บทที่ 6 ความรู้สึกมันแปลกๆ

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ภัทรวดีก็พบกับมนสิชานั่งรอเธออยู่ที่โถงรับแขก ดวงตากลมโตของฝ่ายนั้นเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

“เป็นยังไงบ้างคะ สำเร็จหรือยัง?” มนสิชาลุกขึ้นเดินมาหาภัทรวดี ท่าทางที่แสดงออก ร่างกายที่อ่อนเปลี้ยเพลียแรง เดินยังไม่ไหวกระย่องกระแย่ง

“หมอบอกว่า รอตรวจอีกสิบวันค่ะ ถึงทุกอย่างจะแน่ชัด แต่จะให้ดี ก็ต้องรอสัก สองหรือว่าสามเดือนค่ะ” ภัทรวดีตอบ

มนสิชาตรงเข้ามากอดเธอ ด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ

“ขอบคุณนะคะ... ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ฉันดีใจมากๆ ที่ทุกอย่างมันรวดเร็วมาก อีกไม่นานฉันก็จะได้อุ้มลูกแล้ว”

แม้ภัทรวดีจะไม่ชอบนัก แต่ก็ไม่กล้าขัดอีกคน

ทั้งที่ภัทรวดีรู้สึกอึดอัดจริงๆ ในใจของหญิงสาวก็มีคำถามว่า

‘มนสิชาคงไม่รู้สินะ ว่าไข่ที่หมอได้เก็บของเธอไป มันใช่ไม่ได้ทั้งหมด พีรวิชญ์คงไม่ได้บอกเมียของเขา’

“ฉันกับพีอยากมีลูกมาตั้งนานแล้ว” พูดไป มนสิชาก็กอดรัดภัทรวดีแน่นขึ้นกว่าเดิม เธอไม่เคยถูกกอดด้วยความดีใจแบบนี้มาก่อน เลยไม่รู้ว่า...จะตอบสนองอย่างไร

“เดี๋ยวฉันจะไปทำอาหารให้คุณกินดีกว่านะคะ แบบพวกของบำรุง ฉันอยากจะบอกเหลือเกินว่า ฉันทำอาหารเก่งมากเลยนะคะ พียังชมอยู่บ่อยๆ และวันนี้ฉันอาสาเข้าครัวเอง พวกเราต้องฉลองกันค่ะ” มนสิชาพูดด้วยความกระตือรือร้น ทว่าพีรวิชญ์ก็รีบขัดขึ้น

“ไม่ต้องครับมน หมอบอกให้ทั้งคุณและเธอต้องพักผ่อนเยอะ เอาเวลาของมนไปนอนดีกว่า แล้วอยากจะกินอะไรก็แค่ให้คนในครัวทำให้ มนครับ...อย่าให้เสียเวลาไปกับเรื่องอื่น” น้ำเสียงของพีรวิชญ์เย็นชามาก

มนสิชาจึงหันไปมองสามีด้วยสีหน้าประหลาดใจ แต่เธอก็ทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย

“แต่ว่า...มนอยากทำจริงๆ นี่คะ อีกอย่างคุณภัทรมาอยู่บ้านเรา พีคะ เรายังไม่ได้ต้อนรับเธออย่างเป็นทางการเลย”

“ไม่ใช่เรื่องจำเป็นน่ามน อีกอย่างเธอก็แค่มาทำงาน ไม่ใช่คนในครอบครัวของเรา อีกอย่างผมงานเยอะ วันนี้เสียเวลาอยู่ที่โรงพยาบาลมาทั้งวัน อีกอย่างหมอสั่งมาแล้วห้ามนั่ง ภัทรวดีเธอต้องกลับไปนอนพัก” พีรวิชญ์พูดจบ เขาก็คว้าข้อมือภัทรวดี แล้วดึงเธอขึ้นไปชั้นบน โดยมีสายตาของมนสิชามองตามหลัง ถ้าเกิดทั้งสองคนเห็นแววตา ก็คงจะขนหัวลุกแน่ๆ มนสิชากำมือจนข้อที่มือขึ้นขาว

ระหว่างทางขึ้นบันได ภัทรวดีพยายามสะบัดตัวเองออกให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา แต่เขากับยึดแน่น

“ปล่อยฉันนะคะคุณพีรวิชญ์ คุณบีบแขนของฉันแรงมาก”

“ก็ผมไม่ต้องการให้คุณไปยุ่มย่ามกับมนนี่นา” เขาบีบแขนของเธอแรงขึ้น

“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะคะ” ภัทรวดีโวยวาย

“อ้าว... คุณก็ต้องไปคุยกับเมียของคุณสิคะ ว่าอย่าให้เขามายุ่งกับฉัน หรือว่า บอกเธอไปเลยว่าไม่ต้องเข้ามาเฉียดใกล้ฉันเลย ก็ยังได้”

“เธอนี่...ปากร้ายไม่ใช่ย่อยนะ”

“ค่ะ ต้องโทษคนของคุณด้วยนะคะ ที่สืบเรื่องของฉันแล้ว คุณไม่เจอเรื่องนี้”

