ตอนที่ 12 ไม่มีใครเหมือนของท่านขุนอัครเดช

ตอนที่ 12 ไม่มีใครเหมือนของท่านขุนอัครเดช

เหตุใดเขาจึงมิทำมันให้จบสิ้น เธอนอนเกร็งไปทั่วร่าง หวาดหวั่นจนลำคอแห้งผาก ขาเป็นตะคริว

ความขุ่นข้องพาให้เธอดันไหล่เขาออก คิ้วเข้มขมวดทันที

“เป็นกระไร เรายังทำพิธีไม่เสร็จ”

“แล้วเหตุใดท่านขุนจึงมิทำเสียให้แล้วโดยไว ท่านท่องบทสวดประเดี๋ยวหยุด ประเดี๋ยวท่อง เยี่ยงนี้เมื่อใดกันจึงจักเรียบร้อย”

ด้วยถูกเลี้ยงดูมากับบ่าวไพร่จึงทำให้เธอมักพูดโพล่งออกไปไม่ทันคิด เห็นคิ้วข้างขวาเขายกขึ้นโก่งสูง ขยับหน้าขึ้นจ้องเธอนิ่ง

“ออเจ้าเร่งรัดข้าหรือ? ต้องการให้ข้าทำแบบรีบร้อนเช่นนั้นหรือ?”

“ใช่ท่านขุน ข้าคิดว่าท่านช้าเกินไปแล้ว ข้าเป็นแม่หญิงมีตระกูล แค่ให้ข้าต้องนอนอยู่บนพื้นกระดาน บนผ้าสีขาวกลางห้องทำพิธีมืดทึมนี่ก็นับว่าหมิ่นเกียรติมากพอแล้ว แทนที่ท่านจักทำมันให้จบ ๆ กลับให้ข้านอนใจเต้นระทึกเป็นนาน”

ขุนอัครเดชเกิดความสับสนไม่แน่ใจ นับจากที่พบเธอในวัดเพลานั้นเธอคล้ายหวาดกลัว แม้ว่ามีเค้าลางดื้อดึงซ่อนอยู่ ส่วนวันก่อนหวาดกลัวหนักกว่าเดิมจนสั่นไปทั้งร่าง

ทว่าในค่ำนี้ แรกที่เขาสัมผัสร่างเธอยังสั่นเทิ้ม แล้วเหตุใดแปรเปลี่ยนไปอีกแล้ว

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเร่งบทสวดขึ้นอีกสักเล็กน้อย”

“ดีเจ้าค่ะ” ดารากาตอบอย่างไม่คิด

“งั้นเราเริ่มจากหัวนมเจ้าแล้วกัน”

“หัวนม?”

“ถูกต้อง บทสวดนี้จำต้องสวดพร้อมสัมผัสไปทั่วเรือนร่าง ให้พันธะอาคมซึมเข้าไปในเนื้อหนังทุกส่วน เมื่อครู่ข้าสวดด้านหลังแล้วเหลือเพียงด้านหน้า”

“พันธะอาคม” เสียงเธอแปร่งปร่า

เธอกลืนน้ำลายฝืดเฝือนจนเกิดเสียง เป็นห่วงกังวลตัวเองจนไม่ทันเห็นมุมปากขยับยิ้ม ก่อนที่เรือนกายจะกระตุกเบา ๆ ยามนิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือบดบี้ยอดหัวสีสด เปียกปอนด้วยเรียวลิ้นปาดเลีย

“อือ ท่านขุน อ่า”

เขากวัดแกว่งปลายลิ้นขณะคีบยอดเต่งตึงขึ้น ลากลงรอบป้านเล็ก ขนอ่อนยิ่งลุกชัน

เธอไม่อาจคาดเดาว่าเหตุใดกายเธอจึงร้อนผ่าวดั่งไฟลวก กายเธอไม่อาจนิ่งเฉยแอ่นขึ้นเข้าหาลิ้นเปียกชื้นที่ใช้ความสากละเลงทั่วเนิน

เธอเอียงหน้าหนีความอับอายเมื่อเข้าใจแล้วว่ามันเกิดจากแรงปรารถนาที่ท่านขุนปลุกขึ้นมา

เสียงแผ่วเบาทุ้มต่ำยังท่องบทสวดสลับสัมผัสแตะต้องเนื้อนวลบนเรือนร่าง ตวัดดูดดุนกลืนกินยอดเล็กดั่งทารกกระหายหิวน้ำนมมารดา

“อื้อ...” เธอเปล่งเสียงครางในลำคอหลับตาแน่น

“ออเจ้าชอบหรือไม่”

เขาขยับไปทรวงอกอีกข้างด้วยการลากเรียวลิ้น กระทำเช่นเดียวกันหนักหน่วงกว่าด้วยการขบฟัน

“อ่า...”

