บทที่ 1 เอาจนร้องขอชีวิต 1 1/2

“ฮึก” ว่าจบกลีบปากหนาได้รูปสวยก็โน้มเข้าหาริมฝีปากบางของข้าวหอม สัญชาตญาณของคนตัวเล็กกว่าสั่งให้ใช้มือผลักดันหน้าอกใหญ่ของเขาไว้ ราวกับกลัวว่ามันจะทับเธอจนแบน

         “เอาเลยเหรอ...ไม่อาบน้ำก่อนเหรอ” อยู่ ๆ เธอก็เริ่มประหม่านิด ๆ ไม่ใช่กลัวนะ แต่ว่าเธอแค่ไม่ชินกับครั้งแรกที่ต้องนอนกับผู้ชายทั้งที่ไม่ได้อาบน้ำ เธอกลัวกลิ่นมันจะไม่หอม

         แต่คนที่คร่อมอยู่เหนือร่างกลับรู้สึกว่ายายขี้เมาจะดึงเกม แต่บอกเลยว่าเขามาไกลเกินกว่าจะถอยกลับแล้ว

         “ทำไม? กลัวแล้วเหรอ”

         “ปะ...เปล่าสักหน่อย ใครกลัว คนอย่างข้าวหอมไม่เคยกลัว” เสียงพูดของผู้หญิงปากดีที่แนะนำตัวแบบไม่ได้ตั้งใจให้เขารับรู้ และเขาก็รู้สึกชอบชื่อนี้ขึ้นมาเสียแล้วสิ

         “ข้าวหอม แล้วอย่างอื่นหอมไหม”

         “แน่นอนว่าต้องหอม” ต่อให้เมาคนหลงตัวเองอย่างข้าวหอมก็ไม่ยอมบอกว่าตัวเองไม่หอมเด็ดขาด มันเสียความมั่นใจ

         “อย่างนั้นก็ต้องพิสูจน์ เริ่มจากปากเล็ก ๆ ที่มันฉอเลาะ ฉันดีเสียเหลือเกินก่อนแล้วกัน” มุมปากกระตุกยิ้มร้ายของออสติน แล้วโน้มใบหน้าเข้าหาริมฝีปากเรียวสวยก่อนจะตรึงท้ายทอยเอาไว้จากนั้นทาบริมฝีปากลงจูบอย่างดูดดื่มและหนักหน่วง

         แรกเริ่มริมฝีปากสวยของข้าวหอมเม้มชิดติดกัน แต่ก็ถูกลิ้นร้อนแงะออกจากนั้นลิ้นร้อนฉ่า ก็แทรกเข้ามาในโพรงปากอันชุ่มฉ่ำของเธอพร้อมกับสำรวจกวาดเกลี้ยงให้ครบทุกซอกทุกมุม จนอีกคนใต้ร่างหอบหายใจหนักหน่วง

         “อื้อ...เดี๋ยว” เธอพยายามจะพูดในลำคอ แต่ว่าคนตัวใหญ่ก็ไม่เปิดโอกาสให้พูด แถมยังตะโบมจูบราวกับต้องการสูบวิญญาณเธอออกจากร่าง

         นี่เหรอจูบที่ว่ากระชากวิญญาณ!

         ออสตินไม่สนใจว่ายายตัวแสบจะตายคาจูบของเขารึเปล่า แต่ยามนี้เขาหยุดไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขาต้องได้เธอ

         ยิ่งจูบความรู้สึกอยากถลำลึกก็แล่นเข้าใจกลางความเป็นบุรุษ เลือดลมสูบฉีดอัดแน่นจนปวดหนึบไปหมด ความเป็นชายลำใหญ่ของตัวเองพรั่งพร้อมสำหรับเดินเกมรักในคืนนี้แล้ว แต่ทว่า...

         “อ่าส์~” เสียงครางหวิวเปล่งออกมาเมื่อเขาใช้นิ้วแกร่งแทรกเข้าใจกลางความสาว มันทั้งคับและแน่นจนรัดนิ้วของเขาถึงขั้นปวดหนึบไปหมด

         “พะ...พี่...พี่ออสติน...เดี๋ยว...ขอทำใจก่อน” เธอรีบผลักเขาออก แล้วก็เปิดปากรั้งเขาให้ใจเย็น ๆ ทันทีที่เขายอมปล่อยให้ริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ

         หัวใจของสาวเวอร์จิ้นเต้นตุบตับราวกับมันจะออกจากอก พร้อมกับรีบโกยอากาศเข้าให้เต็มปอด กลัวว่ารอบต่อไปจะยาวนานกว่านี้แล้วจะไม่ได้หายใจ

         “อะไรกันยังไม่ได้เริ่มเลย”

         “อ่าส์~”

         “อย่าเพิ่งมันแน่น”

         เธอเพิ่งรู้ว่ารอยยิ้มภายใต้กรอบแว่นแสนสุภาพนั้น มันไม่ได้สุภาพอย่างที่เธอคิด แค่นิ้วกลางของเขาที่สอดเข้ามาทำเอาเธอแทบจะหุบขาหนีสัมผัส

         แล้วไอ้ท่อนใหญ่ ๆ ตรงกลางที่อยากได้นั่นเล่า มันไม่ทำให้เธอแหกไปเลยหรือไง แค่คิดก็เริ่มหวาดกลัวจนต้องกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบากแล้ว

         “ถ้าไม่นำร่องก่อนเธอจะเจ็บนะ” ขณะพูดเขายังไม่ได้ยกนิ้วออกจากร่องรักเลยสักนิด แล้วก็ใช้นิ้วโป้งช่วยสะกิดปลายติ่งเกสรเรียกน้ำหวานให้ออกมา แล้วมันก็ได้ผลเมื่อยายข้าวหอมกระดกสะโพกขึ้นลงตามแรงสอดใส่นิ้วของเขา

         “อื้อ...มัน...อื้อ...เสวไปหมด” ใช่มันเสียวจะตายอยู่แล้ว นี่เธอกล้าดียังไงอยากได้ผู้ชายคนนี้ แค่นิ้วก็ทำให้เธอจิกปลายเท้าจนแทบจะกลายเป็นเส้นตรงแล้ว

         “ได้มากกว่านี้อีกนะ”

         เขาหมุนนิ้วควงเป็นวงกลมจากนั้นมองยายตัวแสบสั่นระริกด้วยความชอบใจ ยังไม่เคยคิดจะมาลองของใหญ่อย่างเขาก็ต้องเจอแบบนี้ และเขาก็ไม่ปล่อยให้เธอรอนานกว่านี้อีกต่อไป โน้มใบหน้าเข้าไปตรงกลางระหว่างขา ใช้สองมืออ้าเรียวขาเล็กให้กว้าง แล้วชักนิ้วออกแทนที่ด้วยลิ้น

         “ฮึก!” ข้าวหอมกระตุกร่างพรวดเมื่อเขาชักนิ้วออกกะทันหัน แต่แล้วก็รู้สึกซาบซ่านอีกครั้งเมื่อเรียวลิ้นเปียกชื้นของเขาวาดลงมาตรงกลางร่อง กระตุ้นให้กายสาวสยิวซ่านไปทั่วร่าง จากนั้นบั้นเอวคอดที่รับกับสะโพกงอนงามก็กระดกขึ้น ๆ ลง ๆ ตามความรู้สึกภายใน