ท่านโหวที่รัก…ข้าจะหย่ากับท่าน

ตอนที่ 1: ตื่นจากความฝัน และสัญญาหย่าในคืนเข้าหอ

สายลมพัดผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่เผยอออกเล็กน้อย นำพาความเย็นเฮือกใหญ่เข้ามาปะทะใบหน้า หลินอวี้กระตุกกายเฮือก มือเรียวปัดป่ายไปตามผืนนวมที่ครอบอยู่บนร่าง ความหนาวแทงลึกถึงขั้วหัวใจไม่ใช่ความรู้สึกแปลกใหม่ แต่มันคือสิ่งสุดท้ายที่เขารู้สึกได้ก่อนที่ทุกอย่างจะดับสูญ

เขาลืมตาขึ้น ละอองความมืดในดวงตาค่อยๆ ละลายหายไป กลายเป็นเพดานสลักลายดอกเหมยอันคุ้นตาของเรือนพักตระกูลหลิน

หลินอวี้ดันกายลุกขึ้นนั่งช้าๆ ผิวเนื้อเย็นชืด คอแห้งผากราวกับทะเลทราย แต่สิ่งที่ตอกย้ำให้หัวใจของเขาเต้นกระตุกคือภาพอดีตที่ทะลักเข้ามาในหัวดั่งสายน้ำท่วมทะลัก

ในชาติก่อน... เขาคือฮูหยินของโหวเจิ้นเป่ย ชายผู้ยอมละทิ้งความดื้อรั้นทุกอย่างเพียงเพื่อแลกกับรอยยิ้มของเซียวเยี่ยนเหิง เขาจำได้แม่นยำถึงทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาก่อนยามเหม่า นั่งเย็บเสื้อปักลายอย่างละเอียดประณีตจนนิ้วมือถูกเข็มตำเป็นรอยจุดแดงนับไม่ถ้วน จำได้ถึงความพยายามชงชาร้อนๆ รอคอยชายผู้นั้นกลับมาจากกองทัพ เพียงเพื่อจะได้รับความเย็นชาและการถามสารทุกข์สุกดิบตามหน้าที่ไม่กี่คำ

‘ฮูหยิน รักษาสุขภาพด้วย’

น้ำเสียงนิ่งเรียบ รักษาระยะห่างดั่งกำแพงหินแกรนิต นั่นคือทั้งหมดที่เขาได้รับ และเมื่อกาลเวลาผ่านไป ความพยายามอันไร้ค่าก็ส่งเขาสู่จุดจบอันเวทนา—เขารับหน้าที่แทนจวนโหวไปดูแลชาวบ้านในหมู่บ้านโรคระบาด นอนซมด้วยไข้สูงอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ไร้คนเหลียวแล และสิ้นใจไปพร้อมกับความหนาวเย็นของฤดูหนาว โดยที่แม้แต่หน้าของสามีก็ไม่ได้เห็นเป็นครั้งสุดท้าย

"หึ..."

เสียงหัวเร่อแผ่วเบาลอดผ่านริมฝีปากที่แห้งผาก หลินอวี้ก้มมองฝ่ามือของตนเอง มือคู่นี้ยังนุ่มเนียน ไร้รอยแผลเป็นจากเข็มเย็บผ้า ไร้ความหยาบกร้านของคนป่วยใกล้ตาย

เขายังไม่ตาย... ไม่สิ เขาย้อนกลับมาแล้ว!

"หลินอวี้หนอหลินอวี้ ชาติก่อนเจ้าโง่งมถึงเพียงนั้นได้อย่างไร" เขายกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ สองที ความเจ็บแล่นปราด ชัดเจนจนไม่ต้องสงสัย "ทุ่มเทให้คนที่เขาเห็นเราเป็นแค่ฉากหน้า ยอมทนหนาวเพื่ออุ่นเตียงให้คนที่ใจเป็นน้ำแข็ง... ชาตินี้พอที!"

