LOGIN“ชูว์! ร้องออกมาให้พอ ร้องจนพอใจแล้วค่อยคุยกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก่อนอื่นลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงก่อนไหม นั่งแบบนี้ไม่ดีต่อหลานของฉันนะษร” เพ็ญนภาดันเพื่อนออกจากอ้อมกอดแล้วยกมือขึ้นเช็ดซับน้ำตาให้เพื่อนแล้วประคองพาลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วมองดูเอกสารที่ทิ้งอยู่ข้างๆ เป็น ‘ใบหย่า’ และข้างเอกสารก็เป็นโทรศัพท์
ฮือ! อึก!
นภษรพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ร้องไห้ เพราะก่อนเพื่อนจะมา เธอได้ร้องไห้ไปอย่างหนักแล้ว เธอรับทิชชูจากมือเพื่อนมาซับน้ำตาเองแล้วก็ข่มเสียงสะอื้นไม่ให้ดังลอดออกมาและพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อจะให้ตัวเองหยุดร้องไห้
“ถ้ายังหยุดร้องไห้ไม่ได้ก็ร้องออกมาก่อนเถอะษร ปกติแกไม่เคยร้องไห้ ตอนนี้แกร้องไห้มันคงสะเทือนจิตใจแกจริงๆ และนั่นพี่ฉันเอามาให้ใช่ไหม” เพ็ญนภาลูบหลังเพื่อนที่สั่นไหวตามแรงสะอื้นไห้พร้อมกับมองไปทาง ‘ใบหย่า’ ที่ทิ้งกับพื้น
“อือ...อึก! คุณแทนเขาอยากหย่ากับฉัน เพ็ญ”
“ฮะ! พี่แทนบ้ารึเปล่า มาขอหย่าทั้งๆ ที่แกกำลังท้องลูกพี่เขาเนี่ยนะ”
“เขาบอกว่าไม่ใช่ลูกของเขา เขาบอกว่าฉันมีชู้ สำส่อนด้วย อึก! ฮือๆ” เธอจำได้ทุกคำพูดของสามี
“พี่แทนพูดแบบนี้กับแกได้ยังไง ไม่ได้แล้ว ฉันต้องคุยกับพี่แทนให้รู้เรื่อง มากล่าวหาแบบนี้ได้ยังไง”
“อือ...เขาบอกมีหลักฐาน และไม่รู้หลักฐานอะไรเพ็ญ”
“หลักฐานงั้นเหรอ ฉันว่าไม่มีหรอก ก็แค่อยากหาเรื่องหย่าเท่านั้นเอง แกไม่ต้องหย่านะยัยษร”
“ฉันไม่หย่า และจะไม่ไปไหน ถ้าฉันหย่าก็เท่ากับว่าฉันยอมรับทุกคำกล่าวหาของคุณแทน”
“ดีมากเพื่อนรัก ฉันอยู่ข้างแกเพื่อน” แล้วเพ็ญนภาก็รั้งเพื่อนรักเข้ามากอดให้กำลังใจ
“ขอบใจแกมากเพ็ญ” นภษรโอบกอดตอบแล้วก็ปล่อยเสียงโฮออกมาอีกครั้งทั้งๆ ที่หยุดไปแล้วครู่หนึ่ง
ฮือๆๆ
“ร้องไห้ให้พอวันนี้ แล้วต่อไปนี้ไม่ว่าจะเจอกับคำพูดดูถูกอะไรจากพี่แทน แกก็ต้องอดทนไว้นะษร ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ แกกำลังท้องอยู่ตอนนี้ ถ้าหากเครียดมากๆ อาจจะแท้งได้นะแก”
“อือ...ฮือๆๆ”
นภษรยังคงทำทุกอย่างเหมือนเดิม แต่ก็ยอมย้ายไปนอนห้องรับแขกที่อยู่ติดกันกับห้องนอนเดิมของตนกับสามี ตอนนี้บรรยากาศในบ้านไม่เหมือนก่อน มันปกคลุมไปด้วยความดำมืด หม่นหมอง ยิ่งนับวันสายตาที่สามีมองมายังตนนั้นยิ่งเต็มไปด้วยความขยะแขยงในตัวเธอ เธอไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขาเชื่อว่าเธอนอกใจเขา
