LOGINชยามองท่านประธานของตัวเองแล้วก็ก้มหน้ามองเท้าตัวเอง ไม่กล้าจ้องมองหรือแม้แต่สบตา
“ไม่ใช่เพราะพลอยท้องหรอก แต่พี่อยากแต่งงานกับพลอยอีกครั้ง เป็นเจ้าสาวให้พี่อีกครั้งนะ พี่อยากแก้ไขอดีตของเรา พี่ต้องการพลอย พี่...” สิงห์หยุดพูดไปครู่หนึ่งแล้วก็พูดต่อ “พี่ ‘รัก’ พลอย คำพูดของพี่ตอนนี้มันอาจจะเป็นคำพูดที่ตลกและไม่น่าเชื่อถือ แต่เชื่อเถอะว่าพี่พูดออกมาจากใจจริง ตลอดเวลาที่เรา ‘หย่า’ กัน พี่พยายามปฏิเสธความต้องการของหัวใจตัวเองมาตลอด จนกระทั่งตอนนี้จนได้มาเห็นพลอยอีกครั้ง พี่ก็ไม่อยากเสียเวลาแล้ว ไม่อยากหนีความจริงในใจตัวเองได้ กลับมาหาพี่นะ กลับมาให้พี่ได้ชดเชยให้พลอยนะ หรือว่าตอนนี้พลอยไม่ ‘รัก’ พี่แล้ว” สิงห์เดินเข้าไปใกล้พร้อมกับยื่นมือไปจับมือน้อยมากุมแน่นเพื่อส่งความรู้สึกตัวเองผ่านสัมผัสนี้ ดวงตาของทั้งสองสบจ้องประสานกันในความมืดสลัวพลอยใจจ้องมองดวงตาสีเข้มของอดีตสามีในความมืด แม้จะมืดแต่ก็มองเห็นความจริงใจหนักแน่นในดวงตาคู่คมตรงหน้า เธอยัง ‘รัก’ และต้องการเขาอยู่ ยังอยากอยู่กับเข
“อะ...อื้อ” เสียงสะอื้นไห้กลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อปากหนาของบุรุษปิดทาบทับลงมา จากอ่อนโยนก็แปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วง เรียวลิ้นอุ่นร้อนบุรุษดุนดันเข้าไปในโพรงปากน้อย“อะ...อื้อ” พลอยใจตั้งตัวไม่ทันกับการจู่โจมของสิงห์ ไม่คิดว่าสิงห์จะทำแบบนี้กับตนเอง มือน้อยดันหน้าอกหนาผลักให้เขาออกห่างและพยายามเม้มปากแน่น แต่เรียวลิ้นสากอุ่นร้อนของบุรุษก็แทรกแซงเข้ามาในปากแล้วกำลังไล่ต้อนลิ้นของเธอให้จนมุมสิงห์เห็นว่าสาวเจ้าต่อต้านก็ตวัดแขนโอบกอดรัดเอวหญิงสาวเข้าหาตัวเองแน่นแล้วบดจูบดุดัน เรียวลิ้นสากตวัดกอดรัดเรียวลิ้นน้อยที่จนมุมในปากน้อย ปากหนาบดจูบดุดันหวังให้สาวเจ้าหวนนึกถึงความเร่าร้อนในอดีตระหว่างตนและพลอยใจ“อื้อ...อ่า” เธอแข้งขาอ่อนแรงแทบจะยืนทรงตัวไม่ไหวเมื่อถูกปล้ำบดจูบ สองมือน้อยเกาะรั้งไหล่หนาพยุงประคองร่างตัวเองไว้โดยมีแขนแข็งแรงของคนพาลโอบกอดยกอุ้มไว้เช่นกัน“อือ...พี่ต้องการพลอย เป็นเจ้าสาวของพี่อีกครั้งได้ไหม” เขาผละออกมาเอ่ยเป่ารดลมหายใจใส่ใบหน้าหอบเหนื่อยจากการถูกปล้นจูบ ดวงตาดุดันจดจ้องสบดวงตาน้อยหวานซึ้งขอ
“มันเป็นอดีตไปแล้วค่ะ เราสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้ว ถ้าจะเพราะ ‘ลูก’ ในท้องของพลอยที่ทำให้พี่สิงห์มาอยู่ที่นี่ก็กลับไปเถอะค่ะ” “ทำไมพลอยใจร้ายกับพี่แบบนี้” “พลอยเนี่ยนะคะใจร้ายกับพี่สิงห์ พี่สิงห์ลองถามตัวเองด้วยคำพูดที่พูดกับพลอยดูไหมคะว่าเป็นใครกันแน่ที่ใจร้ายก่อน เลิกมายุ่งวุ่นวายในชีวิตพลอยได้แล้วค่ะ พลอยไม่อยากเจ็บและเสียน้ำตาเพราะพี่สิงห์ เรื่อง ‘ลูก’ ไม่ต้องห่วงนะคะ พลอยใส่ชื่อพี่เป็น ‘พ่อ’ เขาแน่นอนค่ะ” แล้วเธอก็ทิ้งกรรไกรในมือแล้วลุกขึ้นเดินหนีไม่สนใจตะกร้าผักกับกรรไกร แต่ยังเดินไปได้ไม่ไกลก็ถูกอดีตสามีเดินมาสวมกอดรั้งไว้จากด้านหลัง “ให้โอกาสพี่นะพลอย ให้โอกาสพี่ได้แก้ตัวนะพลอย” เขากอดรัดเอวพลอยใจแน่นพร้อมซบหน้าไปกับไหล่เล็กเปราะบาง “
