تسجيل الدخول
เผียะ!
มือน้อยยกขึ้นตวัดฟาดใบหน้าคมเข้มของสามีเต็มแรงเกรี้ยวกราดหลังจากได้ยินคำพูดจากปากหนาสีเข้มจากการสูบบุหรี่มาเป็นระยะเวลานานของเขา ไม่คิดว่าคำพูดต่ำทรามโสมมพวกนี้จะหลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่เธอแต่งงานด้วยอย่าง แทน คหการพาณิชย์ หรือแทน วัย 39 ปี เจ้าของไร่องุ่นที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดกาญจนบุรี
กรอด!
แทนกัดกรามเกร็งหน้าด้วยรู้อยู่แล้วว่าจะโดนภรรยาตบหน้าตน เขาหันกลับมาพร้อมกับเลือดซึมมุมปากหนาแล้วถุยน้ำลายทิ้งลงพื้นพรมราคาแพงในห้องนอน แทนมอง นภษร วัย 26 ปี ที่ตนเลือกมาเป็นภรรยาออกหน้าออกตา เพราะคิดว่าหล่อนเหมาะสมที่สุด แต่แล้วในวันนี้เขาก็ได้รู้ว่าเธอไม่ได้เป็นแบบที่เขาเห็น ตลอดเวลาเจ็ดเดือนที่แต่งงานอยู่ด้วยกัน หล่อนทำหน้าที่ภรรยาได้ดี ไม่ว่าจะงานบ้านงานเรือนและงานบนเตียงที่ต้องคอยเอาอกเอาใจยามค่ำคืนที่แสนเร่าร้อน แม้จะภูมิใจที่ได้เป็นชายคนแรกของนภษร แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างมันจะทำให้เขามีความสุข เพราะเธอเองก็ไม่ได้ซื่อสัตย์กับเขา เธอทรยศความเชื่อใจของเขา
“ไปเอาออกซะ!” เขาพูดย้ำอีกครั้งพร้อมส่งซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของตนให้กับนภษรดูสิ่งที่อยู่ข้างใน
นภษรรับมาแล้วก็เปิดซองเอกสารนำเอกสารข้างในออกมาอ่าน มันคือ ‘ใบหย่า’ ที่เขาเซ็นไว้ก่อนหน้า
“ไอ้คนสารเลว!” เธอกำกระดาษที่เขาส่งให้ตนอ่านแน่นด้วยความเดือดดาล
“ไปเอาเด็กออกซะ! ฉันไม่ต้องการเด็กที่เกิดจากเธอ”
เขาไม่ได้สนใจคำด่าเกรี้ยวกราดของคนตรงหน้า เขาสนใจแต่ความต้องการของตัวเอง จะว่าเขาใจอำมหิตก็ได้ เพราะหากให้ลูกเกิดมามีแม่แบบเธอ สู้ไม่ให้เด็กเกิดมายังจะดีเสียกว่า ตอนแรกที่รู้ว่าภรรยาท้อง เขาดีใจมากที่จะได้เป็นพ่อคน เพราะการมีลูกคือการทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่โดดเดี่ยวอีกต่อไป เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เขาก็อยู่กับน้าสาวและน้าเขยมาตลอด พ่อกับแม่จากไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนเขาห้าขวบ และอุบัติเหตุในครั้งนั้นเขาก็อยู่ด้วย พ่อกับแม่เสียชีวิต มีเพียงเขารอดจากความตายนั้น น้าสาวและน้าเขยเลยรับมาเลี้ยงและช่วยดูแลไร่องุ่นแทนจนเมื่อเขาเรียนจบอายุยี่สิบสองปี เขาก็แยกตัวออกมาอยู่บ้านของตัวเองและบริหารจัดการไร่องุ่นของตัวเองเอง แม้จะได้รับความอบอุ่นจากน้าสาวกับน้าเขยและน้องสาว ลูกสาวของทั้งสอง เขาก็ยังโหยหา “ครอบครัว” ที่แท้จริงของเขา แม้ว่าเขาจะใช้ชีวิตก็ไม่ได้ดีไปกว่าใคร เป็นผู้ชายก็ต้องมีเรื่องผู้หญิง ถึงไม่มีแฟน แต่ก็ใช่จะไม่มีคู่นอน จนกระทั่งน้องสาว ซึ่งคือลูกน้าสาวอย่างเพ็ญนภาได้เล่าเรื่องของ ‘นภษร’ ให้ฟัง เขาจึงอยากเจอเธอสักครั้ง