ตอนที่ 1 นางฟ้า (ส่วนที่ 3)

ตอนที่ 1 นางฟ้า (ส่วนที่ 3)

              จบงานหญิงสาวiu[ก้าวฉับ ๆ ออกไปทันที ไม่สนใจเจ้าของร่างสูงที่ก้าวตามมาติด ๆ ขืนอยู่ต่อเธอจะต้องกลายเป็นฆาตกรให้คุณหญิงแม่ขายหน้าแน่

              “คุณกี้คะ เมื่อครู่คนขับรถของคุณกี้ฝากบอกว่า รถคุณกี้ยางแตกต้องลากเข้าอู่ค่ะ” พอได้ฟังคำของทีมงานซึ่งรีบวิ่งตามมา หญิงสาวก็อยากจะกรีดร้องให้ลั่นห้าง

              “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวกี้กลับแท็กซี่” หญิงสาวตัดสินใจ

              “เดี๋ยวผมไปส่งก็ได้ครับ” เสียงห้าว ๆ เอ่ยขึ้นทันทีเหมือนรออยู่ก่อนแล้ว กิรณากำลังจะหันไปปฏิเสธ แต่ช้ากว่าทีมงานผู้หวังดี

              “อุ๊ยดีเลยค่ะ ฝากด้วยนะคะคุณธาม” หนุ่มหล่อยิ้มรับคว้าแขนหญิงสาวหมับจูงกึ่งลากให้ตามไปโดยไม่สนใจสายตาใคร กิรณาปลิวตามแรงนั้นไปอย่างตั้งตัวไม่ทัน ตาที่พร่ามัวเห็นใบหน้าราง ๆ นั่นเหมือนจะยิ้มเยาะ

              “ปล่อยนะ ไอ้บ้า” พอลับตาคนรู้จักหญิงสาวก็ทำท่าจะแผลงฤทธิ์ทันที

              “ปล่อยไปเดี๋ยวคุณก็ล้มลุกคลุกคลานน่าเวทนา ยิ่งตาถั่วอยู่ด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยยั่ว เรื่องบังเอิญมันไม่มีหรอก ยางรถของเธอที่แตกน่ะฝีมือเขาล้วน ๆ อีแค่หาว่ารถคันไหนเป็นรถของคุณกิรณา เซเลบริตีคนดังน่ะไม่ยากเกินมือคนสนิทของเขาหรอก จัดการนิด ๆ หน่อยยายคุณหนูตัวแสบก็ตกอยู่ในอุ้งมือของเขาแล้ว

              “แก ไอ้บ้ามายุ่งกับฉันทำไม” คราวนี้หญิงสาวตั้งท่าจะเอาเรื่องเต็มที่ คนอย่างกิรณาไม่ยอมใครง่าย ๆ หรอก ยิ่งเป็นไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ หากคนตัวโตระวังอยู่แล้วเลยรวบร่างบางลากไปยังลานจอดรถ

              “อย่าโวยวายนะคุณ ไม่มีใครเชื่อว่าผมจะทำอะไรคุณหรอก ผมธาม มอเรลนะ รูปที่ถ่ายในงานใคร ๆ ก็ต้องคิดว่าเราสนิทกัน คุณโวยวายเป็นเรื่องขึ้นมาโดนขุดโดนคุ้ยฉาวโฉ่แน่ว่าเรามีกรณีอะไรกัน ถึงไม่มีอะไรให้ขุดเดี๋ยวก็มีคนมโนเป็นฉาก ๆ ให้” หญิงสาวชะงักท่าทีที่กำลังจะอาละวาดเมื่อคิดตามที่เขาพูด ทำไมเธอจะไม่รู้จักตระกูลมอเรล ตระกูลมหาเศรษฐีเจ้าของกิจการมากมาย แต่ที่ไม่เข้าใจคือไอ้บ้านี่มายุ่งกับเธอทำไม ท่าทางที่แสดงออกบ่งบอกชัดว่าตั้งใจหาเรื่อง ไม่ใช่จะเข้ามาจีบแน่ ๆ

              สุดท้ายกิรณาก็ยอมให้ชายหนุ่มพาตัวเข้าไปนั่งคู่บนเฟอรารี่คันหรูพาทะยานออกไปอย่างน่าหวาดเสียว ทั้ง ๆ ที่การจราจรคับคั่ง