เขาสูดหายใจเข้าลึก นำอากาศเย็นฉ่ำเข้าสู่ปอด ยืดหลังตรง นัยน์ตาฉายแววเด็ดเดี่ยวผสมรอยยิ้มซุกซนที่หายไปนาน

"ชีวิตใหม่ครั้งนี้ ข้าจะรักตัวเอง จะกินของอร่อย นอนให้หลับสนิท และใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่สุด! ส่วนท่านโหว..." หลินอวี้ยักไหล่ "หากท่านอยากเล่นบทแม่ทัพใหญ่ผู้เย็นชา ข้าก็จะเล่นบทฮูหยินผู้ไม่สนใจโลกเช่นกัน!"

เสียงกลองและแตรสังข์ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วถนนฉางอัน ขบวนขันหมากอันยิ่งใหญ่ของจวนโหวเจิ้นเป่ยยาวเหยียดสุดสายตา ผ้าแดงประดับประดาตามริมทางเดิน และผู้คนต่างมุงดูพิธีวิวาห์พระราชทานระหว่างแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรกับบุตรชายของเสนาบดีฝ่ายพิธีการ

ภายในเกี้ยวแต่งงานสีแดงสด หลินอวี้ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงปักดิ้นทองหรูหร้า ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านหรือเศร้าโศกเสียใจดั่งเช่นชาติก่อนแม้แต่น้อย

เขานั่งไขว่ห่างอย่างสบายอารมณ์ มือข้างหนึ่งถือกระดาษ อีกข้างหนึ่งยื่นเข้าไปในแขนเสื้ออันกว้างขวาง ก่อนจะหยิบเอาห่อใบตองขนาดเท่าฝ่ามือออกมา

กลิ่นหอมของแป้งทอดและใบกุยช่ายฉุยขึ้นเตะจมูก!

"อืม... ขนมกุยช่ายร้านเถาหอมนี่เด็ดจริงอย่างที่ชิงเหอบอก" หลินอวี้บ่นพึมพำกับตัวเองขณะเคี้ยวขนมกุยช่ายอย่างอารมณ์ดี คราบน้ำมันเกาะริมฝีปากเล็กน้อย แต่เขาก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับออกอย่างคุ้มเชิง

ไร้ซึ่งความกังวล ไร้ซึ่งความประหม่า พระราชโองการแต่งงานฉบับนี้แต่งก็แต่งไป อย่างไรเสียเขาก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่จะให้นั่งอดข้าวตื่นเต้นจนใส้กิ่วแบบชาติก่อนน่ะหรือ? ฝันไปเถอะ!

ขณะเดียวกัน ที่หัวขบวนขันหมาก บนหลังม้าสีดำตัวใหญ่ทรงพลัง 'เซียวเยี่ยนเหิง' ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มดุจเลือดนั่งตั้งตรง ร่างกายบึกบึนแผ่รังสีน่าเกรงขาม ใบหน้าคมสันเรียบตึงดั่งรูปสลัก ดวงตาลึกซึ้งมองตรงไปข้างหน้าอย่างสุขุมนิ่งสงบ สมฐานะแม่ทัพใหญ่ผู้คุมกองทัพเหนือ

แม้ผู้คนรอบข้างจะโห่ร้องแสดงความยินดี แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับเย็นเยียบ ทว่า หากสังเกตให้ดี คิ้วหนาของท่านโหวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงเมื่อได้ยินเสียง 'กรวบ... กรวบ...' แผ่วเบาลอยมาจากภายในเกี้ยวที่ตามหลังมา

แม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมีหูตาไวเป็นเลิศ เขาย่อมได้ยินเสียงเคี้ยวขนมและกลิ่นผัดกุยช่ายที่ลอยออกมาจากเกี้ยวเจ้าบ่าวอย่างชัดเจน

เซียวเยี่ยนเหิงถอนหายใจแผ่วเบาในอก ‘นี่คือฮูหยินที่พระองค์ทรงเลือกให้ข้าหรือ... ในเกี้ยววิวาห์ยังแอบกินขนมได้ลงคอ’

บรรยากาศภายในห้องหอประดับประดาด้วยผ้าแดงและโคมไฟสีอุ่น เสียงจี๊ดๆ ของแมลงด้านนอกยิ่งส่งให้ความเงียบภายในห้องชัดเจนขึ้น

เซียวเยี่ยนเหิงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานทรงสูง นัยน์ตาคมกริบจดจ่ออยู่กับฎีกากองโต เขาพลิกกระดาษทีละแผ่นด้วยท่าทางเคร่งเครียด แต่ในใจกลับครุ่นคิดอย่างหนัก... เขาไม่เคยรับมือกับ ‘ฮูหยิน’ มาก่อน ยิ่งเป็นคนที่ตระกูลเสนาบดีส่งมา เขายิ่งไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไรดี

ขณะที่ท่านโหวผู้เกรียงไกรกำลังลำบากใจอยู่นั้น...