“พอเถอะ ผมว่าการที่ผมเถียงกับคุณ ผมเหนื่อยมาก คุณแค่ทำตามที่หมอสั่ง ตั้งแต่ตอนนี้ คุณต้องเข้าห้องไปพักผ่อนนะ ขอย้ำว่า...ตามที่หมอสั่ง ไม่ใช่ตามที่ผมสั่งคุณ คุณไม่ต้องมาต่อต้าน”

พีรวิชญ์พูดดักคอ และเขาพาเธอมาถึงหน้าห้องแล้ว จากนั้นเขาก็ปล่อยมือ

“คุณรู้สึกอย่างไรเหรอคะ” ภัทรวดีถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“หรือคุณกลัวว่า ภรรยาสวยๆ ของคุณ จะเสียเวลาไปกับคนรับใช้อย่างฉันมากเกินไป หรือว่าไม่อยากให้ภรรยาที่เลอค่าของคุณมาคลุกคลีกับฉัน ที่เป็นคนไร้ค่ามากๆ จนไม่อยากให้ภรรยาของคุณเข้ามายุ่มย่ามด้วย”

“ภัทรวดีระวังคำพูดของคุณให้ดีด้วย” พีรวิชญ์ชักสีหน้า เขารู้สึกไม่พอใจ และหญิงสาวเริ่มพูดมากจนเกินไปแล้ว

“ค่ะ ต่อไปฉันจะระวังให้มากกว่านี้ แต่ใดๆ คุณควรจะอยู่ห่างๆ ฉันด้วยนะคะ เพราะภรรยาคุณอาจจะเข้าใจผิด อ้อ... อีกเรื่องคุณไม่บอกกับเธอหรือคะ ว่าไข่ของเธอ มันใช่ไม่ได้แม้แต่ฟองเดียว และเด็กในท้องของฉัน คือลูกของคุณกับฉันน่ะค่ะ”

“ฮึ! เธออย่าพูดมากเกินไปแล้วจริงๆ และผมบอกคุณแล้วว่าทุกอย่างเป็นความลับไง” เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จ้องตากับเธอด้วยตามันวาว

“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอให้คุณอยู่ห่างๆ ก็พอ ไม่จำเป็นต้องตามติดฉันแบบนี้ แม้ฉันจะท้องลูกของคุณ แต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะเนื้อต้องตัวของฉันนะคะ” เธอมองไปที่มือของเขา ตอนนี้พีรวิชญ์ก็ยังไม่ปล่อยมือจากเธอ

“อีกอย่างฉันขอถามคุณเถอะ อะไรทำให้คุณกลัวฉันนักหนา กระทั่งห้ามเมียคุณไม่ให้มายุ่งกับฉันน่ะ หรือว่าคุณกลัวว่าเธอจะใจดีกับฉันมากจนเกินไป แล้วฉันจะลืมไปว่า ฉันเป็นแค่ผู้อาศัย และเครื่องมือในการทำให้ลูกให้กับความหวังของทั้งสองคนคะ บอกฉันมาสิคะคุณพีรวิชญ์... คุณรู้สึกผิดไหม?”

ภัทรวดีไม่ยอมหยุด

“รู้สึกผิดเรื่องอะไรอีก” เขาว่าภัทรวดีเริ่มจะหาเรื่องแล้ว ชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วแข็ง

“เรื่องที่คุณใช้ชีวิตของคนอื่น เพื่อผลประโยชน์ของคุณ เรื่องที่คุณทำเหมือนคนไม่มีหัวใจ” เธอตอบ ถ้าเขาพูดดีกับเธอสักนิด และเปลี่ยนสายตาที่มองเธอ

หญิงสาวคงจะไม่รู้สึกและพูดอย่างนี้ออกไป เขาจ้องมองเธออยู่นาน ด้วยดวงตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง

แต่ในส่วนลึกข้างในจิตใจ เริ่มมีบางอย่างที่สั่นไหว เพราะเขาก็ประหลาดเหมือนกัน ว่าทำไมถึงได้ไม่ทำอะไรสักอย่างกับภัทรวดี ทั้งที่วันนี้ เธอพูดขัดหูของเขาทุกอย่าง แค่รู้ว่าในท้องของเธอมีลูกของเขา คำว่าห่วงใยก็แล่นริ้วเข้ามาเต็มหัวของเขา

“คุณพูดมากเกินไปแล้ว เข้าไปนอนพักผ่อนซะ” เขาหันหลังเดินจากไปทันที

ในแวบนั้นภัทรวดีเห็นบางอย่างในแววตาของเขา ความลังเลเหมือนไม่อยากจะไปจากเธอในตอนนี้ และเขาก็ยังอยากเข้าไปส่งเธอถึงในห้อง แต่มันก็แค่แวบเดียว ก่อนที่จะหายวับไปในพริบตา

‘บางที...ผู้ชายคนนี้อาจจะมีหัวใจอยู่บ้างก็ได้...’ ภัทรวดีรู้สึกมีความหวัง ซึ่งตรงนี้หญิงสาวไม่พอใจตัวเองเท่าไร ที่อยากให้เขาแสดงความอ่อนโยน และห่วงใยเธอมากกว่านี้

