บทที่ 2 ความลับที่ซ่อนอยู่ 1/2

สิ้นเสียงกระซิบเตือนอันแผ่วเบาของมิลิน สัญชาตญาณของตำรวจหน่วยปราบปรามอย่างสารวัตรธีร์ก็ทำงานเร็วกว่าความคิด!

โครม!!!

ฝาตะแกรงช่องแอร์ขนาดใหญ่เหนือศีรษะถูกถีบจนหลุดกระเด็นตกลงมากระแทกพื้นพรมเสียงดังสนั่น พร้อมกับเงาดำทมึนของร่างชายฉกรรจ์ที่ทิ้งตัวลงมาอย่างรวดเร็ว แสงสะท้อนวาววับจากคมมีดในมือของมันพุ่งเป้าตรงมายังจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่!

“ระวัง!”

ธีร์ตวาดลั่น ท่อนแขนแกร่งตวัดรวบร่างอรชรของ   มิลินเข้ามากระชากสุดแรงเกิด เขาใช้แผ่นหลังกว้างของตัวเองบังคมมีด แล้วพาร่างบางล้มกลิ้งหลบวิถีสังหารของคนร้ายไปบนพื้นพรมอย่างฉิวเฉียด!

ตุ้บ!

มิลินหลุดเสียงร้องอึกอักในลำคอเมื่อแผ่นหลังกระแทกพื้น แต่ความเจ็บปวดกลับถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างกำยำของสารวัตรธีร์ทาบทับลงมาคร่อมร่างเธอเอาไว้มิดชิดเพื่อเป็นเกราะกำบัง

ในความมืดมิดที่มองไม่เห็นสิ่งใด ประสาทสัมผัสทางกายกลับทำงานอย่างบ้าคลั่ง มิลินสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เกร็งแน่นของเขาซึ่งบดเบียดอยู่บนหน้าขาของเธอ ลมหายใจหอบกระชั้นของสารวัตรหนุ่มเป่ารดอยู่ที่ซอกคอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นควันบุหรี่จาง ๆ ที่แฝงความอันตรายทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้

“อยู่นิ่ง ๆ... อย่าส่งเสียง” ธีร์กระซิบเสียงแหบพร่าชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะชักปืนพกสั้นออกจากเอวด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างยังคงกดท้ายทอยของแม่หมอดูปากเก่งให้จมอกเขาไว้

มิลินเม้มปากแน่น แม้จะอยู่ในนาทีเป็นนาทีตาย แต่ความร้อนรุ่มจากกายแกร่งที่แนบชิดทุกสัดส่วนมันชวนให้สติเตลิด มือเรียวเผลอขยำเสื้อกากีของเขาแน่นจนยับยู่ยี่  ธีรดาก้มลงมองสบตากับเธอในความมืด แววตาของหมาบ้าที่พร้อมขย้ำศัตรู บัดนี้กลับมีประกายความห่วงใยบางอย่างซ่อนอยู่... เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนที่เขาจะพลิกตัวลุกขึ้นยืนแล้วหันปากกระบอกปืนไปทางเงาดำ!

“หยุด! ตำรวจ! วางอาวุธเดี๋ยวนี้!”

เพล้ง!!!

คนร้ายไม่คิดจะมอบตัว มันอาศัยความมืดและความชำนาญพื้นที่ พุ่งตัวเอาเก้าอี้ฟาดกระจกบานเลื่อนระเบียงจนแตกกระจาย แล้วกระโจนออกไปคว้าเชือกสลิงที่เตรียมไว้ โรยตัวหนีลงไปอย่างรวดเร็วก่อนที่ธีร์จะทันได้ลั่นไก

“ไอ้ระยำเอ๊ย!” สารวัตรธีร์สบถลั่นด้วยความหัวเสียขั้นสุด เขาวิ่งไปชะโงกดูที่ระเบียง ก่อนจะกดวิทยุสื่อสารรายงานลูกน้องเสียงเข้ม “สกัดจับชายชุดดำโรยตัวลงไปทางทิศใต้! ปิดล้อมตึกเดี๋ยวนี้!”

