Mag-log in
เผียะ!
มือน้อยยกขึ้นตวัดฟาดใบหน้าคมเข้มของสามีเต็มแรงเกรี้ยวกราดหลังจากได้ยินคำพูดจากปากหนาสีเข้มจากการสูบบุหรี่มาเป็นระยะเวลานานของเขา ไม่คิดว่าคำพูดต่ำทรามโสมมพวกนี้จะหลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่เธอแต่งงานด้วยอย่าง แทน คหการพาณิชย์ หรือแทน วัย 39 ปี เจ้าของไร่องุ่นที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดกาญจนบุรี
กรอด!
แทนกัดกรามเกร็งหน้าด้วยรู้อยู่แล้วว่าจะโดนภรรยาตบหน้าตน เขาหันกลับมาพร้อมกับเลือดซึมมุมปากหนาแล้วถุยน้ำลายทิ้งลงพื้นพรมราคาแพงในห้องนอน แทนมอง นภษร วัย 26 ปี ที่ตนเลือกมาเป็นภรรยาออกหน้าออกตา เพราะคิดว่าหล่อนเหมาะสมที่สุด แต่แล้วในวันนี้เขาก็ได้รู้ว่าเธอไม่ได้เป็นแบบที่เขาเห็น ตลอดเวลาเจ็ดเดือนที่แต่งงานอยู่ด้วยกัน หล่อนทำหน้าที่ภรรยาได้ดี ไม่ว่าจะงานบ้านงานเรือนและงานบนเตียงที่ต้องคอยเอาอกเอาใจยามค่ำคืนที่แสนเร่าร้อน แม้จะภูมิใจที่ได้เป็นชายคนแรกของนภษร แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างมันจะทำให้เขามีความสุข เพราะเธอเองก็ไม่ได้ซื่อสัตย์กับเขา เธอทรยศความเชื่อใจของเขา
“ไปเอาออกซะ!” เขาพูดย้ำอีกครั้งพร้อมส่งซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของตนให้กับนภษรดูสิ่งที่อยู่ข้างใน
นภษรรับมาแล้วก็เปิดซองเอกสารนำเอกสารข้างในออกมาอ่าน มันคือ ‘ใบหย่า’ ที่เขาเซ็นไว้ก่อนหน้า
“ไอ้คนสารเลว!” เธอกำกระดาษที่เขาส่งให้ตนอ่านแน่นด้วยความเดือดดาล
“ไปเอาเด็กออกซะ! ฉันไม่ต้องการเด็กที่เกิดจากเธอ”
เขาไม่ได้สนใจคำด่าเกรี้ยวกราดของคนตรงหน้า เขาสนใจแต่ความต้องการของตัวเอง จะว่าเขาใจอำมหิตก็ได้ เพราะหากให้ลูกเกิดมามีแม่แบบเธอ สู้ไม่ให้เด็กเกิดมายังจะดีเสียกว่า ตอนแรกที่รู้ว่าภรรยาท้อง เขาดีใจมากที่จะได้เป็นพ่อคน เพราะการมีลูกคือการทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่โดดเดี่ยวอีกต่อไป เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เขาก็อยู่กับน้าสาวและน้าเขยมาตลอด พ่อกับแม่จากไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนเขาห้าขวบ และอุบัติเหตุในครั้งนั้นเขาก็อยู่ด้วย พ่อกับแม่เสียชีวิต มีเพียงเขารอดจากความตายนั้น น้าสาวและน้าเขยเลยรับมาเลี้ยงและช่วยดูแลไร่องุ่นแทนจนเมื่อเขาเรียนจบอายุยี่สิบสองปี