บทที่ 2 ความลับที่ซ่อนอยู่ 2/2

“มีของบางอย่างที่ผมต้องค้นจากตัวคุณ... ค้นให้ละเอียดทุกซอกทุกมุมเลยล่ะ”

“ต้องการค้น...แล้วเคล้นคลึงด้วยหรือเปล่าคะ?”

ลานจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโดหรูเงียบสงัด มีเพียงเสียงรองเท้าหนังของสารวัตรธีร์ที่กระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง เขาออกแรงกึ่งจูงกึ่งลากร่างอรชรของมิลินมาจนถึงรถ SUV คันใหญ่สีดำสนิทของตัวเอง

ปัง! กริ๊ก!

ธีรดายัดร่างบางเข้าไปในฝั่งผู้โดยสาร ก่อนที่ตัวเองจะแทรกกายตามเข้ามาติด ๆ แล้วกดล็อกประตูรถทันที ฟิล์มดำมืดสนิทตัดขาดพวกเขาออกจากโลกภายนอกกลางพื้นที่แคบ ๆ ที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางหึ่ง ๆ   เบา ๆ เมื่อเขาสตาร์ทเครื่องยนต์

“จะเล่นบทโหดในรถเหรอคะสารวัตร...” มิลินยังคงยิ้มยั่ว แม้แผ่นหลังจะถูกดันจนชิดเบาะหนังราคาแพง ขาเรียวภายใต้เดรสผ่าสูงขยับไขว่ห้างอย่างจงใจเปิดเผย “หรือว่า...ทนรอให้ถึงเตียงไม่ไหว?”

“อย่ามาเล่นลิ้นมิลิน!” ธีร์กดเสียงต่ำจนแทบจะเป็นเสียงคำราม เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นค้ำยันกับเบาะรถ กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแม่หมอจอมหลอกลวง

“ลิ้นเขาไม่ได้มีไว้เล่นนะคะสารวัตร...ปกติใช้แตะปลายหัวบานหยัก...แล้วเลียค่ะ...ลองไหม?”

“ผมเห็นเต็มสองตาว่าคุณยัดอะไรบางอย่างลงไปตรงนั้น... ส่งมันมาให้ผมดี ๆ” ธีรดาพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ไขว้เขวกับท่าทางยั่วเพศของยายหมอดูตัวแสบ ทั้งพยายามไม่คิดภาพตามคำพูดของเธอ แต่เขารู้ดีว่าห้ามได้ยาก เมื่อสิ่งที่เธอบอกมันทำให้ความแข็งขืนในร่างกายผงาดขึ้น

“ก็บอกแล้วไงคะว่าไม่มี” มิลินเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย จงใจแอ่นหน้าอกอวบอิ่มที่ซ่อนความลับเอาไว้ให้เบียดชิดกับแผงอกของเขามากยิ่งขึ้น “หรือถ้าสารวัตรไม่เชื่อ... ก็ลองล้วงดูสิคะ จะเคล้นคลึงด้วยฉันก็ไม่ติดนะ”

เส้นฟางความอดทนของเขาขาดสะบั้นลงในวินาทีนั้น!

“ท้าผิดคนแล้วแม่หมอ”

ธีรดาแสยะยิ้มร้ายกาจ แทนที่จะถอยหนี มือหนาหยาบกร้านของเขากลับเลื่อนลงมาจับที่คอเสื้อเดรสสีไวน์แดงของเธอจริงๆ! นิ้วแกร่งค่อย ๆ สอดแทรกเข้าไปใต้สาบเสื้ออย่างอุกอาจ สัมผัสแรกคือความนุ่มหยุ่นและอุ่นร้อนของผิวเนื้อสาวที่ทำเอาลมหายใจของสารวัตรหนุ่มสะดุดกึก

“อ๊ะ... สารวัตร...” มิลินเบิกตากว้างเล็กน้อย เผลอหลุดเสียงครางเครือในลำคอ ไม่คิดว่าตำรวจตงฉินอย่างเขาจะกล้าล้วงเข้ามาจริงๆ!