และนั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่างของชีวิตคู่ของเขาและหล่อน เขาตัดสินใจขอหล่อนแต่งงานแม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน และนภษรก็ตกลงแต่งงานกับเขาอย่างง่ายดายทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักกันได้เดือนกว่า ทุกอย่างมันง่ายดายไปหมด แต่ในความง่ายดายนั้นก็ทำให้มันมีปัญหาในตอนนี้ หล่อน ‘หักหลัง’ ทำตัว ‘สำส่อน’ ไม่ต่างจากโสเภณี เมื่อมีบุคคลปริศนาส่งรูปถ่ายของเธอที่นอนหลับกับผู้ชายหลายคนบนเตียงมาให้ดูเมื่ออาทิตย์ก่อน และนั่นแหละทำให้เขาเกลียดชังขยะแขยงภรรยาตีทะเบียนของตนในตอนนี้จนไม่สามารถที่จะอยู่ร่วมบ้านกันได้ ตอนนี้รู้แล้วว่าที่แท้นภษรนั้นแต่งงานกับตน เพราะหวังอยู่สุขสบายเป็นคุณนายเจ้าของไร่องุ่น
มาลีเป็นคนจิตใจดีจนเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าเธอจะให้อภัยพ่อของเธอเพียงแค่เห็นหน้า เธอช่างเป็นคนจิตใจดีเสียจริง คินทร์มองแม่ตัวเองที่ตอนนี้เดินไปทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาแล้วก็ถอนหายใจยาวออกมา เฮ้อ! “ต้องการอะไรอีกครับ?” “เดี๋ยวนี้แม่กลับมาบ้านไม่ได้แล้วเหรอคินทร์ คิดว่าแม่มาหามีแต่เรื่องเงินรึไง” “ครับ ทุกครั้งที่แม่มาก็มีแต่เรื่องเงิน” “ไอ้ลูกชั่ว! คิดแบบนี้กับแม่ได้ยังไง ฉันไม่น่าให้แกเกิดมาเลย ไม่น่าเลยจริงๆ โตมาแล้วเนรคุณแบบนี้ไม่น่าให้แกเกิดมาจริงๆ” “ผมเกิดมาจากท้องแม่ก็จริง แต่คนที่เลี้ยงผมคือคุณตาคุณยายกับนมขิงไม่ใช่แม่ น้ำนมจากเต้าแม่ ผมก็ไม่ได้กินสักหยด แล้วจะเรียกเนรคุณได้ยังไง” “เ
มาลีเดินถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กพ้นบันไดมาถึงชั้นล่างของบ้านพอดีกับที่คินทร์และไกรเดินเข้ามาในบ้านและตามหลังทั้งสองคนก็มีพ่อของเธอด้วยอีกคน “มาลี!” หมายเรียกลูกสาวตนเองด้วยความดีใจ นึกว่าชีวิตที่เหลือจะไม่มีโอกาสได้เจอลูกสาวคนดีของตนอีกแล้ว “พ่อ!” มาลีทิ้งกระเป๋าเดินทางในมือที่ถือเดินกึ่งวิ่งไปหาพ่อตนเอง สองพ่อลูกสวมกอดกันแน่นด้วยความคิดถึง ภาพสองพ่อลูกกอดกันทำให้คินทร์อดอิจฉาไม่ได้ และก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของแม่ตัวเอง “ตาคินทร์!” นางแพรได้ยินเสียงรถเข้ามาในบ้านก็ลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับนมขิง “แม่” เขาเดินเข้าไปหาแม่ตนเอง นมขิง มนต์และไกรก็พากันเดินไปรวมกันที่มุมห้อง เพื่อให้คินทร์กับแม่และมาลีกับพ่อได้พูดคุยกัน และเฝ้ามองดูเหตุการณ์ห่างๆ