เธอลืมตาโพล่งขึ้นทันควันจ้องหน้าเขาที่เฝ้าวนเวียนใช้ปากกลืนกินทรวงอกกลมกลึง บีบด้วยฝ่ามือกร้านบังคับให้ยอดทรวงตั้งยอดเด่น กวัดไกวลิ้นส่วนหัว

“ท่านขุน!” เธอร้องเสียงดังขึ้น

“ออเจ้าไม่ชอบหรือ” เขาช้อนสายตาจ้องเธอยามขบลงฟันบนส่วนปลาย “เจ้าต้องเรียนรู้ พันธะสวาทยังคงมีมาก”

“พันธะ..สวาท...”  เธอทวนคำกระท่อนกระแท่น อุ้งมือหนาบีบเนื้อนิ่มตั้งยอด ครอบครองกินพื้นที่เกือบทั้งเต้า

“อ่า อื้อ”

ดารากาครางเสียงแผ่ว ลมหายใจหนักหน่วงร้อนผ่าว ความต้องการบางอย่างกำลังเสียดแทงอยู่ข้างใน ร่องเนื้อเธอเต้นระริกต้องการเติมเต็ม

ร่างอรชรบิดตัวแอ่นหน้าอกขึ้นหา มือกำผ้าสีขาวใต้ร่างแน่นปูดโปน เผยอปากลอดเสียง

ซ่านร้าวยิ่งยามเรียวลิ้นสากเปียกชื้นลากลงแผ่นท้อง จดคมมีดเย็นเยียบหมุนวนกลางลำตัว เคลื่อนลงไปเรื่อย ๆ จวนเจียนจะถึงซอกขา

เธอเม้มปากกลั้นเสียงหวีดร้อง ความเย็นเยียบบนซอกหลืบลี้ลับ เปียกชื้นแฉะ

“ท่านขุน อ่า...”

มือเล็กคว้าเส้นดำขลับดึงขึ้นด้วยอารามตกใจ สบตาเขาด้วยตาหวาดหวั่น เรือนกายสั่นไหว สับสน ทั้งกลัว วูบโหวง

ส่วนขุนนางหนุ่มเปล่งประกายกลางแววตาเปี่ยมเสน่หาไม่ปกปิด ดึงดันจักทำสิ่งที่ต้องการ แทรกตัวเองลงกลางระหว่างขาวางฝ่ามือใต้หัวเข่าแล้วดันแบะออก

“ท่านขุน!!”

เสียงหวานสูงตกใจผวาตัวออก ท่านขุนตามติด ลงขอบปากข้างในต้นขาขบเม้ม

“ออเจ้าควรอยู่นิ่ง ๆ มิใช่ดิ้นไปดิ้นมา หากมีดอาคมลงพลาด เจ้าอาจเลือดตกยางออก” น้ำเสียงทุ้มกดลึกกระเส่ายิ่ง

เธอมิควรรู้สึกเช่นนี้ ความสับสนภายในระคนแรงขับความปรารถนา เบ่งบานจนดอกไม้กลางหว่างขาผลิสะพรั่งลื่นด้วยหยาดน้ำเหนียวใส ส่งกลิ่นหอมอบอวล

ดวงหน้าหวานแหงนจนลำคอแอ่นโค้ง สัมผัสเย็นเยียบคมมีดบนเนินสาว บนขนอุยนุ่มนิ่ม หมุนวนพร้อมลมหายใจร้อนผ่าวพรมพร่ำบทสวดแผ่วเบา แล้วเป่าลมร้อนจัดบนรอยแยกแห่งไฟ

พรู...

“อ่า อ๊า”

ไอร้อนแทรกเข้ากลางร่องเนื้อ ผิวกายผะผ่าวซาบซ่านสั่นระริก  จิกนิ้วสอดมือในเส้นบุรุษกลางหว่างขา สายธารพิศวาสหลั่งไหลจนล้นเอ่อ

ข้าไม่ควรรู้สึกเช่นนี้ มันไม่สมควร ทว่า...

