ตอนที่ 4 คู่หมั้น (ส่วนที่ 1)

ตอนที่ 4 คู่หมั้น (ส่วนที่ 1)

              เสียงกรีดร้องดังลั่นข้าง ๆ หูปลุกคนตัวโตที่นอนกอดร่างบางบนเตียงให้ตื่นขึ้นอย่างงุนงง กิรณามองสภาพร่างกายของตัวเองซึ่งเวลานี้เสื้อผ้าหลุดลุ่ยซ้ำอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่มีสภาพไม่ต่างกันเลย ความทรงจำเมื่อคืนสับสนเพราะพิษไข้ จำได้เพียงสัมผัสรุกรานของคนที่นอนอยู่เคียงข้าง

              “ไอ้คนชั่ว” น้ำตาไหลอาบแก้มนวลเมื่อนึกถึงสิ่งที่โดนฉกฉวยไป มือเล็ก ๆ ทั้งทุบทั้งตีอกเปลื่อยเปล่า ธามได้แต่ปัดป้อง ใบหน้าหล่อเหลาแดงซ่านเมื่อเห็นร่างขาว ๆ โผล่พ้นเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยเพราะฝีมือตัวเอง ชายหนุ่มรวบร่างบางเอาไว้ดึงผ้าห่มคลุมให้

              “อย่าดิ้นซิ โป๊หมดแล้ว” เสียงห้าวเอ่ยอย่างอ่อนโยน หากยิ่งทำให้หญิงสาวร้องไห้หนักขึ้น ร่างเล็ก ๆ ลุกขึ้นกอดเข่าห่อตัวอยู่ในผ้าห่มปล่อยโฮเสียงดัง ไม่ฟังคำปลอบโยนใด ๆ ทั้งสิ้น ธามได้แต่ลูบแผ่นหลังที่สั่นสะท้านนั้นเบา ๆ

              “คุณทำบ้าแบบนี้กับฉันได้ยังไง” เสียงถามปนแรงสะอื้น เป็นคำถามที่ชายหนุ่มไม่รู้จะตอบอย่างไร เพราะร่างน้อยที่แนบชิดทำให้อารมณ์ของเขาปั่นป่วน ฉกฉวยหลายสิ่งหลายอย่างจากเธออย่างเห็นแก่ตัวทั้ง ๆ ที่กิรณากำลังมึนเบลอเพราะพิษไข้ ธามไม่เคยทำอะไรเช่นนี้มาก่อน คนอย่างทายาทหนุ่มมอเรลไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงที่ไม่ยินยอมพร้อมใจ หรือไม่ได้สติ พึ่งมีหนนี้แหล่ะ

              “ผมขอโทษ”

              “ขอโทษแล้วมันคืนมาได้มั้ย ไอ้คนเลว” พูดแล้วหญิงสาวก็ลุกขึ้นลากทั้งร่างทั้งผ้าห่มที่ห่อกายเข้าห้องน้ำไป เสียงน้ำไหลดังแข่งกับเสียงสะอื้นลั่น ๆ ธามเริ่มเข้าใจอะไร ๆ มากขึ้น กิรณาต้องคิดว่าเขากับเธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเมื่อคืนแน่ ๆ ทั้งที่ความจริงแล้วชายหนุ่มเพียงเผลอไผลล่วงเกินเธอไปบ้างหากยังไม่ถึงขั้นเลยเถิด ธามได้แต่หวังว่าพอหญิงสาวสำรวจตัวเองละเอียดถี่ถ้วนดีแล้ว กิรณาน่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร หากหญิงสาวกลับหายเข้าไปในห้องน้ำเนิ่นนานเกินกว่าที่คนใจร้อนจะทนรอได้

