บทที่ 4

"ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันขอโทษ" มือเรียวพนมไหว้ขอโทษกับสิ่งที่เธอทำเมื่อสักครู่

"จำไว้ว่าอย่ามาสะกิดหนวดเสือ"

"โอ๊ย" เสื้อผ้าอาภรณ์ที่มันขาดอยู่แล้วก็ถูกเขากระชากดึงจนไม่มีชิ้นดี "อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ คุณต้องการอะไรก็บอกมาเดี๋ยวฉันจะบอกให้เสี่ย อืมม" ประโยคต่อไปถูกกลืนหายเข้าไปในปากของเขา จะเรียกมันว่าจูบก็คงไม่ใช่ เพราะเขาใช้แรงดูดจนริมฝีปากของเธอบิดเบี้ยวไปตามแรง จนเกิดความรู้สึกเจ็บปนคันเพราะเลือดมันวิ่งมาตรงที่เขาใช้แรงดูด

ขณะที่ดูดปาก​ มือของภูเบศก็ไม่ได้อยู่เฉยจัดการสิ่งที่กีดขวางอยู่เบื้องล่างให้มันหลุดพ้นไปจากเรือนร่างของเธอ

"โอ๊ย" และพอทุกชิ้นหลุดออกไปแล้วมือของเขาก็ล่วงล้ำเข้าไปในร่องโดยไม่ระมัดระวัง ดันนิ้วเข้าไปได้ภูเบศก็กระแทกไม่ยั้ง "เจ็บ" ขาเรียวหนีบชิดเข้าหากันเพื่อหนีบมือเขาไม่ให้กระแทกเข้าออกได้

เห็นเธอยังมีแรงต่อต้านริมฝีปากหนาที่ปล่อยจูบออกเมื่อสักครู่ก็งับลงยอดดอกบัวตูมที่มันตั้งอยู่ใกล้

"โอ๊ยเจ็บ" มือที่พยายามดันแขนของเขาออกก็เปลี่ยนเป็นดันใบหน้าของเขาแทน "ปล่อยนะฉันเจ็บ"

"ถ้าเธอไม่ดิ้นแต่ครางแทนฉันจะปล่อย"

"ไอ้โรคจิต! ใครจะไปทำตามแก!"

"หึ! รู้จักคำว่าโรคจิตหรือยังถึงพูดออกมา ถ้าโรคจิตมันต้องแบบนี้"

"โอ๊ย" ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวตอนที่เขาเพิ่มนิ้วแหย่เข้ามาในร่อง ก่อนที่เขาจะเพิ่มนิ้วให้มากกว่านั้นเธอเลยต้องทำตามที่เขาต้องการโดยการส่งเสียงครางออกมา "อาา อ่ะอ่ะ อือ อืออ"

"อ่าาาซี๊ดดด" ชายหนุ่มมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังยั่วยวนด้วยเสียงครางอันน่าพิศวาส

"เจ็บ" ถึงแม้เธอจะทำท่าทีออดอ้อนแต่ความเจ็บมันก็ยังไม่หาย จนภูเบศต้องขยับนิ้วออกมาให้มันเหลือแค่นิ้วเดียว เธอเลยทำตามสิ่งที่เขาอยากเห็นต่อได้

และทุกอย่างก็หยุดลงแค่นั้นเพราะเธอยอมครางยั่วเย้าเขาเลยต้องทำตามที่พูดปล่อยร่างกายเธอให้เป็นอิสระ หญิงสาวก็รีบหยิบเสื้อผ้าที่มันขาดหลุดลุ่ยอยู่ขึ้นมาปิดบังร่างกาย

"แค่เชื่อฟังเธอก็ไม่เจ็บตัวแล้ว"

"ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ฉันกลัว"

"ก็ต้องดูว่าเธอจะทำตัวได้น่ารักไหม"

"แล้วเสื้อผ้าของฉันล่ะคะ" เห็นว่าเขากำลังจะออกไปเธอเลยรีบถาม​ เพราะถ้าจะให้อยู่ในสภาพนี้เดี๋ยวก็เจอลูกน้องของเขาเข้ามาซ้ำอีก

"เดี๋ยวจะให้คนเอาเข้ามาให้..มีชื่อไหม" ก่อนออกไปเขาถามชื่อเธอก่อนเพราะยังไม่รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้ชื่ออะไร

