บทที่ 1 กลิ่นแห่งโชคชะตา

บทที่ 1

กลิ่นแห่งโชคชะตา

นาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือของนาวินส่งเสียงเตือนเบาๆ ในเวลา 07.00 น. นาวินไม่จำเป็นต้องมองดูมันก็รู้ว่าเวลานั้นมาถึงแล้ว เวลาที่ ‘โอเมก้า’ อย่างเขาต้องต่อสู้กับสัญชาตญาณตัวเองมากที่สุด

ในอพาร์ตเมนต์ขนาดกะทัดรัดใจกลางเมือง ซึ่งเต็มไปด้วยเทคโนโลยีป้องกันภัยชั้นสูง นาวินยืนอยู่หน้ากระจกเงา ใบหน้าเรียวภายใต้แว่นตากรอบหนาดูจืดชืด แม้พยายามแต่งเติมใบหน้าและแต่งตัวให้ดูเหมือนเบต้าทั่วไปมากที่สุด แต่ใบหน้าและดวงตาสีนิลของเขายังคงเห็นเค้าความงดงาม แม้มีความสั่นไหวจากความเหนื่อยล้าทางจิตใจกับเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตที่ผ่านมาก็ตาม

เขาหยิบขวดแก้วบรรจุของเหลวสีฟ้าขุ่นออกมาจากตู้เซฟที่ซ่อนไว้หลังชั้นหนังสือ นี่ไม่ใช่แค่ยา... แต่มันคือชีวิตปลอมๆ ของเขา

“วันนี้ก็ต้องอดทนอีกวันสินะ... วานิลลา”

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางจ้องมองกลิ่นฟีโรโมนของตัวเองที่ถูกปิดผนึกไว้ใต้ผิวหนัง ด้วยกลิ่นที่ทุกคนเชื่อว่าเป็นกลิ่นของเบต้าจืดชืดไร้เอกลักษณ์ ความจริงแล้วกลิ่นฟีโรโมนของเขาคือ กลิ่นวานิลลาบริสุทธิ์ ที่หอมหวานจนน่ากลัว กลิ่นที่หากหลุดออกมาแม้แต่นิดเดียวก็จะทำลายแผนการทั้งหมด และสถานะที่เขาสร้างมานานหลายปีก็จะถูกเปิดเผย

นาวินหยิบเข็มฉีดยาขนาดเล็กขึ้นมาดูดสาร Suppressants ที่มีความเข้มข้นสูงกว่าที่โอเมก้าส่วนใหญ่ใช้ถึงสามเท่า เขาต้องใช้ในปริมาณนี้เพื่อควบคุมกลิ่นหอมหวานที่แทบจะรั่วไหลออกมาจากร่างกายเมื่ออ่อนแอหรือตื่นเต้นเกินไป

ฉึบ!

เขาปักเข็มลงบนต้นแขนอย่างชำนาญและเฉียบขาด ของเหลวสีฟ้าถูกดันเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดจากฤทธิ์ยาที่กดทับสัญชาตญาณทำให้กล้ามเนื้อของเขากระตุกเล็กน้อย หัวใจเต้นถี่ขึ้นคล้ายประท้วง แต่เพียงไม่กี่วินาทีความรู้สึกเงียบงันมึนงงก็เข้ามาแทนที่พร้อมกับกลิ่นวานิลลาบริสุทธิ์ของเขาที่ถูกผูกมัดและถูกกดทับไว้ใต้กรงขังแห่งสารเคมี

นาวินสูดหายใจลึกๆ หลังจากหายจากอาการมึนงง สติและความรู้สึกแรกที่เข้ามา คือความรู้สึกที่คล้ายกับถูกถอดปลั๊กออกจากความเป็นตัวเอง เขากลายเป็นเพียง ‘เบต้า’ ผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ ไม่มีแรงดึงดูดทางเพศ ไม่มีอาการฮีท ไม่มีฟีโรโมนที่ยั่วยวน... และไม่มีภัยคุกคาม

“ถ้าไม่ใช่พันธะ... ก็ต้องเป็นหน้ากากนี่แหละ ที่ช่วยให้ฉันมีชีวิตอยู่ได้”

เขาเดินไปยังโต๊ะทำงานที่มีคอมพิวเตอร์หลายจอตั้งอยู่ แสงสีฟ้าส่องสะท้อนใบหน้าเคร่งเครียดของเขา เป้าหมายของวันนี้นั้นชัดเจน

‘เจาะระบบรักษาความปลอดภัยของตระกูลไวท์’

ตระกูลไวท์ ตระกูลผู้คุมอำนาจทางกฎหมายและธุรกิจมืดเบื้องหลังในฝั่งเหนือของเมือง

ลีออน ไวท์ คืออัลฟ่ายีนเด่น เขาเย็นชาอำมหิตไร้หัวใจและทรงอิทธิพลที่สุดในรุ่นนี้ และยังเป็นอดีตคู่หมั้นของ คามิน อนันต์ พี่ชายต่างมารดาของเขา

คามิน อนันต์ โอเมก้าผู้งดงามราวกับดอกลิลลี่ เขาคือพี่ชายเพียงคนเดียวที่คอยดูแลนาวินลูกภรรยารองอย่างดีที่สุด แม้ว่าคามินจะเป็นลูกภรรยาใหญ่ที่ใช้ชีวิตอยู่ในความหรูหราของตระกูลอนันต์ แต่คามินเองกลับจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุที่น่าสงสัยเพียงไม่กี่วันหลังจากทะเลาะกับลีออน ไวท์ และนาวินก็เชื่อมั่นว่าตระกูลไวท์คือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการตายของพี่ชายของเขา

