะทำให้หมอนั่นแตกต่างจากผู้ติดเชื้อคนอื่นๆ ไม่ใช่ผู้ติดเชื้อกลายพันธุ์อย่างบ้าบิ่น ไม่ใช่ผู้เบี่ยงเบน แต่เป็น... เขากัดฟันแน่นพร้อมกำมือ... ท่านกำลังทำสิ่งที่จะสร้างปัญหาให้ตัวเอง มันไม่ใช่แค่่เรื่องของเผ่าพันธุ์หมาป่า แต่ยังรวมถึงสมาคม Hunter" บลัดที่รู้ไม่ต่างกันได้แต่ก้มหน้าหลับตา แม้จะรู้ถึงปัญหาอันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แต่เพื่อนายเหนือ เพื่อบุคคลที่พวกเขาต่างจงรักภักดี

"แวน" เสียงตะโกนลั่นจากฝันร้ายอันเกิดขึ้นจริงทำให้ด็อกเตอร์คาร์สันซึ่งดูแลไข้เนรา หญิงสาวผู้หลับไปหนึ่งวันเต็มๆรีบเข้ามาดูอาการ

"หนูเน ตื่นแล้วเหรอ"

"คุณลุง แวนล่ะ แวนล่ะคะ เขาเป็นยังไงบ้าง"

"ลุงว่าหนูเนถามตัวเองดีกว่า อาการที่เกิดขึ้นเป็นเพราะกดพลังไว้กับตัวเองไม่ยอมปล่อยสู่เป้าหมายมันเลยตีเข้าภายในตัวหนูเนแทน... คนถูกทักเช่นนั้นนึกย้อนเหตุการณ์อีกครั้ง เธอจำได้ว่าตั้งใจจะแสดงพลังอำนาจให้อีกฝ่ายได้ประจักษ์เมื่อดูถูกตัวตนของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่สามารถปลดปล่อยมันไปได้จึงได้แต่อัดอั้นมันไว้ ขณะเดียวกันมันก็ดิ้นรนจะทะลุผ่านจิตใต้สำนึกส่งตรงไปยังวัตถุเมื่อได้หมายตาแต่แรกตามรูปแบบการใช้พลัง ทว่าความอัดแน่นมันมากจนล้นและตีตัวเธอจนล้มสลบไปแทน คนคิดถึงช่วงเวลานั้นเข้าใจทันทีว่าเพื่อนชายไม่ได้รับผลกระทบแต่เป็นตัวเธอแทน... ตอนคุณสเวนพาตัวหนูมา ร่างกายก็เย็นเฉียบ แถมยังมีเลือดออกทางจมูก หู และปากอีก จากการตรวจพบอาการช้ำในบางจุด ช่วงนี้อย่าเคลื่อนไหวหรือทำอะไรที่เป็นภาระกับร่างกาย"

"สเวนล่ะคะ" เธอถามขึ้นหลังจากสำรวจรอบห้อง ซึ่งพบว่ามันไม่ใช่ห้องเธอแต่เป็นห้องพักที่อีเมอร์สันพี่ชายของเธอเปิดไว้ให้กับด็อกเตอร์คาร์สันยามใช้เป็นจุดรักษาตัวเธอยามฉุกเฉิน

"คุณสเวนเฝ้าอยู่ตลอด แต่ว่าหนูหลับไปหนึ่งวันเต็มๆ ตอนนี้เขาออกไปธุระเดี๋ยวคงกลับมารับ"

"เน ลงไปเองก็ได้ค่ะ เราอยู่ห่างกันไม่กี่ชั้นเอง" เมื่อร่างเพิ่งฟื้นจะพาตัวเองลงจากเตียง ผู้เป็นคนดูแลจึงยกมือทาบวางบนไหล่เพื่อให้หญิงสาวคุมสติตัวเองก่อนร้อนรนออกไป เพราะดูท่าเธอไม่ได้อยากจะเจอสเวนด้วยความอยากพบหน้าแต่คงเป็นคำถามถึงชายหนุ่ม Hunter เพื่อนสนิทมากกว่า

"เขาพูดไว้ ว่าห้ามหนูเนออกจากห้องจนกว่าเขาจะกลับมา"

"เนขอยืมโทรศัพท์ได้ไหมคะ" คาร์สันเดินไปหยิบมือถือตนมาส่งให้เนราผู้กำลังส่งสายตาอ้อนวอน นิ้วเรียวเล็กรีบกดเบอร์สามีตนอย่างรวดเร็วก่อนกดโทรออก

"ครับด็อกเตอร์" ปลายสายรับทันทีเมื่อเป็นเบอร์สำคัญ ซึ่งเขาคอยให้โทรมาแจ้งว่าภรรยาตนฟื้น

ขณะกำลังลุกขึ้นจากการให้เลือดอีกฝ่ายจนสงบลงเสร็จช่วงคอซึ่งได้ถูกเจาะด้วยเขี้ยวยังคงปรากฏเลือดไหลเป็นทางยาวลดคอเสื้อ เนื่องจากถูกกัดเข้าไปลึกพอควรจากร่างที่หวังตักตวงเต็มเหนี่ยวด้วยสัญชาตญาณ

"สเวน... เสียงเรียกชื่อทำให้เขาปรับโทนเสียงใหม่ก่อนตัดสินใจเดินออกมาจากห้องใต้ดินเมื่อเสร็จกิจ พร้อมโบกมือส่งสัญญาณให้จาเว็คและบลัดทำหน้าที่ต่อ... คุณอยู่ไหนคะ"

"เธอตื่นแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง" ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ยินคำถามผู้เป็นภรรยา เมื่อความรู้สึกดีใจที่เธอฟื้นกลบไปจนหมด

"เน อยากขอกลับห้องน่ะค่ะ นะคะ ไม่อยากรบกวนคุณลุงคาร์สัน" น้ำเสียงรีบรนราวกับต้องการอยากรู้อะไรบางอย่างทำให้เขาไม่อยากขัด ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถปิดบังเนราได้อยู่ดี

"ให้ด็อกเตอร์เดินไปส่งที่ห้องเผื่อจะล้มวูบลงไปอีก และห้ามออกไปไหนเดี๋ยวโครว์กับเคธี่เลิกสอนคงกลับไปที่พัก"

"ค่ะ คือเอ่อ สเวนคะ ตอนที่คุณไปช่วยเน... "

"ผมจะกลับไปเล่าให้ฟังทั้งหมดตอนนี้ไม่ต้องเป็นห่วงเขาหรอก แวนไม่ได้รับผลกระทบพลังของเนเลย สักนิดเดียว" พูดจบเขาก็ตัดสายทิ้งทันทีก่อนถอนหายใจเล็กน้อยใช้มือข้างหนึ่งแตะไปยังบริเวณรอยเขี้ยวของร่างทรงพลังใหม่เพื่อให้เลือดหยุดไหล

ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์หลับตาครู่หนึ่งก่อนเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนบ้าน พลางสั่งย้ำอีกรอบแก่จาเว็คและบลัดให้จัดการทำความสะอาดกับแวนที่สลบไร้สติให้เรียบร้อยก่อนเคลื่อนย้ายไปยังสถานีต่อไป สมาคม Hunter ส่วนกลางหรือศูนย์ใหญ่