              “นี่คุณรู้หรือไงว่าฉันจะไปไหน” เสียงหวานแว้ดใส่ ดวงหน้างามบึ้งตึง

              “ยังไม่อยากรู้ ตอนนี้อยากได้ตุ๊กตาหน้ารถพาโชว์รอบเมืองซักรอบสองรอบ” เสียงตอบกลับมายียวนนัก หญิงสาวกรี๊ดออกมาดังลั่น ข่มเสียงเครื่องยนต์เสียสนิท

              “ชาติที่แล้วเป็นนกหวีดหรือไงคู้ณ” ชายหนุ่มโวยวาย หูแทบแตกกับเสียงนั่น ใครจะคิดว่าอยู่ ๆ แม่คุณจะกรี๊ดลั่นขนาดนี้

              “นายต้องการอะไรหา ปล่อยฉันลง แล้วเลิกยุ่งกับฉันไม่งั้นนายเจอดีแน่” เสียงหวานข่มขู่ ดวงตากลมโตเอาเรื่อง หากชายหนุ่มกลับหัวเราะลั่นรถ

              “คุณจะแจ้งตำรวจจับผมอีกรึไง คราวนี้ข้อหาอะไรดี ข้อหาข่มขืนเลยดีมั้ย จะได้ดังทั้งคู่เลย” ชายหนุ่มท้าทาย กิรณาค่อยเริ่มนึกออก หรืออีตาบ้านี้คนที่มีเรื่องกับเธอที่สนามบิน

              “คุณ ไอ้บ้าที่สนามบินใช่มั้ย”

              “จำได้แล้วซิยายคุณหนูตาถั่ว คุณทำผมไว้แสบมาก ผมเป็นลมอยู่ดี ๆ คุณเข้ามาเองแท้ ๆ แต่ดันหาว่าผมลวนลาม” คนตัวโตพ่นความแค้นออกมา หญิงสาวนิ่งเงียบ อันที่จริงพอกลับมาทบทวนกิรณาก็รู้สึกผิดอยู่นิด ๆ ที่ทำรุนแรงไป แต่ตอนนั้นเธอเลือดขึ้นหน้า นึกว่าชายหนุ่มจะลวนลามนี่นา

              “ขอโทษ” เสียงหวานเอ่ยเบาจนคนที่กำลังขับรถอยู่นึกว่าตัวเองหูฝาดที่อีกฝ่ายขอโทษง่าย ๆ

              “ฉันเข้าใจผิดน่ะ ขอโทษแล้วกัน” หญิงสาวว่า พยายามประนีประนอมเพราะรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ อีกอย่างเธอเองก็มีส่วนผิดจริง ๆ

              “ง่ายไปหรือเปล่าคุณหนูกีกี้ คุณซ้อมผมซะน่วม แถมทำให้ผมขายขี้หน้าทั้งโรงพัก หล่อ ๆ อย่างผมนี่นะไปลวนลามผู้หญิง” ยิ่งพูดคนหล่อยิ่งเลือดขึ้นหน้า คนอย่างธามมีแต่ผู้หญิงวิ่งตาม แต่ยายบ้านี่ดันมากล่าวหาว่าเขาลวนลามเสียอย่างนั้น

              “หลงตัวเอง” หญิงสาวกระแทกเสียงว่าเข้าให้ รู้สึกหมั่นไส้เต็มกำลัง คนตัวโตหันมามองหน้าเชิด ๆ ของแม่สาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าคมเข้มยื่นเข้ามาจนเกือบชิดหน้าสวย ทันทีที่รถติดไฟแดง

              “ลืมไปว่าตาถั่ว ดูซะหล่อขนาดผมนี่ต้องลวนลามใครมั้ย” กิรณาตกตะลึงเมื่อใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาประชิดจนจมูกแทบชนกัน หัวใจหญิงสาวเต้นระรัว เลือดสูบฉีดจนแก้มแดงปลั่ง สร้างความรื่นเริงให้คนที่ตั้งใจมาทวงหนี้แค้นนัก เมื่ออยู่ใกล้ขนาดนี้เธอถึงเห็นใบหน้าของเขาชัดว่าชายหนุ่มกำลังสะใจกับท่าทีของเธอ กิรณาฮึดสู้ขึ้นมาทันทีตามนิสัยชอบเอาชนะ มือเรียวยกขึ้นแตะแก้มของคนหล่อจงใจทำตาหวานซึ้งใส่

