ANMELDENณดาตื่นสายทั้งๆ ที่ปกติเป็นคนตื่นเช้า เธอตื่นมาก็ไม่เจอสามีแล้ว เขาน่าจะออกไปทำง
ณดาตื่นสายทั้งๆ ที่ปกติเป็นคนตื่นเช้า เธอตื่นมาก็ไม่เจอสามีแล้ว เขาน่าจะออกไปทำงานแล้ว เธอขยับตัวลุกขึ้นลงจากเตียง แต่แล้วก็ต้องสูดปากครางออกมาเมื่อต้นขาทั้งสองขยับเสียดสีกันทำให้เจ็บกลางความเป็นสาว เธอก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงเหมือนเดิม คืนแรกของการแต่งงานผ่านไปด้วยความเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจ ทุกคำพูดของรชฏดังชัดในหัวจนตอนนี้ เขาพูดถูกว่าเธอมันก็ไม่ต่างจาก ‘อีตัว’ เพราะเธอขายชีวิตและจิตวิญญาณให้เขาไปแล้วตอนนี้ แต่เธอยอม ขอแค่ยื้อชีวิตของพ่อที่เป็นทุกอย่างของเธอไว้ได้ แม้จะอยู่ในอาการโคม่าก็ตาม ขอแค่ท่านยังมีลมหายใจอยู่ต่อ เธอก็ยินดีจะเป็น ‘อีตัว’ ของรชฏ ร่างเล็กที่บอบช้ำจากศึกรักในคืนเข้าหอประคองตัวเองลุกขึ้นอีกครั้งแล้วขบเม้มกัดฟันข่มความเจ็บปวดกลางกายแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว ไม่รู้ว่าชีวิตเย็นนี้จะเป็นยังไงต่อ และเหมือนว่าจะไม่สบายด้วย เธอต้องรีบอาบน้ำแล้วไปขอยากับสาวใช้เพื่อ
“อ่า...หวาน อื้ม...” เขาผละออกมาเอ่ยชมเจ้าของโพรงปากหวานที่ตนบดจูบจนพอใจแล้วก็เริ่มกดแนบเรือนกายเอ็นร้อนกลางหว่างขาตัวเองที่พรั่งพร้อมจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับภรรยาแสนชังตนเอง “อื้อ...คุณรชฏ” “ใช่ นั่นคือชื่อฉัน และฉันก็กำลังจะเป็นผัวเธอตอนนี้ณดา อ่า...” เขาเอ่ยตอบกลับเสียงพร่าเมื่อได้ยินเจ้าหล่อนเรียกชื่อตนด้วยน้ำเสียงพร่าเสียว ตอนนี้เธอกำลังเสียวซ่านปั่นป่วนท้องน้อยและเขาเองก็ปวดร้าวเอ็นร้อนจนแทบจะคลั่งแล้วก็ว่าได้ “อื้อ...คุณรชฏ” เธอเอ่ยเรียกชื่อของเขาอีกครั้งและแล้วก็เบิกตาโต อ้าปากกว้าง นอนนิ่งเกร็งไม่ขยับไหวติงเมื่อความใหญ่โตของคนทมิฬอัดยัดกระแทกเข้ามากลางร่างจนเจ็บและจุก “จะ...เจ็บ!” เป็นคำพูดที่แทนความรู้สึกของเธอในตอนนี้ “อย่าเกร็ง บอกแล้วไงให้ผ่อนคลาย และ
“อย่าอ่อนแอ ฉันไม่ชอบ” เขาไม่สนว่านี่จะเป็นครั้งแรกของเจ้าสาวตน เขาบีบมือหนักหน่วงเคล้นคลึงเต้าอวบใหญ่ล้นมือตัวเองพร้อมปากหนาตวัดเรียวลิ้นดูดคลึงยอดอกแข็งตึงของหล่อน “อะ...คุณรชฏ อื้อ...” เธอเจ็บและไม่คุ้นชินกับสัมผัสหยาบโลนจากคนเหนือร่าง ตอนนี้ณดาได้แต่เม้มปากแน่นน้ำตาคลอยอมรับชะตากรรมตัวเองและบอกตัวเองในใจว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป “อื้อ...อ่า” เขาดูดเร่ายอดอกสีชมพูระเรื่อของณดาพร้อมกับมือใหญ่บีบคลึงเคล้นหนักหน่วงแล้วผละปากหนาเคลื่อนมาบดจูบปากน้อยสีชมพูหวานที่เม้มแน่นแล้วขบเม้มให้เธอเปิดปากรับเรียวลิ้นสากอุ่นร้อนของตัวเอง รชฏไม่อาจปฏิเสธได้ว่าภรรยาแสนชังของเขาน่าปรารถนา กลิ่นกายของณดาหอมรัญจวนอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน “อย่าสำออยเข้าใจไหม ถ้าไม่อยากเจ็บก็ทำตัวผ่อนคลายไปกับฉัน แล้วเธอจะชอบสิ่งที่ผัวคนนี้ทำให้ ทำตัวให้คุ้มกับเงินสี่สิบล้านด้วย อ่า...” เขาเห็นน้ำตาคลออาบล้นไหลออกทางหางตาและเสียงสะอื้นไห้ดังปะปนออกมา เขาจึงผละปากออกมาเอ่ยใส่หน้าหวานชื้นเหงื่อราคะข