“อ่า อ๊าร์” เธอกระเส่าแรงขึ้น

ปากหนาขบเนื้อนิ่มด้านใน พรมจูบลากเรื่อยกระทั่งถึงจุดหมาย กลางลำตัวแม่หญิงน้อย จุดที่ติ่งเนื้อเต้นรัวยามเรียวลิ้นสากตวัดกวัดไกว

“อ่า อ๊า”

นิ้วกร้านเปิดแย้มเนื้ออ้า แทรกลิ้นลงกลีบอ่อนบาง ขยับดันลึก สะบัดตวัดปาดเลีย

“อ่า ท่านขุน...”

“ออเจ้าชอบหรือไม่ อืม... ข้าชอบยิ่งนักแม่หญิงดารานี”

ดารากาสะดุ้งเฮือกสุดตัว ‘แม่หญิงดารานี’ ในความซ่านเสียวกลับมีความหน่วงร้าวถ่วงอยู่ แรงเสน่หานี้คือสิ่งที่ผิด ผิดมหันต์ ทว่าเธอไม่อาจยับยั้ง

ข้ามีคนรักแล้ว ข้าเป็นของเขาแล้วดารา

ถ้อยคำอ้อนวอนสั่นเครือของพี่สาวดังก้อง เป็นภาพทับซ้อนเข้ามาในห้วงสำนึก เธอครางแผ่วเบาความรู้สึกผิดกลายเป็นก้อนเล็กลง ทิ้งตัวปล่อยให้เปลวไฟร้อนร่านเผาลึกในร่างกาย ล่อลวงหลอกให้เธอหลงใหล ยินยอมจนหมดใจ

เรือนกายอ่อนเหลว เปิดหน้าขากว้างให้ท่านขุนได้ลิ้มชิมรสชาติของเธอจนเหือดแห้ง

“อ่า...”

จอมเวทย์เปิดทางเห็นปากโพรงสีอ่อน สอดลิ้นสากกวัดไกวแหย่ลงลึก ดูดกินน้ำหวานบนกลีบภมร ครอบปากเนินเนื้อดูดดุน ขยับปลายนิ้วหน้าถ้ำเบามือ

“อ่า ท่านขุน อ่า”

“อืม... น้ำออเจ้าช่างหวาน อ่า ทางรักของเจ้านุ่มนิ่ม ข้าต้องการครอบครอง ต้องการเจ้าทั้งหมดดารานี”

สองคราแล้ว.... และเธอมิอาจทำใจได้ หากต้องกระทำสิ่งนี้อีกหลายครา จึงตัดสินใจขอ วอนขอให้เขาเรียกเธอด้วยชื่ออื่น

“ท่านขุน โปรดเรียกข้า...ดารา”

เขาละริมฝีปากจ้องเธอนิ่ง สอดสองนิ้วเข้าสู่ทางรัก คืบคลานทีละน้อย

“ดารา..”

“เป็นชื่อที่พ่อกับแม่ข้าใช้เรียก อ่า ท่านขุน นั่น มันลึกจนเกินไป”

“ไม่เลย นิ้วข้ายังยาวไม่พอด้วยซ้ำแม่หญิงดารา อ่า ต้องลึกอีก”

ร่างอรชรทิ้งตัวลงอีกครั้งแล้วปล่อยให้ท่านขุนกระทำต่อทางรักนุ่มนิ่มด้วยสองนิ้วสอดใส่ เขาทำอย่างเชี่ยวชาญบิดนิด ๆ แล้วสอด ถอนออกบิดอีกเล็กน้อย

เธอกำลังถลำลึกลงเข้าสู่แรงดึงดูดบางอย่าง เย้ายวนและน่าหวาดกลัว

“อ่า ท่านขุน ข้า อือ”

“อีกไหม ลึกอีกให้สุดข้อนิ้ว” เขาพูดจบพลันกระแทกนิ้วเข้าไปเกือบมิด “พรหมจรรย์เจ้าแน่นหนา ออเจ้าเจ็บหรือไม่”

“อื้อ... ถ้าข้าบอกว่าเจ็บ ท่านจะหยุดหรือไม่ อ่า”

“ฮึ” เขาหัวเราะในลำคอค่อยเผยเรียวลิ้นตวัดกินติ่งเนื้อ “ไม่ ข้าไม่มีทางหยุดแน่แม่หญิง”

“ถ้าเช่นนั้น อ่า ท่านจงทำต่อไปเถิด ท่านขุน อื้อ...”