ความเจ็บปวดจากการสูญเสียพี่ชาย และความรู้สึกถูกทอดทิ้งจากตระกูลอนันต์ พ่อแท้ๆ ที่ไม่เคยเหลียวแลลูกเมียน้อยเลยสักครั้ง ได้หลอมรวมกันกลายเป็นความแค้น… และความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงและแก้แค้นให้พี่ชายให้ได้

เขาไม่ใช่โอเมก้าอ่อนแอที่ควรถูกอัลฟ่าปกป้องอีกต่อไป แต่เขาคือ นาวิน อัศวเมธี ผู้ที่ใช้สติปัญญาของเบต้าเพื่อแก้แค้นให้กับพี่ชายเท่านั้น

นาวินสวมถุงมือแบบพิเศษและเริ่มพิมพ์ลงบนคีย์บอร์ด ดวงตาจับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยรหัสสีเขียว การฉีด Suppressants ช่วยให้เขามีสมาธิมากขึ้น แต่ลึกๆ ภายใต้ชั้นกลิ่นเบต้าปลอมๆ นั้น กลิ่นวานิลลาบริสุทธิ์เริ่มสั่นไหวเมื่อเข้าสู่เส้นทางที่อันตรายที่สุด...

เป้าหมายหลักของนาวิน คือการหาจุดอ่อนและหลักฐานที่เชื่อมโยงตระกูลไวท์กับความตายของคามิน

“ระบบป้องกันไวท์วอลล์เวอร์ชัน 7.23... ล้าสมัยกว่าที่คิด”

นาวินเย้ยหยันเบาๆ

ในฐานะที่เคยเป็นนักศึกษาด้านความมั่นคงทางไซเบอร์ที่เก่งที่สุดในรุ่น นาวินรู้ดีว่าตระกูลเก่าแก่เหล่านี้มักจะพึ่งพาระบบรักษาความปลอดภัยแบบเก่า ที่พึ่งพาความเชื่อใจมากกว่าเทคโนโลยีจริงๆ

เขาใช้เวลาเพียงห้านาทีในการเจาะระบบผ่านชั้นแรกๆ และเริ่มเข้าถึงข้อมูลที่ไม่เป็นความลับมากนัก

ข้อมูลการลงทุน

ตารางเวลาของบุคคลสำคัญ

บันทึกการเข้าร่วมงานสังคมของ เอเดรียน ไวท์ (ปู่ของลีออน)

แล้วเขาก็มาถึงชั้นป้องกันสุดท้ายที่ถูกเข้ารหัสด้วยเทคโนโลยีใหม่ล่าสุดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ชั้นนี้ต้องได้รับการอนุมัติจากลีออนโดยตรงเท่านั้น

หน้าจอแสดงผลการเข้ารหัสที่ซับซ้อนราวกับงานศิลปะสีดำขาว นาวินรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย นี่คือสิ่งที่คุ้มค่ากับความเสี่ยง

ทันใดนั้นหน้าจอหนึ่งในสามจอของเขาก็ปรากฏภาพวิดีโอกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของลีออน ภาพของอัลฟ่าหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านเอกสารกองโต ใบหน้าของเขาฉายแววเย็นชาไร้อารมณ์ใดๆ

ลีออนมีรูปร่างสูงโปร่งและสง่างามสมกับเป็นอัลฟ่าชั้นสูง ผมสีบลอนด์ประกายทองถูกเสยขึ้นอย่างประณีต ดวงตาคมกริบสีฟ้าอ่อนของเขากำลังจดจ้องไปที่เอกสารในมืออย่างมุ่งมั่น

วินาทีนั้นเองนาวินรู้สึกเหมือนกลิ่นวานิลลาที่ถูกกดทับไว้เริ่มร้อนขึ้นใต้ชั้นผิวหนัง ความรู้สึกนี้ผิดปกติไปจากเดิม มันไม่ใช่ความตื่นเต้นที่เกิดจากอันตราย แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่เกิดจากกลิ่นของอีกฝ่าย แม้จะอยู่ห่างกัน แม้จะเห็นอีกฝ่ายผ่านจอภาพ แต่สัญชาตญาณโอเมก้าของนาวินก็เริ่มทำงาน

กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟา... กลิ่นมิ้นต์ หอมสดชื่นแต่หนาวเย็นจนน่าหลงใหลอย่างประหลาด

“ใจเย็น นาวิน...”

เขาเตือนตัวเองพร้อมกับหยิบสาร Suppressants[1] ฉีดเข้าไปอีกหนึ่งโดสเล็กๆ เพื่อระงับปฏิกิริยาทางกายที่อาจจะนำไปสู่ความผิดพลาด

เขาต้องหาทางเข้าไปในชั้นข้อมูลนั้น และเขาต้องเข้าไปภายในคืนนี้ก่อนที่ลีออนจะออกจากห้องทำงานไป

[1] Suppressants หมายถึง สารกดกลิ่น หรือ ยากดอาการ

ในเรื่องนี้เป็นยาที่โอเมก้าใช้ฉีดหรือกินเพื่อระงับกลิ่นฟีโรโมนของตัวเอง (ทำให้คนอื่นคิดว่าเป็นเบต้า) และ ควบคุมอาการฮีท (Heat) ไม่ให้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีของนาวินที่ต้องใช้ในปริมาณสูงเพื่ออำพรางสถานะโอเมก้าอย่างสมบูรณ์

--------------------------------------------------------------

โปรดติดตามตอนต่อไป...

+-+-+

เราเพิ่งเอานิยายมาลงที่นี่ครั้งแรก ฝากนักอ่านเอ็นดูด้วยนะคะ

หากชอบกดติตดาม หรือแวะมาพูดคุย คอมเมนต์ไว้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวนักเขียนมาตอบจ้า

ขอบคุณนักอ่านที่แวะเข้ามาอ่านจ้า