บทที่ 5

เสิ่นจือเฉียนติดรถของเจียงเหยาจิงมาที่นี่เพื่อมาหาซ่งหยุนหยุน

เมื่อเห็นเฉินเหวินเหยียนเดินเข้ามา เขาก็เปิดประตูและลงจากรถ “ผมไปก่อนนะครับ”

หลังจากที่เขาไป เฉินเหวินเหยียนก็เข้าไปนั่งตรงข้ามกับเจียงเหยาจิง เธอรู้สึกกระสับกระส่ายใจเล็กน้อยเพราะเธอรู้อยู่แก่ใจว่าเจียงเหยาจิงอาจจะจำคนผิด

แต่เธอรู้ดีว่าเขาจะนำผลประโยชน์มาให้

จู่ ๆ ผู้อำนวยการก็สั่งให้เธอไปฝึกงานที่โรงพยาบาลกลางเขตสอง ทั้ง ๆ ที่เขาชื่นชมซ่งหยุนหยุนมาโดยตลอด ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจียงเหยาจิง

เธอตัดสินใจจับผู้ชายคนนี้

เรื่องดี ๆ แบบนี้ โอกาสแบบนี้ ไม่ได้เจอบ่อย ๆ เธอต้องคว้ามันไว้แน่นอน

“ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นขณะพูด

เจียงเหยาจิงไม่คิดว่าเธอจะตัดสินใจเร็วขนาดนี้ เขาทำตัวดูเหมือนสบาย ๆ แต่จริง ๆ แล้วเขาเองก็อยากรู้คำตอบของเธอเหมือนกัน

“ฉันไม่อยากได้อะไรค่ะ”

การที่คนเราจะตกลงปลงใจแต่งงานกันจะต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันก่อน

ทันทีที่เธอเอ่ยปากว่าเธอยอมตกลงแต่งงาน หรือต้องการผลประโยชน์ใด ๆ จะเป็นการแสดงให้เห็นว่าเธอมีนิสัยโลภมาก

เธอจึงใช้วิธีถอยก้าวเพื่อก้าวหน้า “แค่เป็นเพื่อนกับคุณก็พอแล้วค่ะ”

เจียงเหยาจิงเม้มริมฝีปากแน่น ยากที่จะเข้าใจอารมณ์ เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณคิดดีแล้วใช่ไหม?”

เฉินเหวินเยียนพยักหน้า

เมื่อคืนอาจจะป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ

เขาไม่อยากบีบบังคับคนอื่น

“ผมเคารพการตัดสินใจของคุณครับ”

…

ในโรงพยาบาล

ซ่งหยุนหยุนกำลังอ่านตำราแพทย์อยู่ในห้องโถง หลังจากเลิกงานเธอไม่อยากกลับไปในอาณาเขตของเจียงเหยาจิงเลย เรื่องกลับบ้านยิ่งไม่ต้องพูดถึง

แค่ใช้เวลาเรื่อยเปื่อยอยู่ในโรงพยาบาล แค่ได้อ่านหนังสือ เธอรู้สึกดีแล้ว

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูเปิดออก เสิ่นจือเฉียนเห็นเธอจึงเอ่ยถามว่า “ทำไมเธอถึงมาแอบอยู่ที่นี่ล่ะ?”

“ฉันไม่ได้แอบสักหน่อย”

ซ่งหยุนหยุนปิดหนังสือแล้ววางลงบนโต๊ะก่อนที่จะยืนขึ้นแล้วเดินเข้าไปหา “พี่นั่นแหละ ทำไมจู่ ๆ ถึงมาโผล่ที่นี่ได้คะ?”

“เธอช่วยพี่ พี่ก็ต้องขอบคุณเธอสิถึงจะถูก” เขายิ้ม “ไปเถอะ เดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงอะไรอร่อย ๆ”

เธอส่ายหน้า “ไม่ดีกว่าค่ะ”

“อ้าว ทำไมล่ะ? มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า?” เสิ่นจือเฉียนสังเกตเห็นว่าเธออารมณ์ไม่ค่อยดี

ซ่งหยุนหยุนเบือนหน้าหนีแล้วพูดว่า “เปล่านี่คะ”

เห็นได้ชัดว่าเสิ่นจือเฉียนไม่เชื่อ “เธอมีอะไรจะบอกพี่ไหม หรือว่าเธอไม่เชื่อใจฉันแล้ว?”