เธอบิดตัวไปอีกทางหน่วงร้าวหน้าท้อง ต้องการปลดปล่อยสิ่งที่ถ่วงอยู่ข้างใน ร่องสวาทตุบ ๆ อยากจะบีบรัด ทั้งต้องการตอดกระชับ

ทว่าคงยังไม่ถึงเวลา ท่านขุนเลื่อนนิ้วออกถอยห่างคุกเข่า เธอเอนกายขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนปรือตามองจอมเวทย์ด้วยสีหน้าหยาดเยิ้ม

“จบแล้วใช่ไหมท่านขุน”

“ยังดอกแม่หญิง ข้าเพียงต้องเปลื้องผ้า”

ใบหน้าเธอเห่อร้อนแดงซ่านลามลงลำคอ ขยับปากกลืนน้ำลาย มองเรือนร่างสูงใหญ่กระตุกผ้าคาดเอวออกแววตาส่อประกายอยากรู้อยากเห็น

บัดนี้ผ้าซิ่นสีขาวพลันร่วงหล่นให้เธอได้ยลโฉมท่านขุนใหญ่ที่ซุกซ่อนอยู่กลางหว่างขา

ดารากาขยับเปลือกตาจนกว้างเกือบถลน กระถดถอยทันควัน จับจ้องเพียงสิ่งที่ขยายพองใหญ่กลางกลุ่มขนดกหนา แท่งเนื้อลำยาวสีเข้มตะปุ่มตะป่ำเป็นเม็ด ๆ

เธอมิใช่คนบัดสีบัดเถลิงลามกจกเปรต ทว่าเธอมิอาจห้ามจิตใจตนเองได้ เพ่งสายตาจับจ้องแล้วนับลูกกลมเกลี้ยงที่ถูกฝังอยู่ในท่อนเอ็นโป่งพอง ตระหง่านดีดพาดหน้าท้อง นับรวมแล้วได้เก้าเม็ดพอดิบพอดี

เก้าเม็ด!!

สายตาไม่อาจละออก ถอยหลังตื่นตระหนก ขนลุกชันทั่วทั้งตัวยามที่คิดว่าเจ้าสิ่งนี้กำลังจะทำสิ่งใด เธอเคยเห็นสัตว์มามากมาย เธออยู่กับบ่าวไพร่ เรื่องพวกนี้มิใช่ความลับ

ยามกลางค่ำกลางคืนมักมีเสียงครวญคราง หวีดร้องคล้ายเปรต และเธอเคยแอบดู

ทว่า...ไม่มีใครเหมือนของท่านขุนอัครเดช

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด”

ยามเดียวกัน ณ ใต้ถุนเรือนท่านขุนอัครเดช

“เสียงอันใดกันอีบัว”

ดารานีสะดุ้งโหย่ง เอี้ยวหน้าไปทางบ่าวคนสนิท ป้องปากกระซิบถาม

“มิทราบเจ้าคะ บ่าวว่าเราไม่ควรไปนะเจ้าคะ ถ้าเกิดคุณหนูดาราเป็นอันใดไป เกิดว่า...”  บัวพูดมิกล้าพูดต่อ ยกลำแขนกอดตัวเองแล้วลูบไปมา

“แต่ข้านัดพี่แม้นไว้แล้ว” ดารานีเค้นเสียงใส่บ่าว “จวนเวลานัดเต็มทน หากขืนยังชักช้าจะมิทันกาล”

“แต่เรายังอยู่ในเรือนขุนอัครเดชนะเจ้าคะ ถ้าโดนจับได้”

“จะจับได้เยี่ยงไร ข้าปลอมเป็นบ่าวชื่อชะเอม ออกจากเรือน เพราะคุณหนูอยากได้ของเร่งด่วน” นายสาวกดเสียงต่ำ “กูต้องไปอีบัว”

ดารานีสะบัดหน้ากลับ หัวใจแม่หญิงสาวบีบรัดเต็มทนต้องการไปพบชายคนรัก กลัวเหลือเกินว่าพี่แม้นจะได้ยินคำลือความมาอยู่เรือนบวรเวทย์ เธอต้องบอกว่าเธอมีฝาแฝด!

บ่าวคนสนิทก้มหน้าสั่นเทา ในยามปกติตัวบ่าวคนนี้มิได้อยู่เรือนใหญ่รับใช้คุณหนูดารานี จึงมิค่อยได้พบเห็นนิสัยอันแท้จริง

“เจ้าค่ะ”

บ่าวบัวจำใจตามคุณหนูดารานีออกจากเรือนตรงไปยังท่าน้ำ เหลียวกลับไปมองเรือนหลังใหญ่อย่างคนรู้สึกผิดที่ทิ้งคุณหนูอีกคนที่มันรักใคร่และอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กดั่งพี่น้อง

คุณหนู...บ่าวจะรีบกลับมานะเจ้าคะ