ตอนที่ 26 บทเรียนคนเถื่อน 03

“ถอดเถอะค่ะ เดี๋ยวแต้มเอาไปจัดการให้ ไม่นานค่ะ”

“ไม่เป็นไร” สิงห์ซ่อนรอยยิ้มไว้อย่างมิดชิด ภายนอกดูเคร่งขรึมตามสไตล์ของเขา

“แต่ว่า...” สาวน้อยยังว้าวุ่นใจไม่เลิกที่ซุ่มซ่ามจนได้เรื่อง

“ผมไม่เป็นไร”

ชายหนุ่มย้ำ จ้องมองดวงตากลมโตหวานซึ้งด้วยความพอใจ นานเหลือเกินที่ไม่เคยเห็นใครน่ารักถูกตาถูกใจอย่างนี้ เสียดายที่เธอยังอายุน้อยเกินไป อีกทั้งยังเป็นคนของบ้านศรัญวิกาที่เขาไม่ควรก้าวล่วง ไม่อย่างนั้นคงเสนอเงินให้สักก้อนแลกกับความสุขเพียงชั่วคืน

“ถ้าคุณหลันรู้เข้า แต้มโดนดุแน่ๆ เลยค่ะ ถอดเถอะนะคะ” หญิงสาวไม่ยอมแพ้

“ผมไม่ค่อยชอบถอดเสื้อผ้าด้วยเรื่องเล็กน้อยเท่าไร จะถอดก็ต่อเมื่อ... มันจำเป็นต้องถอดเท่านั้น” เขาพูดจากำกวม แต่แต้มรักไม่ใช่ผู้หญิงกร้านโลกจึงไม่รู้เท่าทันสิ่งที่คนมีประสบการณ์พยายามจะสื่อ เธอยิ้มแหย แล้วยกมือกระพุ่มไหว้ขอโทษด้วยความจริงใจอีกครั้ง

“แต้มขอโทษอีกครั้งนะคะ แต้มซุ่มซ่ามเอง”

“ผมเองก็เดินเร็วเกินไป”

เขาแบ่งรับแบ่งสู้ ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ถึงได้ยื่นมือออกไป แล้วสัมผัสกับมือน้อยๆ ที่ยังพนมอยู่กับอก

แต้มรักแก้มแดงเรื่อ หลบตาวูบแต่ลืมที่จะชักมือกลับ สิงห์ยิ้มบาง แล้วเ