ภัทรวดีพยายามสลัดความรู้สึกหวั่นไหวออกไป แต่เพราะฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลงในตัวเธออย่างรวดเร็วต่างหาก ที่ทำให้เธอเป็นเหมือนคนเป็นไบโพลาร์ อารมณ์สวิงขึ้นๆ ลงๆ

‘หยุดคิดได้แล้วยายภัทร เธอมันก็เป็นเพียงแค่เครื่องผลิตลูกของเขาเท่านั้นนะ ยายภัทรเอ๊ย แล้วเธอไม่ต้องคิดถึงเขานะ เขาเป็นแค่เจ้าของน้ำเชื้อเท่านั้น’ ภัทรวดีเตือนสติตัวเอง

กลางดึกในคืนนั้น

ภัทรวดีนอนอยู่บนเตียง จ้องมองเพดานอย่างว่างเปล่า มือทั้งสองข้างของเธอวางอยู่บนหน้าท้องที่ยังเรียบแบน ในนี้...มีชีวิตเล็กๆ กำลังเติบโต

เธอรู้ว่า เด็กคนนี้ไม่ใช่ของเธอ แต่เด็กน้อยถูกเนรมิตให้เข้ามาอยู่ภายในร่างกายของเธอ ทั้งไข่ก็เป็นของเธอ แล้วยังใช้เลือดเนื้อของเธอในการก่อร่างสร้างชีวิตเล็กๆ

ทำไมความรู้สึกของภัทรวดี เหมือนว่า เธอได้ยินเสียงของเด็กน้อยเต้น หัวใจดวงเล็กๆ ที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเธอ

“หนูเป็นใครกันนะ” ภัทรวดีกระซิบเบาๆ

“หนูคือลูกของเขา...แต่หนูอยู่ในท้องของแม่”

คำว่าแม่ ทำให้น้ำตาของภัทรวดีไหลลงมาอาบแก้มของเธอ ภัทรวดีไม่รู้ว่า ทำไมตัวเธอเองถึงร้องไห้ ทั้งที่เธอควรจะรู้สึกว่างเปล่า ปากที่บอกกับเขาเสมอว่า ตัวเธอเป็นเพียงแค่เครื่องมือ แต่ดันก่อเกิดความรู้สึกผูกพันบางอย่างที่งอกงามในหัวใจเสียแล้ว

“ขอโทษนะ ขอโทษที่แม่ไม่สามารถเป็นแม่ของหนูได้ ถ้าแม่คลอดหนูออกมา แม่ต้องลาจาก” เธอกระซิบบอกกับทารกในครรภ์ ภัทรวดีหลับตาลงพร้อมกับน้ำตาที่ไม่หยุดไหล

ที่ห้องทำงานอีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์

พีรวิชญ์นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เปิดกล้องวงจรปิดในห้องของภัทรวดี ที่เขาแอบติดตั้งไว้ โดยไม่มีใครรู้

เขาเห็นเธอร้องไห้ เห็นเธอพูดกับท้องของตัวเอง เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่บีบรัดหัวใจของเขา มันเหมือนกับคำว่ารู้สึกผิด เขารีบปิดหน้าจอทันที ในใจคร่ำครวญ ‘ภัทรวดี... เธอคือลูกของศัตรู...เธอต้องได้รับสิ่งที่สมควร ในเมื่อตามหาพ่อของเธอมารับโทษทัณฑ์ไม่ได้ สมควรแล้ว ที่เขาเอาไปลงกับเธอคนนี้’ เขาย้ำกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในคืนนั้น พีรวิชญ์นอนไม่หลับไปด้วยเช่นกัน

สิบวันผ่านไป... แต่มันกลับรู้สึกยาวนานราวกับสิบปี

ในเช้าวันที่ต้องไปตรวจยืนยันผล ภัทรวดีตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แผ่ซ่านไปทั่วเรือนกาย ร่างกายของเธอร้อนผ่าวราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน

ขณะเดียวกันอาการคลื่นไส้ก็แล่นปราดขึ้นมาจากท้องน้อย ตั้งแต่ยังไม่ทันได้ลืมตาด้วยซ้ำ เธอรีบสะบัดผ้าห่ม ลุกพรวดขึ้นจากเตียง แล้ววิ่งตะเกียกตะกายเข้าห้องน้ำด้วยขาที่อ่อนแรง

“อ๊อก... อ้วก...” เสียงอาเจียนดังสะท้อนไปทั่วห้องน้ำอันกว้างขวาง ภัทรวดีทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างโถสุขภัณฑ์ ใช้มือทั้งสองข้างยันขอบไว้แน่น

ขนาดที่ว่า ข้อนิ้วของเธอขึ้นขาว ร่างกายบอบบางสั่นระริกไปตามแรงสะท้อนของการขย้อนทุกครั้ง เส้นผมยาวสลวยร่วงหล่นเป็นม่านหนาปิดบังใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ

นี่คือสัญญาณแรกที่บอกให้เธอรู้ว่า... มันสำเร็จแล้ว เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตได้เริ่มงอกเงยอยู่ในครรภ์ของเธอแล้ว