“สั่นทำไมล่ะครับ... เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลย หรือจริงๆ แค่ผมแตะนิดหน่อยก็เสียวแล้ว” ธีรดากระซิบชิดริมฝีปากที่เผยออ้าของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกันและกัน นิ้วร้ายของเขาลากผ่านขอบลูกไม้สีดำของบราเซีย จงใจเฉียดผ่านยอดอกที่เริ่มชูชันสู้มือ ก่อนจะล้วงลึกลงไปจนปลายนิ้วเกือบสัมผัสเข้ากับโลหะเย็นเฉียบของไฟแช็กซิปโป้ที่ซ่อนอยู่

มิลินใจหายวาบ เธอรีบยกมือขึ้นตะครุบท่อนแขนแกร่งของเขาไว้แน่น หมายจะหยุดยั้งไม่ให้เขาดึงหลักฐานชิ้นนั้นออกไป

สายตาของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ไฟราคะและสงครามประสาทปะทะกันอย่างดุเดือด ธีร์มองริมฝีปากสีสดที่อยู่ห่างแค่คืบ เขากำลังจะใช้ปากของเขาบดขยี้ความอวดดีของเธอ และใช้มือคว้าเต้าอวบอิ่มที่มันล่อตาล่อใจเขามาสักพักขยำให้สมกับที่ทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่ทันใดนั้น...

[ครืดดด... ซ่า... สารวัตรครับ! สารวัตรธีร์! ทราบแล้วเปลี่ยน!]

เสียงวิทยุสื่อสารที่เหน็บอยู่ข้างเอวของธีร์ดังลั่นขึ้นทำลายบรรยากาศวาบหวามจนแตกกระเจิง!

ธีรดาชะงักมือที่กำลังล้วงลึก สบถในใจอย่างหัวเสียสุดขีดที่โดนขัดจังหวะ แต่ด้วยสัญชาตญาณตำรวจ เขาจำต้องละมือข้างหนึ่งมากดรับสายวิทยุ

“มีอะไร! ฉันกำลังค้นหาหลักฐานอยู่!” ธีร์กระแทกเสียงตอบ นัยน์ตายังคงจ้องจับผิดผู้หญิงใต้ร่างไม่ยอมลดละ

[ผลตรวจรอยนิ้วมือแฝงด่วนพิเศษจากกองพิสูจน์หลักฐานส่งมาแล้วครับ! เราเจอรอยนิ้วมือแฝงที่ขอบตะแกรงช่องแอร์... ตรงจุดที่คนร้ายเพิ่งกระโดดลงมาครับ!]

มิลินที่ได้ยินเสียงวิทยุชัดเจนถึงกับตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มยั่วยวนเลือนหายไปจากใบหน้า

รอยนิ้วมือ? เป็นไปไม่ได้! คนร้ายใส่ถุงมือหนาขนาดนั้นจะทิ้งรอยนิ้วมือไว้ได้ยังไง! หรือว่า...

“รอยนิ้วมือใคร?” ธีร์ถามเสียงเครียด สัมผัสได้ถึงอาการเกร็งของร่างบางใต้สรีระอันแข็งแกร่งของเขา

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ราวกับกำลังลังเลที่จะรายงาน ก่อนที่เสียงสั่น ๆ ของจ่าสิบเวรจะดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งรถ... ทุบทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจที่มีอยู่น้อยนิดให้พังทลายลงในพริบตา

[ลายนิ้วมือแฝงที่พบ... ตรงกับที่ปรึกษาคนใหม่... คุณมิลินครับสารวัตร!] 

ความเงียบสงัดระดับสุญญากาศเข้าปกคลุมรถ SUV คันหรูทันที สารวัตรธีร์ค่อย ๆ ละสายตาจากวิทยุสื่อสาร กลับมาจ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของ ‘ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง’ ที่อยู่ใต้ร่างเขา

นัยน์ตาที่เคยวาบหวาม บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกดุจกำลังพิพากษาคนใต้ร่าง...