تسجيل الدخول“ผมให้เธอเซ็นใบหย่าแล้ว แต่เธอไม่เซ็น อีกอย่างลูกในท้องหล่อนไม่ใช่ลูกผม”
“เอาอะไรมาพูดตาแทน” พิมพ์ภาไม่เข้าใจคำพูดของหลานชาย
“ผมมีหลักฐานทุกอย่างว่าเธอเล่นชู้ ไปนอน ‘เอา’ กับผู้ชายคนอื่น และไม่ใช่แค่คนเดียวด้วย หลายคน สำส่อน!” เขาพูดพร้อมกำมือแน่นด้วยความเดือดดาลพร้อมกับขบกรามแน่นจนสันกรามปูดโปนขึ้น มีเสียงของฟันที่ขบกันแน่นลอดออกมาจากปากหนา
กรอด!
“ใจเย็นๆ ก่อนพ่อแทน พูดจาไม่น่ารักเลยนะ แทนไม่ควรพูดถึงหนูษรแบบนั้น ษรเป็นเมียแทนนะ และเป็นผู้หญิงด้วย” นางรับน้ำเย็นๆ จากมือสาวใช้มาส่งให้หลานชายดื่มดับไฟโทสะในอก
“ไม่ใช่เมียผมคนเดียวน่ะสิ! อีกอย่างมีแค่คำพวกนี้แหละครับ ที่เหมาะกับผู้หญิงแบบนั้น หลักฐานผมมีทุกอย่างว่าเธอเล่นชู้ครับน้าพิมพ์ และผมก็ไม่อยากให้น้าพิมพ์ดู มันเป็นรูปที่ทุเรศมาก” พูดจบเขาก็กระดกน้ำที่รับจากน้าสาวมาดื่มจนหมดแก้วแล้วกำแก้วในมือแน่นเต็มแรงโกรธจนแก้วในมือแตก
“ว้าย! ตายแล้ว” พิมพ์ภาเห็นเลือดไหลอาบมือหลานชายที่กำแก้วแน่นจนแตกบาดมือตัวเองแล้วก็ร้องตกใจรีบหยิบทิชชูมาซับเลือดให้หลานชายที่ตอนนี้ปล่อยแก้วในมือทิ้งแล้ว
“แทนไม่เป็นไรครับน้าพิมพ์”
“ไม่เป็นไรได้ยังไง แทนต้องไปทำแผลที่โรงพยาบาล”
“ไม่เป็นไรครับ แทนทำแผลที่บ้านได้”
“ไม่ได้นะ แผลใหญ่และลึกขนาดนี้ต้องเย็บ” นางเช็ดเลือดไปมือสั่นไป
“ครับ” แล้วเขาก็ลุกขึ้น
“แทนจะไปยังไง ขับรถไปเองไม่ได้หรอกนะ มือเจ็บแบบนี้ เดี๋ยวน้าให้สมพาไป”
“ครับ น้าพิมพ์ วันนี้ผมจะนอนที่บ้านน้าพิมพ์นะครับ”
“แล้วไม่กลับบ้านตัวเองเหรอตาแทน หนูษร...” ท่านยังพูดไม่ทันจบ เสียงเข้มของหลานชายก็ตอบสวนกลับมาก่อน
“ผมไม่อยากได้ยินชื่อผู้หญิงคนนั้นน้าพิมพ์”
“จ้ะๆ รีบไปโรงพยาบาลทำแผลเถอะ เลือดไหลไม่หยุดเลย”
“ครับ” แล้วแทนก็เดินจากไป
เฮ้อ!
