ครรภ์รักเมียชัง 4

“ชูว์! ร้องออกมาให้พอ ร้องจนพอใจแล้วค่อยคุยกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก่อนอื่นลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงก่อนไหม นั่งแบบนี้ไม่ดีต่อหลานของฉันนะษร” เพ็ญนภาดันเพื่อนออกจากอ้อมกอดแล้วยกมือขึ้นเช็ดซับน้ำตาให้เพื่อนแล้วประคองพาลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วมองดูเอกสารที่ทิ้งอยู่ข้างๆ เป็น ‘ใบหย่า’ และข้างเอกสารก็เป็นโทรศัพท์

       ฮือ! อึก!

       นภษรพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ร้องไห้ เพราะก่อนเพื่อนจะมา เธอได้ร้องไห้ไปอย่างหนักแล้ว เธอรับทิชชูจากมือเพื่อนมาซับน้ำตาเองแล้วก็ข่มเสียงสะอื้นไม่ให้ดังลอดออกมาและพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อจะให้ตัวเองหยุดร้องไห้

       “ถ้ายังหยุดร้องไห้ไม่ได้ก็ร้องออกมาก่อนเถอะษร ปกติแกไม่เคยร้องไห้ ตอนนี้แกร้องไห้มันคงสะเทือนจิตใจแกจริงๆ และนั่นพี่ฉันเอามาให้ใช่ไหม” เพ็ญนภาลูบหลังเพื่อนที่สั่นไหวตามแรงสะอื้นไห้พร้อมกับมองไปทาง ‘ใบหย่า’ ที่ทิ้งกับพื้น

       “อือ...อึก! คุณแทนเขาอยากหย่ากับฉัน เพ็ญ”

       “ฮะ! พี่แทนบ้ารึเปล่า มาขอหย่าทั้งๆ ที่แกกำลังท้องลูกพี่เขาเนี่ยนะ”

       “เขาบอกว่าไม่ใช่ลูกของเขา เขาบอกว่าฉันมีชู้ สำส่อนด้วย อึก! ฮือๆ” เธอจำได้ทุกคำพูดของสามี

       “พี่แทนพูดแบบนี้กับแกได้ยังไง ไม่ได้แล้ว ฉันต้องคุยกับพี่แทนให้รู้เรื่อง มากล่าวหาแบบนี้ได้ยังไง”

       “อือ...เขาบอกมีหลักฐาน และไม่รู้หลักฐานอะไรเพ็ญ”

       “หลักฐานงั้นเหรอ ฉันว่าไม่มีหรอก ก็แค่อยากหาเรื่องหย่าเท่านั้นเอง แกไม่ต้องหย่านะยัยษร”

       “ฉันไม่หย่า และจะไม่ไปไหน ถ้าฉันหย่าก็เท่ากับว่าฉันยอมรับทุกคำกล่าวหาของคุณแทน”

       “ดีมากเพื่อนรัก ฉันอยู่ข้างแกเพื่อน” แล้วเพ็ญนภาก็รั้งเพื่อนรักเข้ามากอดให้กำลังใจ

       “ขอบใจแกมากเพ็ญ” นภษรโอบกอดตอบแล้วก็ปล่อยเสียงโฮออกมาอีกครั้งทั้งๆ ที่หยุดไปแล้วครู่หนึ่ง

       ฮือๆๆ

       “ร้องไห้ให้พอวันนี้ แล้วต่อไปนี้ไม่ว่าจะเจอกับคำพูดดูถูกอะไรจากพี่แทน แกก็ต้องอดทนไว้นะษร ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ แกกำลังท้องอยู่ตอนนี้ ถ้าหากเครียดมากๆ อาจจะแท้งได้นะแก”

       “อือ...ฮือๆๆ”

       นภษรยังคงทำทุกอย่างเหมือนเดิม แต่ก็ยอมย้ายไปนอนห้องรับแขกที่อยู่ติดกันกับห้องนอนเดิมของตนกับสามี ตอนนี้บรรยากาศในบ้านไม่เหมือนก่อน มันปกคลุมไปด้วยความดำมืด หม่นหมอง ยิ่งนับวันสายตาที่สามีมองมายังตนนั้นยิ่งเต็มไปด้วยความขยะแขยงในตัวเธอ เธอไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขาเชื่อว่าเธอนอกใจเขา

       “โอ๊ย!” แทนร้องเจ็บมือที่เย็บไปเจ็ดเข็มเมื่อวันก่อนที่กำแก้วน้ำแตกคามือจนได้เลือด