บนเตียงมงคลปูผ้าสีแดง หลินอวี้ยกขาขึ้นข้างหนึ่ง นั่งแทะเมล็ดแตงอย่างเพลิดเพลิน เสียง ‘เป๊าะ... เป๊าะ...’ ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เปลือกเมล็ดแตงกองเป็นเนินเขาเล็กๆ อยู่ข้างจาน

หลินอวี้ปัดฝุ่นที่มือ ลุกขึ้นยืน ดึงรอยยิ้มการเมืองขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปหาชายหนุ่มที่โต๊ะทำงาน

เซียวเยี่ยนเหิงชะงักมือที่กำลังถือพู่กัน เขาเหลือบมองร่างโปร่งที่เดินเข้ามาใกล้ ในใจคิดไปต่างๆ นานา... ‘เขาจะมาฝากเนื้อฝากตัว? หรือจะมาชงชาร้อนให้ข้าดั่งเช่นกุลสตรี/บุรุษเรือนหลังทั่วไป?’ แม่ทัพหนุ่มเตรียมคำปฏิเสธอย่างสุภาพไว้ในหัว

ทว่า หลินอวี้ไม่ได้จับกาชา และไม่ได้คุกเข่าฝากตัว

‘พรึ่บ!’

แผ่นกระดาษขาวสะอาดเนื้อดีถูกวางลงบนกองฎีกาตรงหน้าเซียวเยี่ยนเหิงอย่างแรง

เซียวเยี่ยนเหิงขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบไล่อ่านตัวอักษรหวัดๆ แต่ชัดเจนที่เขียนอยู่บนหัวกระดาษ ก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

"หนังสือหย่า?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ

"ถูกแล้วท่านโหว!" หลินอวี้ยิ้มหวานอย่างเป็นมิตร แต่มือสองข้างยกขึ้นเท้าเอว ท่าทางสดใสและฉะฉานไร้ความเกรงกลัว "การแต่งงานครั้งนี้เกิดจากพระราชโองการที่ไม่อาจขัดได้ ท่านเองก็ไม่ได้รักข้า ข้าเองก็ไม่อยากอยู่เป็นภาระให้ท่านต้องลำบากใจ ในเมื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานไม่ได้ เช่นนั้นเรามาทำข้อตกลงหย่ากันเงียบๆ เมื่อถึงเวลาอันสมควรเถิด"

เซียวเยี่ยนเหิงมองใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มแป้นอย่างกวนประสาท เขาวางพู่กันลง หยิบกระดาษสัญญาหย่าขึ้นมาพิจารณาอย่างช้าๆ ก่อนจะพับมันเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ววางไว้ข้างโต๊ะ

"ยังใช้ไม่ได้" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยตอบชัดเจนและเด็ดขาด

หลินอวี้เบิ่งตากว้าง เบะปากเล็กน้อย "เหตุใดเล่า! ข้าเขียนเงื่อนไขชัดเจนแล้วนะ ท่านไม่ได้เสียประโยชน์อะไรเลยสักนิด!"

เซียวเยี่ยนเหิงเงยหน้าสบตากับนัยน์ตาสุกใสของฮูหยิน ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบดั่งสายน้ำ

"แต่งงานวันแรกก็ยื่นหนังสือหย่า หากความแพร่งพรายถึงพระราชวัง จะกลายเป็นลบหลู่พระราชโองการ... ฝ่าบาทจะมองว่าจวนโหวเจิ้นเป่ยเห็นคำสั่งโองการเป็นเรื่องเล่นสนุก อย่างน้อยก็ต้องรอให้ครบหนึ่งปีก่อน"

หลินอวี้อ้าปากค้าง นัยน์ตาวาววับด้วยความประหลาดใจผสมความขำขัน เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแล้วเอียงคอถามอย่างไม่เชื่อหู

"ยังมีระยะเวลาทดลองงานด้วยหรือ?!"