เขาก็แยกตัวออกมาอยู่บ้านของตัวเองและบริหารจัดการไร่องุ่นของตัวเองเอง แม้จะได้รับความอบอุ่นจากน้าสาวกับน้าเขยและน้องสาว ลูกสาวของทั้งสอง เขาก็ยังโหยหา “ครอบครัว” ที่แท้จริงของเขา แม้ว่าเขาจะใช้ชีวิตก็ไม่ได้ดีไปกว่าใคร เป็นผู้ชายก็ต้องมีเรื่องผู้หญิง ถึงไม่มีแฟน แต่ก็ใช่จะไม่มีคู่นอน จนกระทั่งน้องสาว ซึ่งคือลูกน้าสาวอย่างเพ็ญนภาได้เล่าเรื่องของ ‘นภษร’ ให้ฟัง เขาจึงอยากเจอเธอสักครั้ง และนั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่างของชีวิตคู่ของเขาและหล่อน เขาตัดสินใจขอหล่อนแต่งงานแม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน และนภษรก็ตกลงแต่งงานกับเขาอย่างง่ายดายทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักกันได้เดือนกว่า ทุกอย่างมันง่ายดายไปหมด แต่ในความง่ายดายนั้นก็ทำให้มันมีปัญหาในตอนนี้ หล่อน ‘หักหลัง’ ทำตัว ‘สำส่อน’ ไม่ต่างจากโสเภณี เมื่อมีบุคคลปริศนาส่งรูปถ่ายของเธอที่นอนหลับกับผู้ชายหลายคนบนเตียงมาให้ดูเมื่ออาทิตย์ก่อน และนั่นแหละทำให้เขาเกลียดชังขยะแขยงภรรยาตีทะเบียนของตนในตอนนี้จนไม่สามารถที่จะอยู่ร่วมบ้านกันได้ ตอนนี้รู้แล้วว่าที่แท้นภษรนั้นแต่งงานกับตน เพราะหวังอยู่สุขสบายเป็นคุณนายเจ้าของไร่องุ่น
อีกมุมหนึ่งของบ้าน ทุกการกระทำและการเคลื่อนไหวของณดาอยู่ในสายตาของรชฏตลอด เขาตื่นนอนตั้งแต่พร้อมเธอแล้ว พอเธอออกจากห้อง เขาก็ลุกเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเตรียมตัวออกไปทำงาน ตอนเห็นแปรงสีฟันตัวเองบีบยาสีฟันเตรียมไว้ให้ ใจของเขามันก็เต้นแรงจนต้องยกมือขึ้นลูบอกที่ใจเต้นผิดปกติของตนให้ผ่อนคลาย “จะทำได้แค่ไหนกันแม่คุณ!”รชฏเอ่ยแล้วเดินกลับเข้าบ้าน ที่ทำแบบนี้เพราะตั้งใจอยากทรมานณดาแล้วให้ณดาทนไม่ไหวขอ ‘หย่า’ กับตน เพราะพ่อบอกว่าการแต่งงานครั้งนี้จะสิ้นสุดได้ก็ต่อเมื่อณดา ‘ขอหย่า’ เอง เขาไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่อง ‘หย่า’ มื้อเช้าณดาทำข้าวต้มกุ้ง แม้จะรู้แล้วว่าคนทมิฬหินชาตินั้นแพ้กุ้ง แต่ป้าแมวกับกบบอกว่ามื้อเช้ารชฏไม่เคยทานสักครั้ง จะรับเฉพาะกาแฟดำเท่านั้น เธอเตรียมกาแฟดำไว้ให้เขา ส่วนของตัวเองกับพ่อสามีเป็นข้าวต้มกุ้ง&nb