ไฟในห้องถูกเปิดสว่างจ้าขึ้นอีกครั้งโดยฝีมือของตำรวจที่พังประตูเข้ามา ธีร์หันกลับมามองสภาพห้องที่เละเทะ ก่อนจะปรายตาไปมองผู้หญิงที่เกือบจะทำให้เขาเสียสมาธิ

มิลินค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามชุดเดรสสีไวน์แดงของตัวเอง แสร้งทำทีเป็นหวาดกลัว แต่ดวงตาเฉี่ยวคมกลับสอดส่ายกวาดมองไปรอบพื้นที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว

และในจังหวะนั้นเอง... สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่ร่วงหล่นอยู่ใต้เศษตะแกรงแอร์ มันคือไฟแช็กซิปโป้สลักลายสิงห์คาบดาบ

หัวใจของมิลินกระตุกวูบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม! ลายสลักนั้น... มันคือสัญลักษณ์ของกลุ่มมาเฟียที่เธอกำลังต้องการข้อมูลสำคัญ

ทำไมของชิ้นนี้ถึงมาอยู่ที่นี่? คนร้ายเมื่อกี้คือพวกมันงั้นเหรอ!

มิลินรู้ดีว่าถ้าตำรวจเก็บหลักฐานชิ้นนี้ไป คดีนี้จะถูกส่งต่อและปิดเงียบเข้ากรุเหมือนที่ผ่านมา เธอต้องได้มันมา!

อาศัยจังหวะที่ธีร์กำลังสั่งการลูกน้องหน้าประตู

มิลิน ขยับตัวอย่างรวดเร็วและแนบเนียน เธอแกล้งทำเป็นก้มลงไปเก็บกระเป๋าสะพายที่ตกอยู่ แต่แอบคว้าไฟแช็กซิปโป้โลหะเย็นเฉียบนั้นขึ้นมาด้วย

ด้วยความที่เดรสคอวีของเธอแหวกค่อนข้างลึก หญิงสาวจึงไม่ลังเลที่จะหย่อนหลักฐานชิ้นสำคัญนั้นลงไปในร่องอก ให้มันหล่นลงไปซ่อนตัวอยู่อย่างปลอดภัยใต้บราเซียลูกไม้สีดำสนิท!

“เคลียร์พื้นที่ให้หมด! ทีมพิสูจน์หลักฐานเข้ามาเก็บรอยนิ้วมือ...”

เสียงสั่งการของธีร์ชะงักค้างไปกลางอากาศ เมื่อเขาหันขวับกลับมา และสายตาระดับว่องไวของสารวัตรหนุ่มก็จับจ้องไปที่มือเรียวของมิลิน...ที่เพิ่งจะชักกลับออกมาจากร่องอกอวบอิ่มของเธอเองพอดิบพอดี!

ดวงตาคมกริบของเขาหรี่ลงทันทีอย่างสงสัย เขาไม่ได้มองเพราะความหื่นกระหาย แต่เขามองเพราะสัญชาตญาณนักสืบมันร้องเตือนว่า... ยัยแม่หมอนี่เพิ่งจะขโมยอะไรบางอย่างไปซ่อนไว้ในนั้น!

มิลินยิ้มหวานกลบเกลื่อน ทำท่าจะจัดระเบียบเสื้อผ้า “คนร้ายเผยตัวและหนีไปแล้ว... หน้าที่ของฉันคงจบแล้วสินะคะสารวัตร”

“ใครบอกว่าจบ...”

ธีรดาเดินอาด ๆ เข้ามาหาด้วยท่าทางคุกคาม มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กอย่างแรงจนมิลินนิ่วหน้า เขาออกแรงกระชากเพียงนิดเดียว ร่างบางก็ถลาเข้ามาปะทะอกแกร่งอีกครั้ง

“ลงไปคุยกันข้างล่าง... สองต่อสอง” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ก่อนจะลากสายตาต่ำลงไปมองที่ร่องอกขาวผ่องอย่างต้องการเปิดเผยความลับของคนตัวเล็กกว่า