“ของผมเหรอครับ” สิงห์มองจานยำหน้าตาแปลกๆ ตรงหน้าตัวเองที่แม่บ้านนำมาวางให้ที่โต๊ะกลางโซฟาตรงหน้าพร้อมกับข้าวสวยหนึ่งจาน มีไข่ต้มแถมมาด้วยสองฟองที่ปอกเปลือกแล้วในจาน “ใช่ค่ะคุณสิงห์ คุณพลอยให้น้าเอามาให้ เป็นยำคะน้ากรอบ คุณพลอยทำเองค่ะ ไข่ต้มกับข้าวสวยน้าเป็นคนนำมาให้เผื่อว่าจะทานได้ค่ะ ปกติคนแพ้ท้องแทนเมียกินอะไรได้ไม่ค่อยเยอะ จะชอบกินของเปรี้ยวของดอง และยำนี้น้าสมว่าคุณสิงห์น่าจะทานได้ไม่มีปัญหาค่ะ” สมเอ่ยยาว “พลอยให้เอามาให้ผมเหรอครับ และยำนี่พลอยเป็นคนทำเหรอ” เขาหยิบจานยำตรงหน้าขึ้นมาถือแล้วหยิบช้อนในจานข้าวมาตักขึ้นชิม แปลกที่เขาไม่เหม็นกลิ่นอาหารตรงหน้า กลับหอมและพอได้ทานก็รู้สึกมีชีวิตชีวา เปรี้ยวหวานกำลังดี ตักคำแรกแล้วคำที่สองก็ตามมา “พลอยยังเป็นห่วงผม แสดงว่าพลอยไม่ได้ ‘เกลียด’ ผม” เขาตักทานคำแล้วคำเล่ายิ้มไปพูดไป&nbs
พลอยใจเข้ามาช่วยแม่บ้านเตรียมมื้อเที่ยงในห้องครัวเหมือนที่ทำประจำทุกวัน บางวันก็ไปดูแปลงผักสวนครัวที่ตนเองกับคนงานช่วยกันปลูก มีผักบุ้ง มีต้นหอม มีกระเทียม มีผักคะน้าที่ปลูกไว้ทานเอง “วันนี้คุณพลอยอยากทำอะไรคะเป็นมื้อเที่ยง” สม แม่บ้านเอ่ยถามหญิงสาว “เมื่อเช้าพลอยไปเก็บคะน้ามา ว่าจะทำยำคะน้าค่ะเที่ยงนี้ พลอยอยากกินอะไรเปรี้ยวๆ” หญิงสาวบอกตอบ “เดี๋ยวน้าช่วยคุณพลอยนะคะ ว่าแต่ยำคะน้าเนี่ยทำยังไงคะ น้าไม่เคยทำเลยค่ะ” “น้าสมหั่นคะน้าเอาแค่ต้นพอนะคะ ส่วนใบคะน้า พลอยจะไว้ผัดน้ำมันหอยค่ะ” “ได้ค่ะ ให้ปอกเปลือกด้วยไหมคะต้นคะน้า” “ปอกค่ะ เวลาลวกจะได้กรอบหวานอร่อย น้าสมปอกเสร็จก็ล้างลวกแล้วน็อกในน้ำเย็นให้พลอยเลยนะคะ พลอยจะเตรียมน้ำยำค่ะ เดี๋ยวกุ้งพลอยจะ
สิงห์เดินคอตกเข้าไปหาแม่ในห้องนั่งเล่น ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยสูญเสียความมั่นใจเท่านี้มาก่อน เมื่อกี้พลอยใจบอกว่า ‘รังเกียจ’ เขา ไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อว่าตอนนี้มันเป็นแบบนั้นแล้ว “เดินคอตกมาเชียว” “ผมต้องทำยังไงพลอยถึงจะยอมคุยกับผมเรื่อง ‘ลูก’ เมื่อกี้ผมเข้าใกล้พลอยก็ผลักผมออก ทำเหมือนกับผมเป็นขี้อย่างงั้นแหละ และแววตาของพลอยตอนมองผมก็เปลี่ยนไป มันไม่เหมือนเมื่อก่อน” “ก็สมควรแล้วนี่ สิงห์ทำน้องเสียใจมาเยอะ จำไม่ได้รึไง” “ผมจำได้ทุกอย่างนั่นแหละครับว่าทำอะไรกับยัยเด็กนั่นไว้ แต่โตกันแล้วก็ควรจะพูดคุยกัน ยิ่งตอนนี้กำลังท้องด้วย และผมก็เป็นพ่อด้วย ผม...” สิงห์ยังพูดไม่จบความ แม่ก็พูดแทรกขึ้น 







