3 ไม่โสด

เมื่อแพรเก็บจานเข้าไปไว้ในครัวก็ขึ้นห้องทันที ร่างสูงที่นั่งอยู่ในห้องโถงเมื่อเห็นอย่างนั้นก็อดคิดไม่ได้ว่าวันนี้ทำไมเธอถึงได้มีท่าทีแปลกไป

ธามนั่งครุ่นคิดเรื่องของคนตัวเล็กอยู่ครึ่งชั่วโมง จากนั้นจึงขึ้นห้องตามเธอไป เมื่อเขาเปิดประตูเข้ามาในห้องจึงเห็นร่างเล็กนอนอยู่บนเตียง ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามออกไป

“กินยาหรือยัง”

“กินแล้ว” พูดจบหญิงสาวก็หยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหน้าอกแล้วหลับตา ก่อนที่คนตัวสูงจะเดินมาล้มตัวนอนข้างๆ ธามเลิกผ้าห่มพลางสอดตัวเข้าไปแนบชิดกับร่างเล็ก เธอขยับออกไปชิดกับขอบเตียง

“วันนี้เธอเป็นอะไรแพร” เขาถอนหายใจแล้วหันถาม

“ก็บอกไปแล้วว่าปวดหัว”

“เพราะปวดหัวใช่ไหม ไม่ใช่เพราะอย่างอื่น”

“แพรปวดหัวก็เลยไม่อยากพูดเยอะน่ะ”

“งั้นก็แล้วไป ฉันก็คิดว่าเธอจะโกรธอะไรฉันเสียอีก”

“แพรไม่ได้โกรธอะไรธาม ธามอย่าคิดมากเลยนะ แพรแค่ปวดหัวน่ะ นอนเถอะ” จากนั้นไม่นานทั้งสองก็เข้าสู่ห้วงนิทราไป

วันต่อมา

ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง 15.00 น

ร่างสูงของธามเข้ามาในร้านอาหารที่เขาเคยมาทานกับปรางค์บ่อยๆตอนเป็นแฟนกัน ปรางค์ที่มานั่งรออยู่ก่อนแล้วเมื่อเห็นแฟนเก่าจึงเอ่ยเรียกทันที

“ธามทางนี้” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินไปหย่อนตัวนั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอ ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

“ปรางค์สั่งของกินยัง” เขายิ้มบางๆ

“ปรางค์สั่งสเต็กสันในหมูไปสองที่แล้ว ธามยังชอบสเต็กสันในหมูอยู่ใช่ไหม”

“ใช่”

“ถึงจะได้กินของใหม่แล้ว แต่ธามก็ยังอยากจะกินของเก่าอยู่สินะ” เธอพูดอย่างเป็นนัยพลางยิ้มบางๆ

“…” ธามที่รู้ว่าอีกคนจะสื่อถึงอะไรจึงนิ่งไป

“ปรางค์อยากกลับมาเป็นแฟนของธามอีกครั้ง จะได้หรือเปล่าคะ”

“เอ่อ…” เขามีท่าทีอึกอักเมื่ออีกคนพูดขอกันตรงไปตรงมา

“ตอนนี้ปรางค์ยังรักธามอยู่นะ เพราะฉะนั้นเรากลับมาคบกันเถอะธาม”

“แต่ผมมีภรรยาแล้วนะปรางค์ ไม่ได้โสดเหมือนคุณ”

“คุณก็ทำให้โสดเหมือนปรางค์สิคะ แล้วเราจะได้กลับมารักกันอีก เราเป็นรักแรกของกันและกันนะคะธาม ปรางค์รู้ว่าธามยังรักปรางค์อยู่ การที่ธามแต่งงาน ปรางค์พอจะรู้ค่ะว่าธามไม่ได้รักภรรยาจริง”

“…” เขานิ่งไปเมื่อเธอพูดตอกย้ำว่าเขาไม่ได้รักแพร

“ลองกลับไปคิดดูนะคะธาม”

“ขออนุญาตเสิร์ฟค่ะ” เมื่อพนักงานวางสเต็กสองจานลงตรงหน้าคนทั้งสองเสร็จแล้วก็เดินออกไป จากนั้นหญิงสาวก็ยกจานสเต็กของตัวเองและลุกมานั่งข้างเขา ก่อนจะเริ่มหั่นสเต็กเป็นชิ้นเล็กๆ ปรางค์ใช้ช้อนส้อมเสียบสเต็กพร้อมกับป้อนไปที่ริมฝีปากหนาได้รูป

“อ้าปากสิคะธาม” เธอพูดอย่างออดอ้อน

“ผมกินเองดีกว่า ปรางค์กินเถอะ” ธามเบี่ยงหน้าไปทางอื่น

“ปรางค์อุตส่าห์ป้อนให้คุณ คุณอย่าปฏิเสธสิคะ อ้าปากนะคะ”

ธามที่เห็นว่าเธอยังคงไม่ลดละความพยายามจึงอ้าปากงับเนื้อหมูที่เธอป้อนให้ และเธอก็ป้อนให้อีกเรื่อยๆอย่างเอาอกเอาใจ

“ปรางค์กินเองบ้างสิ อย่ามัวแต่ป้อนให้ผม”

“งั้นธามก็ป้อนให้ปรางค์หน่อยสิ ปรางค์อยากให้ธามป้อน” สิ้นเสียงหวานเอ่ยธามก็ชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นเขาก็หั่นสเต็กในจานของตัวเองแล้วป้อนให้เธอ ถ้าใครผ่านมาเห็นก็คงจะรู้สึกอิจฉาที่สองคนแสดงความรักหวานแหววกันออกนอกหน้า

อีกด้าน

คนตัวเล็กที่ยืนอยู่นอกร้านมองไปยังคนทั้งสองที่นั่งแนบชิดกันและผลัดกันป้อนของกินด้วยสายตาที่เจ็บปวด ก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลพรากอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ พลางคิดว่าเขาสองคนยังมีความรักให้กัน และยังไม่ลืมกัน ดังนั้นมันจึงทำให้เธอได้ข้อสรุปว่าเธอควรปล่อยเขาให้ได้กลับไปอยู่กับคนรัก ส่วนเธอก็กลับไปอยู่ในที่ของตัวเอง

การที่เธอไม่เคยได้รับความรักจากเขาเลย ถ้าเธอจะไปเขาก็ไม่รั้งเธอไว้อยู่ดี ดังนั้นมันถึงเวลาแล้วที่จะหยุดความสัมพันธ์นี้ ความสัมพันธ์ที่ต่อให้ยิ่งอยู่กับเขาไปอีกนานแค่ไหน เขาก็ไม่รักเธออยู่ดี เพราะในใจของเขามีแต่รักแรกอยู่เต็มหัวใจ

เมื่อคิดได้อย่างนั้นเธอจึงยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วเดินไปเรียกแท็กซี่และกลับบ้านไป