“เปิดค่ะ หนูจะเปิด” มาลีตะโกนบอกคนหน้าประตูให้หยุดทุบตีประตูห้อง “ดี! งั้นก็รีบเปิดเดี๋ยวนี้!” นางหยุดทุบตีประตูห้องแล้วเดินถอยห่างจากหน้าประตูเล็กน้อย แล้วประตูห้องก็ถูกดึงเปิดออก แอค! เมื่อทั้งสองเปิดประตูเผชิญหน้ากัน คนแก่ก็เดินเข้าประชิดตัวแล้วก็ยกมือขึ้นง้างสูงตวัดฟาดตบหน้าของมาลีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เผียะ! มาลีไม่คิดว่าท่านจะตบหน้าตนเองจึงไม่ทันระวัง เธอหน้าหันไปตามแรงตบแล้วก็ยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่โดนตบของตนมาเผชิญหน้ากับท่านอีกครั้ง “หล่อนใช่ไหมที่เสี้ยมสอนให้ลูกชายฉันต่อต้านฉัน” แพรเอ่ยถาม “หนูไม่ได้ทำนะคะ” เธอส่ายหน้ายืนยันคำพูดตนเองอีกแรงพร้อมกับน้ำตาหยดใหญ่หยดลงพื้น&nbs
แพรนั่งพิงพนักโซฟามองดูนมขิงเดินถือถาดน้ำกับจานบราวนี่เล็กๆ เข้ามาเสิร์ฟตนเอง “แล้วนังเด็กคนเมื่อกี้ไปไหนนมขิง” นางยื่นมือหยิบแก้วน้ำที่นมขิงยกออกมาจากถาดวางบนโต๊ะกลางโซฟาขึ้นมาจิบดื่มแล้ววางลงที่เดิมพร้อมกับดันจานบราวนี่ออกห่าง “ใครเขากินของหวานเวลานี้กัน เดี๋ยวฉันก็อ้วนหุ่นไม่ดีพอดี” นางบอกนมขิงที่ตอนนี้นั่งโซฟาตัวตรงข้ามตนเอง นมขิงคือคนเดียวที่พ่อกับแม่นางอนุญาตให้นั่งตีตัวเสมอนาย “หนูมาลีเหรอคะคุณแพร” “ฉันจะไปรู้จักชื่อมันได้ยังไง แต่นังเด็กคนเมื่อกี้นั่นแหละ ทำไมให้นมขิงยกมาเสิร์ฟฉัน” “ยังไงนมก็ต้องมาหาคุณแพรอยู่แล้ว นมเลยยกถือมาเองค่ะ” “แล้วนึกยังไงถึงจ้างคนรับใช้และยังเป็นเด็กด้วย ไม่ใช่เด็กของคินทร
มาลีเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากทำมื้อเย็นเสร็จ วันนี้เธอกลับบ้านเอง เพราะคินทร์ไปสิงคโปร์ตั้งแต่เช้า แต่เขาบอกจะไปกลับเลยต้องทำมื้อเย็นรอเขาและรอทานพร้อมเขา เมื่อเข้าครัวเสร็จรู้สึกเหนียวตัวจึงจะขึ้นห้องไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุด “นี่หล่อนเป็นคนใช้ใหม่เหรอ?” แพรที่กลับมาบ้านในรอบหนึ่งเดือนตั้งแต่ทะเลาะกับลูกชายไปวันนั้นก็เพิ่งจะกลับมาบ้าน มาลีได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังก็หมุนเอี้ยวตัวไปทางต้นเสียง พอเห็นว่าเป็นผู้หญิงที่มีรูปติดที่ผนังห้องในห้องรับแขก เธอก็ยกมือไหว้เขา “สวัสดีค่ะ” “นี่ลูกฉันยังไม่กลับมาเหรอ แล้วมาทำงานที่นี่นานรึยังล่ะ” แพรถามถึงลูกชายตัวเองและถามหญิงสาวที่เพิ่งเจอครั้งแรกในบ้านของตนด้วย “คุณคินทร์ยังไม่กลับค่ะ หนูมาอยู่นี่ได้จะสองเดือนแล้วค่ะ” &l
“ไม่! ที่ทำตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว” “งานดีหรือว่ามีผู้ชายที่ชอบล่ะ” “อีกแล้วนะ คุณกำลังหาเรื่องฉันอีกแล้วนะคุณคินทร์” “ก็ได้ๆ ฉันจริงจังนะ อยากย้ายมาทำงานที่บริษัทสินเชื่อฉันไหม จะทำงานที่สำนักงานใหญ่หรือสาขาย่อยก็ได้” “ไม่! แค่เกี่ยวข้องกับคุณที่บ้านก็มากพอแล้ว ฉันไม่อยากไปทำงานกินเงินเดือนของคุณ” “แต่เงินเดือนดีนะ ไหนบอกอยากหาเงินมาไถ่ตัวเองไง” “เท่าไหร่ล่ะ?” “เธอทำงานตอนนี้ได้เท่าไหร่” “หมื่นหกพัน หักค่าประกันสังคมก็เหลือหมื่นห้านิดๆ” “ฉันให้สองหมื่นห้า ถ้ามาทำที่บริษัทสินเชื่อฉัน ไปค