“อืม...วันนี้กับข้าวแมวไม่ได้ทำใช่ไหม” วิชิตตักต้มจืดหมูเด้งมาทานก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่แมว เพราะแมวไม่ได้ทำอาหารอร่อยแบบนี้ “คือว่ากับข้าววันนี้คุณดาทำทั้งหมดเลยค่ะ ต้มจืดหมูเด้ง ผัดผักรวมมิตรหมู แกงเขียวหวานไก่ และน้ำพริกกะปิปลาทูเป็นฝีมือคุณดาหมดเลยค่ะ อ้อ...มีบัวลอยเผือกไข่หวานด้วยนะคะที่คุณดาทำ เดี๋ยวทานข้าวอิ่มแมวกับกบจะไปยกมาเสิร์ฟค่ะ” วิชิตถามนิดเดียว แต่แมวตอบเสียยาว “พ่อเพิ่งรู้ว่าหนูดาทำกับข้าวอร่อยขนาดนี้” วิชิตเอ่ยกับลูกสะใภ้ “ขอบคุณค่ะคุณพ่อ จริงๆ ดาก็ไม่ได้ทำอร่อยหรอกค่ะ ดาทำตามที่เคยได้หัดทำกับแม่บ้านที่บ้านมาค่ะ” “อร่อยจริงๆ พ่อไม่ได้ชมเพราะว่าเป็นหนูทำหรอกนะหนูดา แกลองชิมฝีมือหนูดาดูสิรชฏ” แล้วท้ายประโยควิชิตก็บอกลูกชายตัวเองให้ทานบ้าง รชฏเลือกตักผัดผักรวมมิ
“แม่...หนูสงสารคุณดาจังเลยค่ะ คุณรชฏทำไมใจร้ายกับคุณดาแบบนี้คะ” กบถูกแม่ดึงลากออกมาพ้นห้องครัวก็เอ่ย “แม่เองก็สงสารคุณดา แต่ทำยังไงได้ เราเป็นแค่คนใช้ อีกอย่างคุณรชฏสั่งเชียวนะอีกบ มึงกล้าขัดคำสั่งเหรอ ขนาดคุณท่านยังกำราบคุณรชฏไม่ได้เลย อย่ายุ่งเรื่องผัวๆ เมียๆ เขาเลย ไหนแกบอกว่าไอ้ชอบผัวแกหิวน้ำไง เอาน้ำไปส่งที่หน้าป้อมหน้าประตูบ้านสิ” “จ้ะแม่ ฉันเอาน้ำไปให้พี่ชอบก่อนนะ แม่เองก็ไปดูคุณดาหน่อยนะจ๊ะ เผื่อว่าคุณดาต้องการความช่วยเหลือ” อือ! แล้วสองแม่ลูกก็แยกกันไปคนละทาง กบเดินไปอีกทางเพื่อกลับบ้านพักหลังเล็กที่คุณท่านสร้างให้ครอบครัวนางกับพ่อแม่อยู่ด้วยกันเป็นหลังแยกต่างหาก เพื่อไปเอาน้ำกระเจี๊ยบของโปรดไปส่งให้ชอบที่หน้าป้อมหน้าบ้าน ส่วนแม่ก็เดินกลับไปทางเดิมไปทางห้องครัวเพื่อรอรับใช้ณดา&n
รชฏกลับมาถึงบ้านก็ถามสาวใช้ทันทีว่าภรรยาของตนอยู่ไหน พอรู้จากปากสาวใช้ว่าเธอนอนอยู่บนห้อง เขาก็รีบสาวเท้ายาวๆ เดินขึ้นบันไดลงส้นเท้าหนักๆ บ่งบอกอารมณ์ตอนนี้ขณะขึ้นห้องไปตามภรรยาแอค!มือใหญ่กระชากเปิดประตูห้องแล้วกระแทกปิดเสียงดังด้วยอารมณ์ปัง!เสียงประตูกระแทกกับขอบประตูห้องเสียงดังทำให้คนที่เพิ่งตื่นนอนสะดุ้งดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วมองคนที่เดินตรงมายังเตียงที่ตนนอนอยู่“สบายจริงแม่คุณ! ฉันบอกแล้วไงว่าเป็นเมียฉันต้องทำงานทุกอย่าง” เขาเดินมากระชากเธอลากลงจากเตียง