ณดาไม่กล้ามองร่างเปลือยบุรุษตรงหน้า เธอมองเห็นเสื้อผ้าของเขาถอดกองรวมกับที่ข้างเท้าของเขา ณดาขยับมือขึ้นมาปลดยกทรงสีขาวที่ปิดบังอกอวบอูมตัวเองแล้วก็ก้มหน้าซ่อนความอายมองเท้าตัวเองแล้วเคลื่อนมือสั่นเทาถอดกางเกงชั้นในและกางเกงซับในสีเนื้อออกพร้อมกันไปกองรวมกับชุดแต่งงานลายลูกไม้ รชฏมองออกว่าหล่อนอาย ก็ตอนนี้หน้าของเธอที่ถูกแต่งแต้มนั้นแดงกว่าเดิมแดงลามไปถึงใบหู เท้าใหญ่ก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าร่างเปลือยแล้วก็ยกมือเชยคางมนเรียวให้แหงนเงยขึ้นสบตาตัวเองแล้วก็ยกยิ้ม “มองฉันสิ มองว่าผัวของเธอหุ่นดีแค่ไหนณดา” เขาสั่งเธอเสียงพร่าเมื่อได้มองเห็นเรือนร่างสวยงามน่าปรารถนาของหล่อน ณดายังคงเม้มปากแน่นเงียบไม่ปริปากเอ่ยแม้แต่คำเดียวตั้งแต่เหลือกันสองคนกับเจ้าบ่าวตัวเอง เธอกล้ำกลืนฝืนทนกับความจริงตรงหน้าและยอมรับทุกคำดูถูกของเจ้าบ่าวในคืนนี้ที่พูดตอกหน้าตนเอง “เป็นใบ้รึไง!” เห็นเธอเอาแต่เม้มปากเงียบไม่ตอบ
หึ! รชฏ มากบารมี วัย 31 ปี นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ทายาทตระกูลมากบารมีมองดูเจ้าสาวของตัวเองแล้วก็อดแค่นขำไม่ได้ “น่าสมเพช! ขายตัวใช้หนี้ คิดว่าตัวเองมีราคาค่างวดมากถึงสี่สิบล้านรึไงกันแม่คุณถึงได้เอาตัวเองมาประเคนให้ฉัน...หึหึ” น้ำคำดูถูกดังลอดออกมาจากริมฝีปากหนาพร้อมกับเสียงขำในลำคอของเขา ณดา เครือทรัพย์ วัย 23 ปี คุณหนูผู้เพียบพร้อมมาทุกอย่างตั้งแต่เกิด แต่ตอนนี้กลับไม่เหลืออะไรสักอย่าง แม้แต่บ้านที่เคยอยู่ ตอนนี้ก็ถูกธนาคารยึดไปแล้ว พ่อที่เป็นครอบครัวคนเดียวก็มาล้มป่วยนอนโคม่าอยู่ในโรงพยาบาลจนตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น ชีวิตของเธอมันน่าสมเพชอย่างที่เจ้าบ่าวของเธอพูดจริงๆ นั่นแหละ “ทำไมเงียบล่ะ แต่ก็อย่างว่าแหละ มันคือความจริงที่เธอต้องยอมรับว่าตัวเองไร้ราคาแค่ไหน ไม
“ป้อขา...ป้อขา...” เสียงเล็กหวานของเด็กหญิงพรกมล คึกคะนอง หรือน้องมล วัยห้าขวบของพ่อกับแม่กำลังเรียกพ่อของตัวเอง “ขา...คนสวยของพ่อสิงห์” สิงห์ขานรับแล้วรีบเดินก้าวขายาวๆ ไปหาลูกสาวตัวน้อยที่กำลังเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นมาหาตนเอง ซึ่งจะเป็นแบบนี้ทุกวันหลังเลิกงาน เขาจะมีลูกสาวตัวน้อยออกมาต้อนรับประจำ “ดูสิ รองเท้าหลุดแล้วคนสวยของพ่อสิงห์” สิงห์เดินมาอุ้มลูกสาวแก้มยุ้ยขึ้นแนบอกแล้วเดินไปก้มหยิบรองเท้าที่หลุดเท้าลูกสาวขณะเดินมาหาตนเองขึ้นมาใส่ให้ “ป้อขา...ปู่ย่ารอใน” หนูน้อยจะบอกว่าคุณปู่คุณย่ารอพ่อในห้องนั่งเล่น “แล้วแม่พลอยกับน้องล่ะลูก” “ในๆ” สาวน้อยตอบอย่างไวและชี้มือไปในห้องนั่งเล่นบอกว่าแม่กับน้องก็อยู่ด้วยเช่นกัน &l



![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



