EP.9 ร่างสัญญา NC+ 1/2

วันต่อมา

@หอสมุดในมหาวิทยาลัย

ด้านฟรอสต์พอมาถึงสถานที่นัดหมาย นัยต์ตาคมเข้มสะดุดเข้ากับร่างบางใบหน้าสวยอย่างปาลินที่นั่งรอตนอยู่ก่อนนั้น ใบหน้าอันหล่อเหลายกยิ้มร้ายด้วยสีหน้าพอใจที่เธอไม่ผิดนัดเขา

“รอนานไหมครับ” ปาลินร่างบางที่วุ่นวายกับหาชีทงานในกระเป๋าถึงกับสะดุ้งให้กับคนมาใหม่ ที่ฟรอสต์ไม่ถามเปล่า ทว่าเขากับถิอวิสาสะนั่งเก้าอี้ที่ติดกับเธอ มันใกล้มากๆ ซะคนตรงหน้าหลบรอยยิ้มมีเสน่ห์ไม่ทัน ให้ตายสิทำไมนายนี้ชอบใกล้ฉันจัง

“ว่าไง ครับปาลิน เธอยังไม่ตอบฉันเลย”

“ฉันมาถึงสักพักแล้วค่ะ คุณจะติวเลยไหม”

“แหม...คุณอะไรกัน เรียกแบบนี้มันห่างเหินนะครับ ทั้งที่เราอายุรุ่นเดียวกัน” อึก...อ่า นี้เขารู้ด้วยเหรอว่าฉันเท่าไหร่

“21 ปีใช่ไหมครับ” ปาลินได้แต่พยักหน้า

“เรียกฟรอสต์อย่างที่เพื่อนๆ ผมเรียกก็ได้ ผมยินดี แต่ที่จริงก็ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนหรอกนะ อยากเป็นอะไรที่ใกล้ชิดมากกว่าเพื่อน” ด้านปาลินที่ฟรอสต์เอ่ยตรงๆ มาเช่นนี้ ร่างบางถึงกับทำหน้าไม่ถูก ไม่พอเขายังยื่นหน้าหล่อๆ มาแทบจะชิดกับหน้าฉันอยู่แล้ว

!! ตึก ตึก !!

“ได้ไหมครับ ปา”

“ฉันว่าเราเริ่มเข้าเนื้อหากันเถอะค่ะ” ฟรอสต์เอ่ยไม่ทันจบ ปาลินกับแทรกเสียงขึ้น มา เขาดูเจ้าเล่ห์เหมือนคนพูดไปเรื่อย

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่รีบวันนี้ผมมีเวลาอยู่กับปาลินทั้งวัน” แต่ก่อนที่ปาลินจะถ่ายทอดวิชาที่เรียนมาให้กับฟรอสต์นั้น ทว่ามือหนากับยื่นแผ่นกระดาษให้กับเธอ

“สัญญา ระหว่างนายจ้างกับติวเตอร์”

“เหอะ...” แค่ติวเลข นี้นายนี้ถึงขั้นร่างสัญญาเลยเหรอ ฉันติวให้นักศึกษามานับไม่ถ้วน

“นายคือคนแรกที่ฉันยอม” ปาลินไล่อ่านสัญญา เป็นการนับชั่วโมงทั่วไป จากนั้นก็บรรจงปลายปากกาลงตำแหน่งชื่อของเธอ ปาลินยอมเซ็นอย่างว่าง่ายโดยที่เธออ่านไม่จบ ฟรอสต์ยกยิ้มด้วยสีหน้าพอใจ

“พอใจนายหรือยัง” ร่างสูงไม่ตอบ ทว่าเขาแค่กระตุกรอยยิ้มเป็นคำตอบให้กับเธอ

จากนั้นปาลินก็เริ่มติวหนังสือให้กับฟรอสต์ ด้วยที่ทั้งสองต่างหวั่นไหว ระยะเวลาเพียงไม่นาน ทว่ากับรู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้น

1 ชั่วโมงผ่านไป

ด้านฟรอสต์ที่เริ่มจะนั่งไม่ติด เพราะทนมองใบหน้าสวยหวานริมฝีปากบางอมชมพูตรงหน้าที่พูดปาวๆ ไม่ไหว