              “หล่อ” เสียงหวานเอ่ยเบา ๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ จนคนตัวโตชักใจเต้น ยิ่งเมื่อมือของสาวเจ้าแตะลงบนบ่า ใจของธามยิ่งสั่น อยากให้รถไฟแดงติดต่อไปนาน ๆ ร่างสูงเอี้ยวตัวมาหา เท้ามือลงบนเบาะซึ่งหญิงสาวนั่งอยู่ ขณะที่ใบหน้าสวย ๆ โน้มใกล้มากขึ้น

              “โอ๊ย!” เสียงห้าวร้องลั่น ยายบ้ากัดหูเขา ! ธามพยายามดันร่างบาง ๆ ออกห่าง หากอีกฝ่ายยังฝังคมเขี้ยวลงไปเต็มแรง ชายหนุ่มรู้สึกว่าหูตัวเองใกล้จะขาด เมื่อสัญญาณไฟเขียวสว่างขึ้น หญิงสาวถึงยอมปล่อย เสียงใส ๆ หัวเราะก้องเสียดแทงใจคนที่เจ็บจนน้ำตาเล็ด หากต้องบังคับรถแล่นออกไป

              “พาฉันไปส่งบ้านเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นนายจะโดนมากกว่านี้” ยายตัวร้ายสั่งเสียงเย็น นั่งเชิดหน้าเป็นนางพญา

              “แล้วถ้านายทำอะไรฉัน นายได้ขึ้นหน้าหนึ่งแน่ ฉันจะจับนายแต่งงานรับผิดชอบ ถึงนายจะห่วยแตก แต่ตระกูลนายโอเค ฉันรับได้” เสียงนางมารร้ายเอ่ย ธามคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนั้น ผู้หญิงบ้าอะไรถึงพูดออกมาแบบนี้ เกิดมาเขาไม่เคยพบเคยเจอเลยจริง ๆ เขาว่ายายตัวเล็กน้องน้อยของเขาแสบแล้วนะ ยายคุณหนูนี่เป็นตัวแม่ของแท้เลย หากก็ทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจขับรถพาหญิงสาวไปส่งแต่โดยดี ต่อไปธามจะเลิกยุ่งกับยายนี่เด็ดขาด ผู้หญิงอะไรน่ากลัวเกินคาด พูดออกมาได้ว่าจะจับเขาแต่งงาน

              “ลงมาซิคุณ ลงมาไหว้แม่ฉันก่อน” เสียงหวาน ๆ ร้องสั่ง ดวงหน้าสวยรื่นเริงนัก หากธามรู้สึกอยากจะบ้าตาย ยายนี่จะทำอะไรอีกเนี่ย เกิดมาเขาไม่เคยรู้สึกว่าอยากจะวิ่งหนีใครเท่านี้มาก่อน หากเมื่อมองลงไปเห็นหญิงวัยกลางคนท่าทางผู้ดีเดินตรงมาพร้อมบริวาร ชายหนุ่มก็รู้ว่าทำอะไรไม่ได้แล้วนอกจากลงจากรถแต่โดยดี

              “แม่ขา นี่คุณธาม มอเรลค่ะ รถกี้ยางแตกเขาเลยแวะมาส่ง” เสียงใส ๆ แนะนำเสร็จสรรพ ส่งสายตาสาแก่ใจมาที่ชายหนุ่ม ธามจำต้องยกมือไหว้ปั้นหน้ายิ้มแบบตกกระไดพลอยโจน

              “สวัสดีจ้ะ มอเรลเหรอ ลูกชายคุณราณีหรือเปล่า” สตรีท่าทางเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วไถ่ถาม ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะสามารถรู้ได้ว่าเขาไปใครโดยไม่ต้องใช้เวลาคิด

              “ครับ” ชายหนุ่มรับคำ

              “ขอบคุณนะคะที่รัก คุณไปธุระต่อเถอะค่ะ” เสียงนั้นอ่อนหวานราวพูดกับคนรักก็ไม่ปาน ท่ามกลางสายตามึนงงของผู้เป็นแม่และบรรดาบริวาร

              “ไปได้แล้ว จำไว้อย่ามายุ่งกับฉันอีก ไม่งั้นโดนดีแน่” หญิงสาวกระซิบข่มขู่ จิกสายตาใส่ ธามรู้สึกมึนราวโดนค้อนทุบหัว เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวเองกระล่อนไม่ออก ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวจริง ๆ