              “คุณกี้ ออกมาได้แล้ว ตัวเปื่อยหมดแล้ว” เสียงปาอะไรโครมครามพร้อมกับเสียงตวาดไล่ ทำให้ธามคาดว่ากิรณายังไม่น่าจะเข้าใจอะไร หรือเพราะหญิงสาวไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้ทำให้เธอไม่รู้ถึงความผิดปกติ ดูจากอาการเสียใจอย่างหนักนั่นก็น่าจะบอกชัดว่าแม่สาวเปรี้ยวเก่งกล้าไม่ได้เป็นเช่นรูปลัหษณ์ภายนอกเลย

              “กี้ออกมา ถ้าไม่ออกผมจะไขกุญแจเข้าไป” สุดท้ายชายหนุ่มก็ต้องใช้ไม้แข็งเพราะห่วงว่าคนพึ่งสร่างไข้จะเป็นอะไรไปอีก

              ประตูห้องน้ำถูกกระชากเปิดออกพร้อมร่างบางในชุดคลุมที่ก้าวออกมาด้วยนัยน์ตาขุ่นขวาง

              “จะอยู่อีกทำไม” หญิงสาวถามเหมือนตวาด

              “รอคุยกับคุณ” ชายหนุ่มว่าดึงร่างของหญิงสาวให้ลงนั่งลงบนโซฟากลางห้อง ดูเหมือนกิรณาจะพอตั้งสติได้บ้างแล้ว

              “คุณต้องรับผิดชอบ” องค์นางมารร้ายเริ่มประทับสาวสวย ท่าทางที่ประกาศนั้นเอาเรื่อง ชายหนุ่มรู้สึกมึนตึบขึ้นมาทันที เขายังไม่ได้ทำอะไรมากมายขนาดที่เธอเข้าใจสักนิด

              “จะให้ผมแต่งงานกับคุณหรือไง” เสียงห้าวถาม

              “ไม่” คำตอบนั้นทำเอาชายหนุ่มถึงกับมึนอีกรอบ ไม่รู้ว่าคุณหนูแสนสวยจะเอาอย่างไร ท่าครอบครัวของกิรณาร่ำรวยและมีเกียนติคงไม่คิดเรียกเงินเรียกทองจากเขาแน่ หรือว่ากิรณาคิดจะแจ้งความดำเนินคดีกับเขาอีก ผู้หญิงคนนี้ยิ่งบ้าดีเดือดอยู่ด้วย

              “แล้วจะให้ทำยังไง” สุดท้ายชายหนุ่มก็ขี้เกียจจะเดาเลยถามเอาตามตรง

              “หมั้นกับฉัน รอจน....จน.....แน่ใจว่าฉันไม่ท้อง แล้วค่อยถอนหมั้น” ดวงหน้างามแดงก่ำ เมื่อต้องพูดในสิ่งที่แสนกระดากปากและลำบากหัวใจ

              “คุณไม่ได้ป้องกันใช่มั้ย” ธามอยากจะเอาหัวโหม่งฝาพนังให้ตายเสียนัก ผู้หญิงคนนี้ช่างเป็นได้เกินกว่าที่เขาจะคาดคิด เธอจะไปท้องได้อย่างไร ไอ้ที่เขาทำ ๆ น่ะมันทำให้ใครท้องได้ที่ไหนกัน

              “นี่คุณ” สุดท้ายชายหนุ่มก็พูดไม่ออกเสียเฉย ๆ ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกตั้งใจจะอธิบายให้เธอฟังเกี่ยวกะบสิ่งที่เกิดขึ้น

              “กลับไปแต่งตัว อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่ล็อบบี้ อย่าคิดหนีล่ะ ถ้าคุณไม่รับผิดชอบ ฉันอาละวาดโรงแรมคุณแตกแน่” สาวสวยออกคำสั่งแกมข่มขู่ เชิดใบหน้าแดงซ่านอิดโรยขึ้น ดวงตาแดงช้ำบอกชัดถึงการตัดสินใจอย่างเด็ดขาด สิ่งที่พลาดพลั้งไปนั้นเรียกกลับคืนมาไม่ได้ กิรณาจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อรักษาชื่อเสียงและวงตระกูลของตนเอง