เข้าสู่ระบบ“อ่า...หวาน อื้ม...” เขาผละออกมาเอ่ยชมเจ้าของโพร
“อ่า...หวาน อื้ม...” เขาผละออกมาเอ่ยชมเจ้าของโพรงปากหวานที่ตนบดจูบจนพอใจแล้วก็เริ่มกดแนบเรือนกายเอ็นร้อนกลางหว่างขาตัวเองที่พรั่งพร้อมจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับภรรยาแสนชังตนเอง “อื้อ...คุณรชฏ” “ใช่ นั่นคือชื่อฉัน และฉันก็กำลังจะเป็นผัวเธอตอนนี้ณดา อ่า...” เขาเอ่ยตอบกลับเสียงพร่าเมื่อได้ยินเจ้าหล่อนเรียกชื่อตนด้วยน้ำเสียงพร่าเสียว ตอนนี้เธอกำลังเสียวซ่านปั่นป่วนท้องน้อยและเขาเองก็ปวดร้าวเอ็นร้อนจนแทบจะคลั่งแล้วก็ว่าได้ “อื้อ...คุณรชฏ” เธอเอ่ยเรียกชื่อของเขาอีกครั้งและแล้วก็เบิกตาโต อ้าปากกว้าง นอนนิ่งเกร็งไม่ขยับไหวติงเมื่อความใหญ่โตของคนทมิฬอัดยัดกระแทกเข้ามากลางร่างจนเจ็บและจุก “จะ...เจ็บ!” เป็นคำพูดที่แทนความรู้สึกของเธอในตอนนี้ “อย่าเกร็ง บอกแล้วไงให้ผ่อนคลาย และ
“อย่าอ่อนแอ ฉันไม่ชอบ” เขาไม่สนว่านี่จะเป็นครั้งแรกของเจ้าสาวตน เขาบีบมือหนักหน่วงเคล้นคลึงเต้าอวบใหญ่ล้นมือตัวเองพร้อมปากหนาตวัดเรียวลิ้นดูดคลึงยอดอกแข็งตึงของหล่อน “อะ...คุณรชฏ อื้อ...” เธอเจ็บและไม่คุ้นชินกับสัมผัสหยาบโลนจากคนเหนือร่าง ตอนนี้ณดาได้แต่เม้มปากแน่นน้ำตาคลอยอมรับชะตากรรมตัวเองและบอกตัวเองในใจว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป “อื้อ...อ่า” เขาดูดเร่ายอดอกสีชมพูระเรื่อของณดาพร้อมกับมือใหญ่บีบคลึงเคล้นหนักหน่วงแล้วผละปากหนาเคลื่อนมาบดจูบปากน้อยสีชมพูหวานที่เม้มแน่นแล้วขบเม้มให้เธอเปิดปากรับเรียวลิ้นสากอุ่นร้อนของตัวเอง รชฏไม่อาจปฏิเสธได้ว่าภรรยาแสนชังของเขาน่าปรารถนา กลิ่นกายของณดาหอมรัญจวนอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน “อย่าสำออยเข้าใจไหม ถ้าไม่อยากเจ็บก็ทำตัวผ่อนคลายไปกับฉัน แล้วเธอจะชอบสิ่งที่ผัวคนนี้ทำให้ ทำตัวให้คุ้มกับเงินสี่สิบล้านด้วย อ่า...” เขาเห็นน้ำตาคลออาบล้นไหลออกทางหางตาและเสียงสะอื้นไห้ดังปะปนออกมา เขาจึงผละปากออกมาเอ่ยใส่หน้าหวานชื้นเหงื่อราคะข
ณดาไม่กล้ามองร่างเปลือยบุรุษตรงหน้า เธอมองเห็นเสื้อผ้าของเขาถอดกองรวมกับที่ข้างเท้าของเขา ณดาขยับมือขึ้นมาปลดยกทรงสีขาวที่ปิดบังอกอวบอูมตัวเองแล้วก็ก้มหน้าซ่อนความอายมองเท้าตัวเองแล้วเคลื่อนมือสั่นเทาถอดกางเกงชั้นในและกางเกงซับในสีเนื้อออกพร้อมกันไปกองรวมกับชุดแต่งงานลายลูกไม้ รชฏมองออกว่าหล่อนอาย ก็ตอนนี้หน้าของเธอที่ถูกแต่งแต้มนั้นแดงกว่าเดิมแดงลามไปถึงใบหู เท้าใหญ่ก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าร่างเปลือยแล้วก็ยกมือเชยคางมนเรียวให้แหงนเงยขึ้นสบตาตัวเองแล้วก็ยกยิ้ม “มองฉันสิ มองว่าผัวของเธอหุ่นดีแค่ไหนณดา” เขาสั่งเธอเสียงพร่าเมื่อได้มองเห็นเรือนร่างสวยงามน่าปรารถนาของหล่อน ณดายังคงเม้มปากแน่นเงียบไม่ปริปากเอ่ยแม้แต่คำเดียวตั้งแต่เหลือกันสองคนกับเจ้าบ่าวตัวเอง เธอกล้ำกลืนฝืนทนกับความจริงตรงหน้าและยอมรับทุกคำดูถูกของเจ้าบ่าวในคืนนี้ที่พูดตอกหน้าตนเอง “เป็นใบ้รึไง!” เห็นเธอเอาแต่เม้มปากเงียบไม่ตอบ