“โอ๊ย!” แทนร้องเจ็บมือที่เย็บไปเจ็ดเข็มเมื่อวันก่อนที่กำแก้วน้ำแตกคามือจนได้เลือด
มาลีเป็นคนจิตใจดีจนเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าเธอจะให้อภัยพ่อของเธอเพียงแค่เห็นหน้า เธอช่างเป็นคนจิตใจดีเสียจริง คินทร์มองแม่ตัวเองที่ตอนนี้เดินไปทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาแล้วก็ถอนหายใจยาวออกมา เฮ้อ! “ต้องการอะไรอีกครับ?” “เดี๋ยวนี้แม่กลับมาบ้านไม่ได้แล้วเหรอคินทร์ คิดว่าแม่มาหามีแต่เรื่องเงินรึไง” “ครับ ทุกครั้งที่แม่มาก็มีแต่เรื่องเงิน” “ไอ้ลูกชั่ว! คิดแบบนี้กับแม่ได้ยังไง ฉันไม่น่าให้แกเกิดมาเลย ไม่น่าเลยจริงๆ โตมาแล้วเนรคุณแบบนี้ไม่น่าให้แกเกิดมาจริงๆ” “ผมเกิดมาจากท้องแม่ก็จริง แต่คนที่เลี้ยงผมคือคุณตาคุณยายกับนมขิงไม่ใช่แม่ น้ำนมจากเต้าแม่ ผมก็ไม่ได้กินสักหยด แล้วจะเรียกเนรคุณได้ยังไง” “เ
มาลีเดินถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กพ้นบันไดมาถึงชั้นล่างของบ้านพอดีกับที่คินทร์และไกรเดินเข้ามาในบ้านและตามหลังทั้งสองคนก็มีพ่อของเธอด้วยอีกคน “มาลี!” หมายเรียกลูกสาวตนเองด้วยความดีใจ นึกว่าชีวิตที่เหลือจะไม่มีโอกาสได้เจอลูกสาวคนดีของตนอีกแล้ว “พ่อ!” มาลีทิ้งกระเป๋าเดินทางในมือที่ถือเดินกึ่งวิ่งไปหาพ่อตนเอง สองพ่อลูกสวมกอดกันแน่นด้วยความคิดถึง ภาพสองพ่อลูกกอดกันทำให้คินทร์อดอิจฉาไม่ได้ และก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของแม่ตัวเอง “ตาคินทร์!” นางแพรได้ยินเสียงรถเข้ามาในบ้านก็ลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับนมขิง “แม่” เขาเดินเข้าไปหาแม่ตนเอง นมขิง มนต์และไกรก็พากันเดินไปรวมกันที่มุมห้อง เพื่อให้คินทร์กับแม่และมาลีกับพ่อได้พูดคุยกัน และเฝ้ามองดูเหตุการณ์ห่างๆ
“เปิดค่ะ หนูจะเปิด” มาลีตะโกนบอกคนหน้าประตูให้หยุดทุบตีประตูห้อง “ดี! งั้นก็รีบเปิดเดี๋ยวนี้!” นางหยุดทุบตีประตูห้องแล้วเดินถอยห่างจากหน้าประตูเล็กน้อย แล้วประตูห้องก็ถูกดึงเปิดออก แอค! เมื่อทั้งสองเปิดประตูเผชิญหน้ากัน คนแก่ก็เดินเข้าประชิดตัวแล้วก็ยกมือขึ้นง้างสูงตวัดฟาดตบหน้าของมาลีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เผียะ! มาลีไม่คิดว่าท่านจะตบหน้าตนเองจึงไม่ทันระวัง เธอหน้าหันไปตามแรงตบแล้วก็ยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่โดนตบของตนมาเผชิญหน้ากับท่านอีกครั้ง “หล่อนใช่ไหมที่เสี้ยมสอนให้ลูกชายฉันต่อต้านฉัน” แพรเอ่ยถาม “หนูไม่ได้ทำนะคะ” เธอส่ายหน้ายืนยันคำพูดตนเองอีกแรงพร้อมกับน้ำตาหยดใหญ่หยดลงพื้น&nbs