"ข้าวสวยค่ะ" ข้าวสวยก็คือลูกสาวสินธุหุ้นส่วนของบริษัทอนันต์ไพศาล พ่อของเธอมีหุ้นส่วนที่นั่นน้อยนิดมาก และหุ้นที่ได้มาก็ได้มาเพราะความอนุเคราะห์ของณภัทร อนันต์ไพศาล ถ้าบุตรชายของณภัทรยอมตกลงหมั้นหมายกับเธอ เธอคงไม่มีวันนี้ แต่พอน่านฟ้าปฏิเสธเรื่องการหมั้นหมายข้าวสวยเลยต้องถูกประเคนมาให้บุตรชายของเสี่ยภูริ​ เพราะจะได้สานสัมพันธ์เรื่องธุรกิจ แต่ประวัติศาสตร์ก็ซ้ำรอยอีกเพราะภูผาลูกชายคนเล็กของเสี่ยภูริปฏิเสธ แต่ถึงแม้ภูผาจะปฏิเสธเธอก็ยังไม่รอดไปจากเรื่องนี้ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเป็นเจ้าสาวของใคร เคราะห์ซ้ำกรรมซัดก่อนวันแต่งงานแค่วันเดียวเธอก็ถูกลักพาตัวมา

หลังจากที่ภูเบศออกไปไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่งนำเสื้อผ้ามาให้

"คงใส่ได้นะ" ผู้หญิงคนนี้ชื่อมะนาวเป็นบุตรสาวของแม่บ้านที่นี่ อายุก็คงรุ่นราวคราวเดียวกับข้าวสวย และมะนาวก็แอบปลื้มนายหัวภูเบศตั้งแต่แม่เข้ามาทำงานที่นี่แล้ว

"เธอทำงานอยู่ที่นี่เหรอ" ดีใจที่เห็นว่าที่นี่ก็มีผู้หญิงด้วย

"ไม่ต้องมาถาม ใส่เสื้อผ้าซะ" มะนาวกำลังจะออกไป ข้าวสวยเลยบอกว่าเธอหิว เพราะตั้งแต่ถูกจับตัวมายังไม่ได้กินอะไรเลย "เดี๋ยวฉันจะหามาให้" ก่อนออกไปมะนาวมองหน้าผู้หญิงคนนี้ คิดว่าตัวเองสวยแล้วยังมีคนสวยกว่าอีกเหรอเนี่ย ไม่ได้การแล้วต้องทำให้ผู้หญิงคนนี้ออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เพราะถ้าไม่งั้นนายหัวมีหวังเสร็จแม่นี่แน่

มะนาวกลับมาเรือนหลังใหญ่ก็ตรงไปหานายหัวภูเบศก่อน เพราะแต่ละวันเธอก็หาโอกาสเข้าหาเขาอยู่แล้ว

"เอาเสื้อผ้าไปให้แล้วใช่ไหม"

"เอาไปให้แล้วค่ะ ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าหิวข้าวให้มะนาวจัดไปให้ไหมคะ" ที่จริงแค่นี้ตัดสินใจเองก็ได้ แต่มะนาวอยากมีเรื่องเข้ามาพูดคุยกับนายหัวเลยต้องเอาเรื่องนี้มาถาม

"อืม"

ออกมาจากห้องนอนของภูเบศมะนาวก็ไปทำอาหาร แล้วยกไปให้ข้าวสวย

"คุณชื่ออะไรคะ"

"ถามทำไม"

"ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรค่ะ"

"ฉันชื่อมะนาว"

"ฉันชื่อข้าวสวยนะคะ"

"ฉันไม่อยากรู้"

"คุณอยู่ที่นี่นานหรือยังคะ" ข้าวสวยอยากสานสัมพันธ์ไว้ให้มาก เผื่อผู้หญิงคนนี้อาจจะมีลู่ทางให้เธอหนีได้

มะนาวไม่ได้ตอบคำถามนี้หรอก พอเอากับข้าววางไว้ให้แล้วก็ออกมา

ดึกๆ คืนนั้น..

ก๊อกๆ "ฉันอยากเข้าห้องน้ำ"

"อะไรของเธอเนี่ย"

"บ้านหลังนี้ไม่มีห้องน้ำ ให้ฉันออกไปเข้าห้องน้ำหน่อยค่ะ"

คนของภูเบศที่กำลังง่วงเลยต้องไปเปิดประตูพาเธอไปเข้าห้องน้ำ

ตอนเดินออกมาข้าวสวยก็พยายามเก็บรายละเอียดทุกอย่างของที่นี่ มองไปตรงพื้นที่สูงก็มีบ้านหลังใหญ่อยู่ตรงนั้นหลังหนึ่ง เธอคิดว่าต้องเป็นบ้านของไอ้เลวนั่นแน่เลย แต่ทำไมพื้นที่แถวนี้ถึงไม่มีหมู่บ้าน อย่าบอกนะว่าภูเขาลูกนี้เป็นของเขาคนเดียว

"จะเข้าห้องน้ำไหม"

"เข้าค่ะ" 

"อย่าคิดหนีอีกเด็ดขาด ครั้งนี้เธออาจจะเอาชีวิตไม่รอดก็ได้"