‘เชี่ย’ ไม่เคยทนอะไรนานเท่านี้มาก่อน

“ก็น่ารักขนาดนี้ ใครมันจะทนไหว” ด้านปาลินเองก็ไม่ใช่คนโง่ที่ดูไม่ออก ฟรอสต์นั้นเข้าใกล้และสนใจเธอ อีกนิดหน้าหล่อๆ ของนายนี้จะทิ่มจมูกฉันแล้ว

!! จุ๊บ ฟอด!! จมูกโด่งคมสันปักเข้าพวงแก้มขาวใสอมชมพูของปาลินอย่างจงใจ เขาถือวิสาสะหอมแก้มเธออย่างหน้าด้านๆ

“ฟรอสต์...” ปาลินถลึงตาใส่คนหน้ามึน นี้เขากล้าดียังไง ถึงตีเนียน ปักจมูกเข้าพวงแก้มของเธออย่างหน้าด้านๆ มือหนาช้อนเข้าใต้หลังหู

“กลิ่นหอมๆ จากแก้มชมพูของเธอ กำลังใจในการติวของฉัน”

“ปาลิน รู้ใช่ไหม ว่าฉันสนใจเธอ”

“นะ...นาย” ฟรอสต์โน้มใบหน้าคมสัน ประกบจูบริมฝีปากเรียวเล็กอย่างตั้งใจ ขณะที่คนตัวเล็กไม่ทันตั้งตัว

ปาลินที่ถูกฟรอสต์ถือวิสาสะสอดลิ้นเข้าโพรงปากหวานของเธออย่างช่ำชอง ราวกับไม่รู้สึกรู้สากับท่าทีหวาดกลัวของเธอ ปาลินหลับตาไม่แม้แต่จะกล้าเผชิญหน้ากับคนตัวสูงที่แทรกลิ้นเข้ากับโพรงปากของเธอ ร่างบางสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดแต่นั้นใช่ว่าคนถูกอารมณ์ไฟพิศวาสเข้าครอบงำจะหยุด

!! อู้อี้...“ ปาลินขยับตัวหนีต่อต้านสัมผัสอันวาบหวามซาบซ่าน ที่ไม่เคยได้รับจากชายคนใดมาก่อน มือเรียวกระชับเข้าชายเสื้อของตน แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อมือหนาของฟรอสต์ตึงเข้ากับมืออีกข้างของเธอ ล็อกใบหน้าเรียวสวยให้ได้องศารับกับเรียวปากอุ่นติดกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขา

“อืม...”

ด้านฟรอสต์เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด เพียงแค่โพรงปากหนาของตนสัมผัสริมฝีปากบางอวบอิ่มอมชมพู ร่างสูงสั่นสู้มิอาจหยุดอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงนี้ได้ เขาจะถอยริมฝีปากออกได้อย่างไร เมื่อปาลินเผลอตัวส่งลิ้นเล็กสอดเข้าโพรงปากหนาของเขาอย่างยั่วยวน

“อ่าส์...อืม” เสียงทุ่มคำรามออกมาอย่างเร้าอารมณ์ ปาลินเห็นนิ่งๆ แบบนี้ ใครจะคิดว่า ปากหวานน่าลงลิ้นแบบนี้ อ่าส์ แบบนี้ก็เข้าทางผมสิครับ

“จ๊วบ จ๊าบ” ปาลินปากหวานอย่างที่คิดไว้ ไม่มีผิด จูบที่ดูดดื่มและช่ำชองที่ฟรอสต์จงใจมอบให้ ด้านปาลินปฏิเสธไม่ได้ รู้ตัวอีกทีเสื้อเชิ้ตสีขาวฉันก็ถูกปลดกระดุมเสียแล้ว ฉันไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ นี้ฉันเป็นอะไร

ที่ฟรอสต์จงใจให้มือเรียวจับเข้าที่คอเสื้อของคนตัวสูง ร่างบางหลุดเสียงครางประท้วง ราวกับควบคุมอารมณ์ไฟพิศวาสที่ถูกร่างสูงปลุกเร้าไม่ได้