ไม่สนใจว่าวันนี้เธอทานอะไรรึยัง“โอ๊ย! ดาเจ็บนะคะคุณรชฏ”“อย่ามาสำออย! เนี่ยมันเวลาไหนแล้ว เธอควรจะไปช่วยเด็กรับใช้ทำงานไม่ใช่มานอนสบายเป็นคุณนายบนห้อง”“ดาขอโทษค่ะ เดี๋ยวดาจะไปช่วยสาวใช้ทำงานค่ะ” ดีที่ก่อนหน้านี้ได้กินยาเลยทำให้อาการปวดหัวเหมือนจะเป็นไข้ดีขึ้น“ดี! และพรุ่งนี้อย่าให้ฉันรู้ก็แล้วกันว่านอนเป็นคุณนายสบายอยู่บนห้อง ต่อไปนี้เสื้อผ้าของฉัน ของใช้ส
“บ่ายนี้ท่านรองไม่มีงานแล้วค่ะ ท่านรองดูหน้าเครียดๆ นะคะ ให้ซินดี้บริการไหมคะ”หล่อนถามพร้อมลูบมือจากอกแกร่งเลื้อยมายังเป้ากางเกงของท่านรองประธาน แต่ยังไม่ทันจะได้ล้วงเข้าไปในกางเกงก็ถูกมือใหญ่จับรั้งไว้“ฉันแต่งงานแล้ว”รชฏไม่อยากทำผิดต่อณดา ไม่ว่าจะเป็นต่อหน้าหรือลับหลัง เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมมีความคิดนี้แทรกเข้ามาในหัว ทั้งๆ ที่ปากบอกว่าเกลียดภรรยาตีทะเบียน แล้วทำไมเขาต้องสนใจแคร์ความรู้สึกของหล่อนด้วย หรือว่านี่เป็นจิตสำนึกของผู้ชายที่แต่งงานแล้วกันนะ ถึงจะไม่ได้รักไม่ได้ชอบ แต่ก็มีจิตสำนึกของการเป็น ‘สามี’ งั้นเหรอ“ทำไมคะท่านรอง” หล่อนถามอย่างไม่พอใจ“ฉันแต่งงานแล้ว และห้ามทำแบบนี้กับฉันอีก ถ้าฉันไม่อนุญาตจำไว้ ออกไปได้แล้วซินดี้”แล้วหล่อนก็ผละออกห่าง หากให้มีคำสั่งครั้งที่สองมีหวังได้เจอพายุอารมณ์ของท่านรองประธานแน่นอน“ฉันจะออกไปข้างนอก และจะไม่กลับเข้าบริษัท จะเลยกลับบ้านเลย” เขาบอกเลขาคนสวยก่อนหล่อนจะเดินออกไป
“แล้วแกแต่งงานกับหนูดาทำไมล่ะ ก็พ่อบอกแล้วว่าพ่อจะเป็นคนแต่งงานกับหนูดาเอง” “เฮอะ! พ่อคิดว่าแต่งงานกับแม่นั่นได้เหรอ เด็กนั่นรุ่นลูกรุ่นหลานเลยนะพ่อ พ่อคิดอะไรอยู่ถึงจะเอามาเป็นแม่เลี้ยงของผม” นี่แหละคือสาเหตุที่เขาแต่งงานกับณดา เพราะพ่อบอกว่าถ้าเขาไม่แต่งงานกับหล่อน ท่านจะเป็นคนแต่งงานกับณดาเอง “ก็แล้วทำไมพ่อจะแต่งไม่ได้ พ่อยังเตะปี๊บดังอยู่นะรชฏ” “ฝันไปเถอะ ตอนนี้ยัยนั่นเป็นเมียผมแล้ว” หึหึ วิชิตไม่ตอบ มีเพียงเสียงแค่นขำในคอดังลอดออกมาจากริมฝีปากเหี่ยวย่นของชายชราเท่านั้น “พ่อรู้แล้วว่าตอนนี้หนูดาเป็นเมียลูกแล้ว และก็หัดทำตัวดีๆ พูดกับน้องให้เพราะๆ หน่อยแล้วกัน ยังไงก็ตบแต่งเขามาเป็นเมียแล้ว ถึงจะไม่เต็มใจก็เถอะ แต่แกก็ทำหน้าที่ผัวให้ดีก็แล้วกัน พ่อกลับล่ะ วัน



![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