แพรนั่งพิงพนักโซฟามองดูนมขิงเดินถือถาดน้ำกับจานบราวนี่เล็กๆ เข้ามาเสิร์ฟตนเอง “แล้วนังเด็กคนเมื่อกี้ไปไหนนมขิง” นางยื่นมือหยิบแก้วน้ำที่นมขิงยกออกมาจากถาดวางบนโต๊ะกลางโซฟาขึ้นมาจิบดื่มแล้ววางลงที่เดิมพร้อมกับดันจานบราวนี่ออกห่าง “ใครเขากินของหวานเวลานี้กัน เดี๋ยวฉันก็อ้วนหุ่นไม่ดีพอดี” นางบอกนมขิงที่ตอนนี้นั่งโซฟาตัวตรงข้ามตนเอง นมขิงคือคนเดียวที่พ่อกับแม่นางอนุญาตให้นั่งตีตัวเสมอนาย “หนูมาลีเหรอคะคุณแพร” “ฉันจะไปรู้จักชื่อมันได้ยังไง แต่นังเด็กคนเมื่อกี้นั่นแหละ ทำไมให้นมขิงยกมาเสิร์ฟฉัน” “ยังไงนมก็ต้องมาหาคุณแพรอยู่แล้ว นมเลยยกถือมาเองค่ะ” “แล้วนึกยังไงถึงจ้างคนรับใช้และยังเป็นเด็กด้วย ไม่ใช่เด็กของคินทร
มาลีเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากทำมื้อเย็นเสร็จ วันนี้เธอกลับบ้านเอง เพราะคินทร์ไปสิงคโปร์ตั้งแต่เช้า แต่เขาบอกจะไปกลับเลยต้องทำมื้อเย็นรอเขาและรอทานพร้อมเขา เมื่อเข้าครัวเสร็จรู้สึกเหนียวตัวจึงจะขึ้นห้องไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุด “นี่หล่อนเป็นคนใช้ใหม่เหรอ?” แพรที่กลับมาบ้านในรอบหนึ่งเดือนตั้งแต่ทะเลาะกับลูกชายไปวันนั้นก็เพิ่งจะกลับมาบ้าน มาลีได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังก็หมุนเอี้ยวตัวไปทางต้นเสียง พอเห็นว่าเป็นผู้หญิงที่มีรูปติดที่ผนังห้องในห้องรับแขก เธอก็ยกมือไหว้เขา “สวัสดีค่ะ” “นี่ลูกฉันยังไม่กลับมาเหรอ แล้วมาทำงานที่นี่นานรึยังล่ะ” แพรถามถึงลูกชายตัวเองและถามหญิงสาวที่เพิ่งเจอครั้งแรกในบ้านของตนด้วย “คุณคินทร์ยังไม่กลับค่ะ หนูมาอยู่นี่ได้จะสองเดือนแล้วค่ะ” &l
“ไม่! ที่ทำตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว” “งานดีหรือว่ามีผู้ชายที่ชอบล่ะ” “อีกแล้วนะ คุณกำลังหาเรื่องฉันอีกแล้วนะคุณคินทร์” “ก็ได้ๆ ฉันจริงจังนะ อยากย้ายมาทำงานที่บริษัทสินเชื่อฉันไหม จะทำงานที่สำนักงานใหญ่หรือสาขาย่อยก็ได้” “ไม่! แค่เกี่ยวข้องกับคุณที่บ้านก็มากพอแล้ว ฉันไม่อยากไปทำงานกินเงินเดือนของคุณ” “แต่เงินเดือนดีนะ ไหนบอกอยากหาเงินมาไถ่ตัวเองไง” “เท่าไหร่ล่ะ?” “เธอทำงานตอนนี้ได้เท่าไหร่” “หมื่นหกพัน หักค่าประกันสังคมก็เหลือหมื่นห้านิดๆ” “ฉันให้สองหมื่นห้า ถ้ามาทำที่บริษัทสินเชื่อฉัน ไปค