หึ! รชฏ มากบารมี วัย 31 ปี นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ทายาทตระกูลมากบารมีมองดูเจ้าสาวของตัวเองแล้วก็อดแค่นขำไม่ได้ “น่าสมเพช! ขายตัวใช้หนี้ คิดว่าตัวเองมีราคาค่างวดมากถึงสี่สิบล้านรึไงกันแม่คุณถึงได้เอาตัวเองมาประเคนให้ฉัน...หึหึ” น้ำคำดูถูกดังลอดออกมาจากริมฝีปากหนาพร้อมกับเสียงขำในลำคอของเขา ณดา เครือทรัพย์ วัย 23 ปี คุณหนูผู้เพียบพร้อมมาทุกอย่างตั้งแต่เกิด แต่ตอนนี้กลับไม่เหลืออะไรสักอย่าง แม้แต่บ้านที่เคยอยู่ ตอนนี้ก็ถูกธนาคารยึดไปแล้ว พ่อที่เป็นครอบครัวคนเดียวก็มาล้มป่วยนอนโคม่าอยู่ในโรงพยาบาลจนตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น ชีวิตของเธอมันน่าสมเพชอย่างที่เจ้าบ่าวของเธอพูดจริงๆ นั่นแหละ “ทำไมเงียบล่ะ แต่ก็อย่างว่าแหละ มันคือความจริงที่เธอต้องยอมรับว่าตัวเองไร้ราคาแค่ไหน ไม
“ป้อขา...ป้อขา...” เสียงเล็กหวานของเด็กหญิงพรกมล คึกคะนอง หรือน้องมล วัยห้าขวบของพ่อกับแม่กำลังเรียกพ่อของตัวเอง “ขา...คนสวยของพ่อสิงห์” สิงห์ขานรับแล้วรีบเดินก้าวขายาวๆ ไปหาลูกสาวตัวน้อยที่กำลังเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นมาหาตนเอง ซึ่งจะเป็นแบบนี้ทุกวันหลังเลิกงาน เขาจะมีลูกสาวตัวน้อยออกมาต้อนรับประจำ “ดูสิ รองเท้าหลุดแล้วคนสวยของพ่อสิงห์” สิงห์เดินมาอุ้มลูกสาวแก้มยุ้ยขึ้นแนบอกแล้วเดินไปก้มหยิบรองเท้าที่หลุดเท้าลูกสาวขณะเดินมาหาตนเองขึ้นมาใส่ให้ “ป้อขา...ปู่ย่ารอใน” หนูน้อยจะบอกว่าคุณปู่คุณย่ารอพ่อในห้องนั่งเล่น “แล้วแม่พลอยกับน้องล่ะลูก” “ในๆ” สาวน้อยตอบอย่างไวและชี้มือไปในห้องนั่งเล่นบอกว่าแม่กับน้องก็อยู่ด้วยเช่นกัน &l
สิงห์เปิดประตูห้องเข้ามาก็เห็นภรรยาของตัวเองนอนหลับอยู่บนเตียง พลอยใจยังไม่อาบน้ำเปลี่ยนชุด แต่เผลอหลับไปเสียแล้ว เข้าใจว่าเธอคงเพลีย เพราะวันนี้ตื่นทำบุญตักบาตรแต่เช้าและกว่างานจะเสร็จก็สองทุ่มครึ่ง “หลับซะแล้วเมียเรา” สิงห์เดินมานั่งบนเตียงมองจ้องหน้าหวานซึ้งของภรรยาแล้วก้มโน้มหน้าลงไปจุ๊บแก้ม “อือ...พะ...พี่สิงห์มาแล้วเหรอคะ” คนเผลอหลับตื่นทันทีเมื่อปากหนาสัมผัสแก้ม “มาแล้วครับ เหนื่อยก็นอนเถอะ พี่ไม่กวนเราแล้ว” “แต่วันนี้เข้าหอของเรานะคะ” “แต่พลอยเหนื่อย พี่ไม่ใจร้ายรังแกเราหรอกนะ” เขาบอกคนที่กำลังดันกายลุกขึ้นนั่งโดยมีตนช่วยประคอง “ขอโทษนะคะ พลอยง่วงและเพลียมากค่ะวันนี้” “ไม่เป็นไร