“ไม่ใช่ค่ะ” เธอรีบปฏิเสธแล้วถอนหายใจ “ฉันกับพี่คงเป็นเพื่อนร่วมงานกันไม่ได้อีกต่อไปแล้ว”

“ทำไมล่ะ?” เสิ่นจือเฉียนขมวดคิ้ว ราวกับว่ายังโกรธอยู่เล็กน้อย “ผู้อำนวยการเปลี่ยนใจแล้วเหรอ? เขาให้ใครไปแทน? พี่จะไปหาเขาเดี๋ยวนี้”

ซ่งหยุนหยุนดึงเขาแล้วส่ายหัว

“ความฝันของเธอคือการได้เป็นแพทย์ทหารที่มีชื่อเสียงไม่ใช่เหรอ? ถ้าเธอไม่ได้ไปโรงพยาบาลกลาง แล้วทำตามความฝันได้ยังไง?” เสิ่นจือเฉียนรู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวตนของเธอ

ที่เธอขยันเรียน ขยันทำงานอย่างหนักมาโดยตลอดเป็นเพราะเธออยากทำตามความฝันไม่ใช่เหรอ?

ซ่งหยุนหยุนหลับตาลง ไม่ใช่ว่าเธอจะทิ้งความฝัน แต่เธอไม่มีทางเลือก

นอกจากนี้ เธอไม่อยากทำให้เสิ่นจือเฉียนมีปัญหา

เสิ่นจือเฉียนเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “พี่เข้าใจแล้ว”

ซ่งหยุนหยุนยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า “ฉันเลี้ยงข้าวพี่ดีกว่า”

“ไว้คราวหน้าแล้วกัน” ในใจของเสิ่นจือเฉียนเหมือนกระจกที่ใสสะอาด ตกลงกันแล้วว่าเธอจะต้องได้ไป แต่มาวันนี้เธอกลับถูกเอาชื่อออก เรื่องนี้ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังแน่ ๆ ซ่งหยุนหยุนถึงได้พยายามหลีกเลี่ยง และนิ่งเงียบไม่พูดถึง

อย่างไรก็ตาม เขากลับมองข้ามเรื่องนี้ไปไม่ได้

“พี่เพิ่งนึกได้ว่ามีเรื่องที่ต้องทำ พี่ไปก่อนนะ”

พูดจบเขาก็หันหลังแล้วเดินจากไป

โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ

เสิ่นจือเฉียนบุกเข้าไปในห้องทำงานของผู้อำนวยการ เขามั่นใจว่าเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกิดจากความคิดของเขาเอง เขามาจากตระกูลที่มีทั้งเงินและอิทธิพล

เมื่อผู้อำนวยการที่กำลังติดสายเห็นเสิ่นจือเฉียนพุ่งเข้ามา เขาจึงรีบวางสายตัดบทสนทนาทันที แล้วยืนขึ้นยิ้ม “หมอเสิ่นมาได้ยังไงเหรอครับ?"

“คนที่ถูกเลือกให้ไปโรงพยาบาลกลางคือซ่งหยุนหยุนไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมถึงมีการเปลี่ยนคน? ใครเสนอข้อแลกเปลี่ยนให้คุณ? ถ้าวันนี้คุณไม่อธิบายให้ชัดเจน อย่ามาโทษว่าผมไม่จบ”

ผู้อำนวยการก็ลำบากใจเช่นกัน

เขาอธิบายว่า “ผมเองก็ไม่มีทางเลือก คุณคิดดู เจียงเหยาจิงสั่งให้ผมดูแลหมอเฉิน แล้วจะให้ผมทำยังไง?”

เมื่อเสิ่นจือเฉียนได้ยินชื่อของเจียงเหยาจิง คิ้วของเขาพลันกระตุก

“ถ้าคุณยังโกรธ คุณก็ไปหาเจียงเหยาจิงสิ” ผู้อำนวยการเจ้าเล่ห์ เนื่องจากทั้งสองเป็นคนที่เขาไม่ควรมีปัญหาด้วย ดังนั้นเขาจึงผลักไสเรื่องนี้ออกไป

เสิ่นจือเฉียนโกรธมาก พลันเดินกลับไปหาเจียงเหยาจิง ทันทีที่เขาออกจากประตูโรงพยาบาล เขาก็บังเอิญเห็นเฉินเหวินเหยียนลงจากรถพอดี

เขารีบเดินเข้าไปหา

เฉินเหวินเหยียนยิ้มและทักทายเขา “รุ่นพี่”

เสิ่นจือเฉียนไม่รู้ว่าควรจะแสดงท่าทางอย่างไร

เขามองเข้าไปในรถแล้วส่งเสียงฮึมอย่างสุภาพ

หลังจากที่เฉินเหวินเหยียนเดินจากไป ไม่ว่าเสิ่นจือเฉียนจะคิดอย่างไร เขาก็รู้สึกเสียใจกับซ่งหยุนหยุน แต่คนที่ใช้เส้นสายนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา

เจียงเหยาจิงไม่เคยสนใจผู้หญิงเลย

ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเฉินเหวินเหยียนดูเหมือนจะไม่ธรรมดาซะแล้ว

เขาจะทำลายสิ่งดี ๆ ของเพื่อนได้เหรอ?

เป็นเรื่องยากมากที่เจียงเหยาจิงจะมีความรัก

“ผมไม่เข้าใจ ทำไมคุณถึงชอบเฉินเหวินเหยียน?”