พิมพ์ภารีบคว้าโทรศัพท์บ้านกดต่อสายหาลูกสาวทันทีเพื่อจะเล่าเรื่องนี้ให้กับเพ็ญนภาฟัง แต่ลูกสาวบอกว่ากำลังไปบ้านพี่ชายไปหานภษร นภษรได้โทรบอกแล้ว
เพ็ญนภารีบกลับบ้านทันทีเมื่อเพื่อนรักโทรไปร้องห่มร้องไห้กับตน และก็คุยไม่รู้เรื่องด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมนภษรถึงร้องไห้แบบนี้ พอมาถึงก็รีบเดินตรงเข้าไปในบ้านที่เป็นเรือนหอของเพื่อนรักและพี่ชายของตัวเอง แล้วก็ตรงขึ้นบันไดไปยังชั้นสองห้องนอนของเพื่อน ที่มีเสียงร้องไห้ดังลอดออกมาจากทางประตูห้อง เพราะประตูห้องไม่ได้ปิด
ฮือๆๆ
“เกิดอะไรขึ้นษร” เพ็ญนภาวิ่งไปโอบกอดเพื่อนที่นั่งทรุดกับพื้นพรมของห้อง ร้องไห้น้ำตาเป็นเผ่าเตา
ฮือๆ
นภษรโอบกอดเพื่อนที่วิ่งมาโอบกอดตัวเองร้องสะอื้นดังกว่าเดิม
มาลีรู้ว่าเขาเจ็บปวดจากเรื่องแม่ เธอจึงไม่พูดอะไร และเธอก็ขอบคุณเขาเหลือเกินที่ให้พ่อของเธอพักอาศัยอยู่ในบ้าน เคยคิดมาตลอดว่าคนหน้าเลือดอย่างเขาจะไม่มีจิตใจเมตตาต่อคนตกทุกข์ได้ยาก แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าตัวเองมองคนพาลคนนี้ผิดไปจริงๆ “ขอบคุณนะคะคุณคินทร์” เธอเอ่ยขอบคุณเขาที่นอนนิ่งข้างตนบนเตียงแล้วเคลื่อนตัวมานอนคร่อมทับบนร่างใหญ่ “จะทำอะไรมาลี?” “ขอบคุณคุณยังไงคะ วันนี้ฉันจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเองค่ะ คุณแค่ผ่อนคลายไปกับฉันก็พอ” คนที่กำลังกลัดกลุ้มใจเรื่องแม่ เมื่อถูกสาวน้อยนอนคร่อมทับก็ใจเต้นแรงผิดจังหวะ ลืมเรื่องกลัดกลุ้มแล้วมีเรื่องใหม่เข้ามาแทนที่เมื่อถูกมือน้อยของมาลีลูบไล้แผงอกเปลือยเปล่าตนเองไปมา “อือ...มาลี เธอกำลังช่วยไม่ให้ฉันคิดมากเรื่องแม่ใช่ไหม ฉันรู้นะว่าเธอไม่
มาลีเป็นคนจิตใจดีจนเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าเธอจะให้อภัยพ่อของเธอเพียงแค่เห็นหน้า เธอช่างเป็นคนจิตใจดีเสียจริง คินทร์มองแม่ตัวเองที่ตอนนี้เดินไปทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาแล้วก็ถอนหายใจยาวออกมา เฮ้อ! “ต้องการอะไรอีกครับ?” “เดี๋ยวนี้แม่กลับมาบ้านไม่ได้แล้วเหรอคินทร์ คิดว่าแม่มาหามีแต่เรื่องเงินรึไง” “ครับ ทุกครั้งที่แม่มาก็มีแต่เรื่องเงิน” “ไอ้ลูกชั่ว! คิดแบบนี้กับแม่ได้ยังไง ฉันไม่น่าให้แกเกิดมาเลย ไม่น่าเลยจริงๆ โตมาแล้วเนรคุณแบบนี้ไม่น่าให้แกเกิดมาจริงๆ” “ผมเกิดมาจากท้องแม่ก็จริง แต่คนที่เลี้ยงผมคือคุณตาคุณยายกับนมขิงไม่ใช่แม่ น้ำนมจากเต้าแม่ ผมก็ไม่ได้กินสักหยด แล้วจะเรียกเนรคุณได้ยังไง” “เ
มาลีเดินถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กพ้นบันไดมาถึงชั้นล่างของบ้านพอดีกับที่คินทร์และไกรเดินเข้ามาในบ้านและตามหลังทั้งสองคนก็มีพ่อของเธอด้วยอีกคน “มาลี!” หมายเรียกลูกสาวตนเองด้วยความดีใจ นึกว่าชีวิตที่เหลือจะไม่มีโอกาสได้เจอลูกสาวคนดีของตนอีกแล้ว “พ่อ!” มาลีทิ้งกระเป๋าเดินทางในมือที่ถือเดินกึ่งวิ่งไปหาพ่อตนเอง สองพ่อลูกสวมกอดกันแน่นด้วยความคิดถึง ภาพสองพ่อลูกกอดกันทำให้คินทร์อดอิจฉาไม่ได้ และก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของแม่ตัวเอง “ตาคินทร์!” นางแพรได้ยินเสียงรถเข้ามาในบ้านก็ลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับนมขิง “แม่” เขาเดินเข้าไปหาแม่ตนเอง นมขิง มนต์และไกรก็พากันเดินไปรวมกันที่มุมห้อง เพื่อให้คินทร์กับแม่และมาลีกับพ่อได้พูดคุยกัน และเฝ้ามองดูเหตุการณ์ห่างๆ
“เปิดค่ะ หนูจะเปิด” มาลีตะโกนบอกคนหน้าประตูให้หยุดทุบตีประตูห้อง “ดี! งั้นก็รีบเปิดเดี๋ยวนี้!” นางหยุดทุบตีประตูห้องแล้วเดินถอยห่างจากหน้าประตูเล็กน้อย แล้วประตูห้องก็ถูกดึงเปิดออก แอค! เมื่อทั้งสองเปิดประตูเผชิญหน้ากัน คนแก่ก็เดินเข้าประชิดตัวแล้วก็ยกมือขึ้นง้างสูงตวัดฟาดตบหน้าของมาลีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เผียะ! มาลีไม่คิดว่าท่านจะตบหน้าตนเองจึงไม่ทันระวัง เธอหน้าหันไปตามแรงตบแล้วก็ยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่โดนตบของตนมาเผชิญหน้ากับท่านอีกครั้ง “หล่อนใช่ไหมที่เสี้ยมสอนให้ลูกชายฉันต่อต้านฉัน” แพรเอ่ยถาม “หนูไม่ได้ทำนะคะ” เธอส่ายหน้ายืนยันคำพูดตนเองอีกแรงพร้อมกับน้ำตาหยดใหญ่หยดลงพื้น&nbs
แพรนั่งพิงพนักโซฟามองดูนมขิงเดินถือถาดน้ำกับจานบราวนี่เล็กๆ เข้ามาเสิร์ฟตนเอง “แล้วนังเด็กคนเมื่อกี้ไปไหนนมขิง” นางยื่นมือหยิบแก้วน้ำที่นมขิงยกออกมาจากถาดวางบนโต๊ะกลางโซฟาขึ้นมาจิบดื่มแล้ววางลงที่เดิมพร้อมกับดันจานบราวนี่ออกห่าง “ใครเขากินของหวานเวลานี้กัน เดี๋ยวฉันก็อ้วนหุ่นไม่ดีพอดี” นางบอกนมขิงที่ตอนนี้นั่งโซฟาตัวตรงข้ามตนเอง นมขิงคือคนเดียวที่พ่อกับแม่นางอนุญาตให้นั่งตีตัวเสมอนาย “หนูมาลีเหรอคะคุณแพร” “ฉันจะไปรู้จักชื่อมันได้ยังไง แต่นังเด็กคนเมื่อกี้นั่นแหละ ทำไมให้นมขิงยกมาเสิร์ฟฉัน” “ยังไงนมก็ต้องมาหาคุณแพรอยู่แล้ว นมเลยยกถือมาเองค่ะ” “แล้วนึกยังไงถึงจ้างคนรับใช้และยังเป็นเด็กด้วย ไม่ใช่เด็กของคินทร
มาลีเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากทำมื้อเย็นเสร็จ วันนี้เธอกลับบ้านเอง เพราะคินทร์ไปสิงคโปร์ตั้งแต่เช้า แต่เขาบอกจะไปกลับเลยต้องทำมื้อเย็นรอเขาและรอทานพร้อมเขา เมื่อเข้าครัวเสร็จรู้สึกเหนียวตัวจึงจะขึ้นห้องไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุด “นี่หล่อนเป็นคนใช้ใหม่เหรอ?” แพรที่กลับมาบ้านในรอบหนึ่งเดือนตั้งแต่ทะเลาะกับลูกชายไปวันนั้นก็เพิ่งจะกลับมาบ้าน มาลีได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังก็หมุนเอี้ยวตัวไปทางต้นเสียง พอเห็นว่าเป็นผู้หญิงที่มีรูปติดที่ผนังห้องในห้องรับแขก เธอก็ยกมือไหว้เขา “สวัสดีค่ะ” “นี่ลูกฉันยังไม่กลับมาเหรอ แล้วมาทำงานที่นี่นานรึยังล่ะ” แพรถามถึงลูกชายตัวเองและถามหญิงสาวที่เพิ่งเจอครั้งแรกในบ้านของตนด้วย “คุณคินทร์ยังไม่กลับค่ะ หนูมาอยู่นี่ได้จะสองเดือนแล้วค่ะ” &l







